του Τάσου Τέλλογλου
H αλλαγή του τρόπου απονομής της ελληνικής ιθαγένειας και η δυνατότητα που θέλει να δώσει η κυβερνητική πλειοψηφία στα παιδιά της δεύτερης γενιάς των μεταναστών, εκείνους που «μετέρχονται της ημετέρας παιδείας» για να θυμηθούμε τον Ισοκράτη, είναι η μεγαλύτερη αλλαγή στον τρόπο συγκρότησης του κοινωνικού και εκλεκτορικού μας σώματος από την εποχή της απελευθέρωσης του έθνους (του γένους θα λέγαμε με τους όρους του «δικαίου του αίματος»)
Και τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας συμφωνούν σε αυτήν την πολιτική. Αλλά τα προβλήματα αρχίζουν στις λεπτομέρειες. Η Νέα Δημοκρατία του κ Σαμαρά, που είχε διχαστεί το περασμένο φθινόπωρο ,όταν η κ Ντόρα Μπακογιάννη είχε φέρει για συζήτηση και είχε υποστηρίξει την ανάγκη πολιτογράφησης των μεταναστών της δεύτερης γενιάς, μιλάει για «αφομοίωση» των ανθρώπων που πολιτογραφούνται. Αντίθετα το ΠΑΣΟΚ μιλάει με τους όρους της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης κάνοντας λόγο για «ένταξη». Σε απλά ελληνικά αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί η αλλαγή του τρόπου πολιτογράφησης, χρειάζεται αλλαγή των αναλυτικών προγραμμάτων στα σχολεία , ένταξη των παιδιών που παίρνουν την υπηκοότητα μεταξύ των άλλων στην αστυνομία όπως συμβαίνει στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία και το αργότερο μετά την έναρξη πολιτογράφησης μουσουλμάνων από την Ασία αλλαγή του τρόπου με τον οποίο το κράτος καθορίζει τη στάση απέναντι στην εκκλησία .
Οι διαδικασίες αυτές θα ξαναθέσουν το ερώτημα «Ποιός είναι ο σύγχρονος Έλληνας; «Ο προπάππους μου μιλούσε αρχικά μόνο τουρκικά και έμαθε τα ελληνικά στη Σμύρνη, την οποία εγκατέλειψε το 1922, αντάλλαξε την καραμανλίδικη ταυτότητα της Καππαδοκίας με εκείνη της Σμύρνης και μόνο στην Ελλάδα αισθάνθηκε Έλληνας. Η προγιαγιά μου μία γαλλίδα από το Ανζέ , πέθανε χωρίς να μιλάει ελληνικά στη Θεσσαλονίκη μετά από πολλές δεκαετίες συμβίωσης με τον σύζυγό της, έναν Έλληνα από τη Βηρυτό που ανακάλυψε τη Θεσσαλονίκη όταν την κατέλαβε με τον υπόλοιπο ελληνικό στρατό το 1912 .Η ιστορία της οικογένειάς μου δείχνει ότι και τότε, πριν ένα περίπου αιώνα, η ταυτότητα του Έλληνα συνεχώς μεταβαλλόταν διαρκώς .
Ο νέος νόμος για την πολιτογράφηση αποκρυσταλλώνει αυτήν ακριβώς την αλήθεια: Ότι ήρθε η ώρα να εμπλουτίσουμε το σώμα των πολιτών με τους ανθρώπους που ήρθαν κοντά μας τις δύο τελευταίες δεκαετίες .Κάθε μαζική μετακίνηση πληθυσμού δεν είναι μόνο πλούτος ,περιπλέκει και τα κοινωνικά προβλήματα .Αυτό συνέβη και τα τελευταία 20 χρόνια
Υπό αυτή την έννοια ορισμένες πρόνοιες του υπο συζήτηση νομοσχεδίου όπως η 5ετία της διαρκούς παραμονής ως προϋπόθεση για την πολιτογράφησης ίσως πρέπει να επανεξεταστούν . Ένα διάστημα 8ετούς η και 10ετούς παραμονής θα ήταν πιο εύλογο από την άποψη του χρόνου προσαρμογής των «άλλων» στα δικά «μας «.Γιατί σε ένα πράγμα έχει δίκιο ο κ Σαμαράς ,το πλαίσιο της ένταξης στην ελληνική υπηκοότητα καθορίζεται και θα καθορίζεται από την εθνότητα που «υποδέχεται» και όχι από εκείνες που «έρχονται». Η πράξη πολιτογράφησης είναι και πράξη προσχώρησης στην έννομη τάξη μας και ως προς τις βασικές αξιακές της αρχές.
Μπορεί να πολιτογραφηθεί πχ κάποιος που θεωρεί ότι το κορίτσι του δεν πρέπει να πηγαίνει σχολείο η ο,τι το διαζύγιο πρέπει να το δίνουν τα ιεροδικεία ; Μα αυτό δεν γίνεται σήμερα στη Θράκη η από τους Ρομά που παρόλα αυτά έχουν την ελληνική υπηκοότητα θα αντιτείνει κάποιος .Η απάντηση δέν είναι απλή .Οι πολιτικές δυνάμεις πρέπει ωστόσο να συμφωνήσουν σε ποιά αξιακή βάση θα τις δώσουν.
Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010
Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2010
η μεγάλη δεκαετία της Αθήνας
Ηταν η μεγάλη δεκαετία της Αθήνας
Με την πρώτη ανάσα του νέου αιώνα έκανε όσα βήματα δεν είχαν γίνει για πολλά περισσότερα χρόνια
Του Δημητρη Pηγοπουλου
ΠΟΛΗ. Για την Αθήνα ο νέος αιώνας δεν ήταν υπόθεση μιας απλής ημερομηνίας ή πολύ περισσότερο στεγνής αριθμητικής. Οταν στις 28 Ιανουαρίου του 2000 χιλιάδες Αθηναίων πλημμύριζαν εκστασιασμένοι τις απαστράπτουσες αποβάθρες του ολοκαίνουργιου μετρό είχαν συναίσθηση της ιστορικότητας των στιγμών. Tρία χρόνια νωρίτερα, η πόλη τους είχε τιμηθεί με την ανάθεση του κορυφαίου αθλητικού γεγονότος στον κόσμο, των Ολυμπιακών Αγώνων, και σε λίγους μήνες θα έκαναν με την ίδια προθυμία και σίγουρα τον ίδιο ενθουσιασμό ένα πολύ μεγαλύτερο ταξίδι, αυτή τη φορά για να καμαρώσουν το καινούργιο τους αεροδρόμιο στα Σπάτα.
Απολογισμός
Εχουν περάσει μόνο δέκα χρόνια από εκείνο το παρθενικό ταξίδι του μετρό, ένα δευτερόλεπτο για τους χρόνους της ιστορίας, και η Αθήνα μπορεί να υπερηφανεύεται ότι με την πρώτη ανάσα του νέου αιώνα έκανε όσα βήματα δεν είχαν γίνει για πολλά περισσότερα χρόνια. Ηταν μια σπουδαία δεκαετία για την Αθήνα η πρώτη του 21ου αιώνα. Κι όσο θα απομακρυνόμαστε χρονικά, συναισθηματικά και ψυχολογικά από τις αναπόφευκτες φορτίσεις της πολύ πρόσφατης ιστορίας, τόσο θα γίνεται πιο ευδιάκριτη η σημασία και το βάρος των δέκα αυτών χρόνων.
Κι αν ένας τόσο ενθουσιώδης απολογισμός δεν έρχεται στην καλύτερη στιγμή της Αθήνας ας μην παρασυρόμαστε. Η ιστορία έχει τα πάνω και τα κάτω της, οι πόλεις το ίδιο, καλύτερα, λοιπόν, να επικεντρωθούμε στη «μεγάλη εικόνα». Και η μεγάλη εικόνα λέει ότι η Αθήνα τα τελευταία δέκα χρόνια κατοχύρωσε στην πραγματικότητα το status μιας διεθνούς πόλης.
Εζησε μια πραγματική επανάσταση στις υποδομές της προσφέροντας ένα σχετικά μικρό ακόμα αλλά αξιόπιστο και διαρκώς διευρυνόμενο δίκτυο μέσων σταθερής τροχιάς. Διοργάνωσε με απόλυτη επιτυχία Ολυμπιακούς Αγώνες με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για το επίπεδο των υπηρεσιών και τη διεθνή της εικόνα. Υλοποίησε έργα μεγάλης κλίμακας στο ιστορικό της κέντρο αποδίδοντας στους κατοίκους και στους επισκέπτες της ένα προσβάσιμο, ελεύθερο από αυτοκίνητα, αρχαιολογικό πάρκο στις παρυφές του πιο αναγνωρίσιμου μνημείου της. Χωροθέτησε μια σειρά αθλητικών εγκαταστάσεων στο παραλιακό μέτωπο καταφέροντας, έτσι, μια σημαντική ρωγμή στο «τείχος» που την χωρίζει από τη θάλασσά της. Εμπλούτισε θεαματικά τις πολιτιστικές της υποδομές και θα συνεχίζει να το κάνει τα επόμενα χρόνια. Επανασυνδέθηκε με την ξεχασμένη παράδοση των εθνικών ευεργετών. Μέσα στο 2010 θα εγκαινιαστεί η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών από το Κοινωφελές Ιδρυμα «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης», ενώ το εθνικής σημασίας Πολιτιστικό και Εκπαιδευτικό Πάρκο Σταύρος Νιάρχος στον παλιό Ιππόδρομο με τις νέες εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής θα υλοποιηθεί αποκλειστικά με πόρους του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος».
Φυσικά, υπάρχουν τεράστιες εκκρεμότητες με σημαντικότερη τη διαχείριση της περιβαλλοντικής κρίσης της Αθήνας. Ομως, σας προειδοποιήσαμε: σήμερα βλέπουμε το δάσος, όχι το δέντρο.
Αθήνα: 2000-2009
- Η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων (2004)
- Η έναρξη της λειτουργίας των δύο νέων γραμμών του μετρό (2000)
- Η πεζοδρόμηση της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και της Αποστόλου Παύλου στο πλαίσιο της Ενοποίησης των Αρχαιολογικών Χώρων (2003)
- Η μεταφορά του αεροδρομίου από το Ελληνικό στα Σπάτα (2001)
- Λειτουργία του νέου Μουσείου της Ακρόπολης (2009)
- Η δημιουργία ολυμπιακών εγκαταστάσεων στο Δέλτα Φαλήρου (2004)
- Το νέο κτίριο του Μουσείου Μπενάκη στην οδό Πειραιώς
- Το πρώτο μεγάλο εμπορικό κέντρο στο Μαρούσι (The Mall Athens, 2005)
- Η «επιστροφή» του τραμ (2004)
- Η ανακατασκευή του Μεγάρου του Μετοχικού Ταμείου Στρατού σε πολυκατάστημα και κέντρο αναψυχής (2003).
Τι περιμένουμε: 2010-2019
- Ολοκλήρωση του Πολιτιστικού και Εκπαιδευτικού Πάρκου «Σταύρος Νιάρχος» στο Δέλτα Φαλήρου (2015)
- Τα εγκαίνια της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης» (2010)
- Κατασκευή και λειτουργία της Γραμμής 4 του Μετρό από το Γαλάτσι μέχρι το Μαρούσι (2015).
- Αποπεράτωση του Φιξ στη λεωφόρο Συγγρού ως έδρα του ΕΜΣΤ (2011)
- Την επέκταση της Εθνικής Πινακοθήκης (2013)
- Τα έργα προστασίας και ανάδειξης των βασιλικών κτημάτων στο Τατόι.
- Την υπόγεια επέκταση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.
- Τα εγκαίνια του ανακαινισμένου Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά (2011)
- Το αναβαθμισμένο Πεδίον του Αρεως (2010)
- Τις νέες εγκαταστάσεις του Παναθηναϊκού στον Βοτανικό (2011).
Με την πρώτη ανάσα του νέου αιώνα έκανε όσα βήματα δεν είχαν γίνει για πολλά περισσότερα χρόνια
Του Δημητρη Pηγοπουλου
ΠΟΛΗ. Για την Αθήνα ο νέος αιώνας δεν ήταν υπόθεση μιας απλής ημερομηνίας ή πολύ περισσότερο στεγνής αριθμητικής. Οταν στις 28 Ιανουαρίου του 2000 χιλιάδες Αθηναίων πλημμύριζαν εκστασιασμένοι τις απαστράπτουσες αποβάθρες του ολοκαίνουργιου μετρό είχαν συναίσθηση της ιστορικότητας των στιγμών. Tρία χρόνια νωρίτερα, η πόλη τους είχε τιμηθεί με την ανάθεση του κορυφαίου αθλητικού γεγονότος στον κόσμο, των Ολυμπιακών Αγώνων, και σε λίγους μήνες θα έκαναν με την ίδια προθυμία και σίγουρα τον ίδιο ενθουσιασμό ένα πολύ μεγαλύτερο ταξίδι, αυτή τη φορά για να καμαρώσουν το καινούργιο τους αεροδρόμιο στα Σπάτα.
Απολογισμός
Εχουν περάσει μόνο δέκα χρόνια από εκείνο το παρθενικό ταξίδι του μετρό, ένα δευτερόλεπτο για τους χρόνους της ιστορίας, και η Αθήνα μπορεί να υπερηφανεύεται ότι με την πρώτη ανάσα του νέου αιώνα έκανε όσα βήματα δεν είχαν γίνει για πολλά περισσότερα χρόνια. Ηταν μια σπουδαία δεκαετία για την Αθήνα η πρώτη του 21ου αιώνα. Κι όσο θα απομακρυνόμαστε χρονικά, συναισθηματικά και ψυχολογικά από τις αναπόφευκτες φορτίσεις της πολύ πρόσφατης ιστορίας, τόσο θα γίνεται πιο ευδιάκριτη η σημασία και το βάρος των δέκα αυτών χρόνων.
Κι αν ένας τόσο ενθουσιώδης απολογισμός δεν έρχεται στην καλύτερη στιγμή της Αθήνας ας μην παρασυρόμαστε. Η ιστορία έχει τα πάνω και τα κάτω της, οι πόλεις το ίδιο, καλύτερα, λοιπόν, να επικεντρωθούμε στη «μεγάλη εικόνα». Και η μεγάλη εικόνα λέει ότι η Αθήνα τα τελευταία δέκα χρόνια κατοχύρωσε στην πραγματικότητα το status μιας διεθνούς πόλης.
Εζησε μια πραγματική επανάσταση στις υποδομές της προσφέροντας ένα σχετικά μικρό ακόμα αλλά αξιόπιστο και διαρκώς διευρυνόμενο δίκτυο μέσων σταθερής τροχιάς. Διοργάνωσε με απόλυτη επιτυχία Ολυμπιακούς Αγώνες με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για το επίπεδο των υπηρεσιών και τη διεθνή της εικόνα. Υλοποίησε έργα μεγάλης κλίμακας στο ιστορικό της κέντρο αποδίδοντας στους κατοίκους και στους επισκέπτες της ένα προσβάσιμο, ελεύθερο από αυτοκίνητα, αρχαιολογικό πάρκο στις παρυφές του πιο αναγνωρίσιμου μνημείου της. Χωροθέτησε μια σειρά αθλητικών εγκαταστάσεων στο παραλιακό μέτωπο καταφέροντας, έτσι, μια σημαντική ρωγμή στο «τείχος» που την χωρίζει από τη θάλασσά της. Εμπλούτισε θεαματικά τις πολιτιστικές της υποδομές και θα συνεχίζει να το κάνει τα επόμενα χρόνια. Επανασυνδέθηκε με την ξεχασμένη παράδοση των εθνικών ευεργετών. Μέσα στο 2010 θα εγκαινιαστεί η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών από το Κοινωφελές Ιδρυμα «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης», ενώ το εθνικής σημασίας Πολιτιστικό και Εκπαιδευτικό Πάρκο Σταύρος Νιάρχος στον παλιό Ιππόδρομο με τις νέες εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής θα υλοποιηθεί αποκλειστικά με πόρους του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος».
Φυσικά, υπάρχουν τεράστιες εκκρεμότητες με σημαντικότερη τη διαχείριση της περιβαλλοντικής κρίσης της Αθήνας. Ομως, σας προειδοποιήσαμε: σήμερα βλέπουμε το δάσος, όχι το δέντρο.
Αθήνα: 2000-2009
- Η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων (2004)
- Η έναρξη της λειτουργίας των δύο νέων γραμμών του μετρό (2000)
- Η πεζοδρόμηση της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και της Αποστόλου Παύλου στο πλαίσιο της Ενοποίησης των Αρχαιολογικών Χώρων (2003)
- Η μεταφορά του αεροδρομίου από το Ελληνικό στα Σπάτα (2001)
- Λειτουργία του νέου Μουσείου της Ακρόπολης (2009)
- Η δημιουργία ολυμπιακών εγκαταστάσεων στο Δέλτα Φαλήρου (2004)
- Το νέο κτίριο του Μουσείου Μπενάκη στην οδό Πειραιώς
- Το πρώτο μεγάλο εμπορικό κέντρο στο Μαρούσι (The Mall Athens, 2005)
- Η «επιστροφή» του τραμ (2004)
- Η ανακατασκευή του Μεγάρου του Μετοχικού Ταμείου Στρατού σε πολυκατάστημα και κέντρο αναψυχής (2003).
Τι περιμένουμε: 2010-2019
- Ολοκλήρωση του Πολιτιστικού και Εκπαιδευτικού Πάρκου «Σταύρος Νιάρχος» στο Δέλτα Φαλήρου (2015)
- Τα εγκαίνια της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης» (2010)
- Κατασκευή και λειτουργία της Γραμμής 4 του Μετρό από το Γαλάτσι μέχρι το Μαρούσι (2015).
- Αποπεράτωση του Φιξ στη λεωφόρο Συγγρού ως έδρα του ΕΜΣΤ (2011)
- Την επέκταση της Εθνικής Πινακοθήκης (2013)
- Τα έργα προστασίας και ανάδειξης των βασιλικών κτημάτων στο Τατόι.
- Την υπόγεια επέκταση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.
- Τα εγκαίνια του ανακαινισμένου Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά (2011)
- Το αναβαθμισμένο Πεδίον του Αρεως (2010)
- Τις νέες εγκαταστάσεις του Παναθηναϊκού στον Βοτανικό (2011).
31 Δεκ . Αγαμοι Θύται.
Κάναμε αλλαγή του χρόνου στην Πλάκα. Οι άγαμοιΘύται στον Ζυγό μας ξημέρωσαν μ ένα υπέροχο πρόγραμμα που μας άνοιξε τις ψυχές μας. Μαζί τους και μια καταπληκτική ομάδα μουσικών οι "cambare Balcan " που έδωσαν ρέστα. Χρόνια είχα να περάσω τόσο ωραία παραμονή. Κοιμηθήκαμε μετά τις 6 το πρωί και αφού είχαμε περάσει για καύσιμα από τον Παπανδρέου στην παλιά αγορά της Αθηνάς.
Καλή μας χρονιά.
Καλή μας χρονιά.
24-30 Δεκ. Μέση Ευρώπη.
Χριστουγεννιάτικο ταξίδι σε Τσεχία-Ουγγαρία με την οικογένεια και φίλους ,είχε το πρόγραμμα φέτος.
Ξεκινήσαμε από Πράγα όπου κάναμε Χριστούγεννα , παρά το δυνατό κρύο,
ξεναγηθήκαμε στην παλιά πόλη ,ανεβήκαμε στο κάστρο της Πράγας, περάσαμε τον Μολδάβα πάνω από την γέφυρα του Καρόλου ,χαζέψαμε στο ρολόι με τους αποστόλους , φρικάραμε σ ένα μουσείο με μεσαιωνικά όργανα βασανιστηρίων και εκδράμαμε στην λουτρόπολη του Καρλοβι Βάρι με τις ζεστές ιαματικές πηγές που άχνιζαν καταχείμονο δίπλα στις μαύρες Μερσεντές Ρώσων νεόπλουτων (ίσως και μαφιόζων) που αγοράζουν μαζικά την πόλη.
Οι Ρώσοι ξανάρχονται μας είπε η ξεναγός συνοφρυωμένη. Δεν βαριέσαι ήλθαν στην "άνοιξη της Πράγας" με τα τάνκς και δεν μπορούσαμε να τους σταματήσουμε.
Τώρα έρχονται με τις μερσεντές αλλά πάλι δεν μπορούμε .
Η Πράγα είναι χωρίς υπερβολή μια αληθινή ''πόλη του παραμυθιού " με τα κάστρα της, τις εκκλησίες της, τα καμπαναριά της ,τα άπειρα μεσαιωνικά κτίρια της ,τις γέφυρες και τα σοκάκια της. Υποφέραμε από την βαριά κουζίνα των Τσέχων και μας γλύτωσε από λιμοκτονία ένα καταπληκτικό ιταλικό εστιατόριο που ανακαλύψαμε όπου κυριολεκτικά έφαγα το καλύτερο σπαγγέτι και την καλύτερη μπριζόλα της ζωής μου. AMBIENTE λέγεται στην Celetna 11 ,Praha 1 tel.224230244.
Μας ξίνισαν επίσης οι Τσέχοι που σε πολλές περιπτώσεις ήταν αγενείς και καθόλου επαγγελματίες ,ενώ δεν αντέχεται και αυτό το σύστημα να κλείνουν τα πάντα στις 10 το βράδυ.Οι Τσέχικες αερογραμές δε, μνημείο ταλαιπωρίας ενώ μας έχασαν προσωρινά και μια από τις αποσκευές μας που την ανακτήσαμε ξανά μόνο γιατί υπήρξε έντονη παρέμβαση του ταξιδιωτικού μας πράκτορα στο αδιάφορο σύστημα τους.
H Βουδαπέστη ακολούθησε και μας πήρε επίσης τα μυαλά με την αυτοκρατορική Αυστροουγγρική της αρχιτεκτονική. Μια πόλη μουσείο .Ο Δούναβης ποταμάρα με τις γέφυρές του και τα ποταμόπλοια του.
Οι Ούγγροι μας φάνηκαν ποιο ανθρώπινοι από τους Τσέχους και ποιο κοντά στην δική μας φιλοσοφία ζωής. Μετά από μια αποτυχημένη πάλι προσπάθεια να χορτάσουμε με την κατά βάση κρεατοφαγική τοπική κουζίνα και μη αντέχοντας την υπερβολική,για τα γούστα μας, πάπρικα, καταλήξαμε πάλι σε Ιταλικά χέρια και επιβιώσαμε.
Γυρίσαμε κουρασμένοι αλλά και ανανεωμένοι . Δεν νομίζω πάντως να επιχειρήσω ξανά ταξίδι διακοπών σύντομα κατά κει.
Ξεκινήσαμε από Πράγα όπου κάναμε Χριστούγεννα , παρά το δυνατό κρύο,
ξεναγηθήκαμε στην παλιά πόλη ,ανεβήκαμε στο κάστρο της Πράγας, περάσαμε τον Μολδάβα πάνω από την γέφυρα του Καρόλου ,χαζέψαμε στο ρολόι με τους αποστόλους , φρικάραμε σ ένα μουσείο με μεσαιωνικά όργανα βασανιστηρίων και εκδράμαμε στην λουτρόπολη του Καρλοβι Βάρι με τις ζεστές ιαματικές πηγές που άχνιζαν καταχείμονο δίπλα στις μαύρες Μερσεντές Ρώσων νεόπλουτων (ίσως και μαφιόζων) που αγοράζουν μαζικά την πόλη.
Οι Ρώσοι ξανάρχονται μας είπε η ξεναγός συνοφρυωμένη. Δεν βαριέσαι ήλθαν στην "άνοιξη της Πράγας" με τα τάνκς και δεν μπορούσαμε να τους σταματήσουμε.
Τώρα έρχονται με τις μερσεντές αλλά πάλι δεν μπορούμε .
Η Πράγα είναι χωρίς υπερβολή μια αληθινή ''πόλη του παραμυθιού " με τα κάστρα της, τις εκκλησίες της, τα καμπαναριά της ,τα άπειρα μεσαιωνικά κτίρια της ,τις γέφυρες και τα σοκάκια της. Υποφέραμε από την βαριά κουζίνα των Τσέχων και μας γλύτωσε από λιμοκτονία ένα καταπληκτικό ιταλικό εστιατόριο που ανακαλύψαμε όπου κυριολεκτικά έφαγα το καλύτερο σπαγγέτι και την καλύτερη μπριζόλα της ζωής μου. AMBIENTE λέγεται στην Celetna 11 ,Praha 1 tel.224230244.
Μας ξίνισαν επίσης οι Τσέχοι που σε πολλές περιπτώσεις ήταν αγενείς και καθόλου επαγγελματίες ,ενώ δεν αντέχεται και αυτό το σύστημα να κλείνουν τα πάντα στις 10 το βράδυ.Οι Τσέχικες αερογραμές δε, μνημείο ταλαιπωρίας ενώ μας έχασαν προσωρινά και μια από τις αποσκευές μας που την ανακτήσαμε ξανά μόνο γιατί υπήρξε έντονη παρέμβαση του ταξιδιωτικού μας πράκτορα στο αδιάφορο σύστημα τους.
H Βουδαπέστη ακολούθησε και μας πήρε επίσης τα μυαλά με την αυτοκρατορική Αυστροουγγρική της αρχιτεκτονική. Μια πόλη μουσείο .Ο Δούναβης ποταμάρα με τις γέφυρές του και τα ποταμόπλοια του.
Οι Ούγγροι μας φάνηκαν ποιο ανθρώπινοι από τους Τσέχους και ποιο κοντά στην δική μας φιλοσοφία ζωής. Μετά από μια αποτυχημένη πάλι προσπάθεια να χορτάσουμε με την κατά βάση κρεατοφαγική τοπική κουζίνα και μη αντέχοντας την υπερβολική,για τα γούστα μας, πάπρικα, καταλήξαμε πάλι σε Ιταλικά χέρια και επιβιώσαμε.
Γυρίσαμε κουρασμένοι αλλά και ανανεωμένοι . Δεν νομίζω πάντως να επιχειρήσω ξανά ταξίδι διακοπών σύντομα κατά κει.
η δεκαετία του φόβου
Για τον Παύλο Τσίμα, η δεκαετία που έφυγε ήταν η δεκαετία του φόβου. Ξεκίνησε στην πραγματικότητα στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001 με την κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων και τελείωσε πάλι στη Νέα Υόρκη, στις 15 Οκτωβρίου του 2008 με την κατάρρευση της Lehman Brothers. «Αυτό που συνέβη ανάμεσα στις δύο καταστροφές ήταν ο επίλογος στην εποχή της ευφορίας, που ανέτειλε το 1989 με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Το 1989 είχε γεννήσει τη βεβαιότητα, ακόμη και μεταξύ εκείνων που απέρριπταν τον όρο, ότι η ιστορία τελείωσε. Η «συναίνεση της Oυάσινγκτον» είχε επιβληθεί στο δυτικό κόσμο, τα μπεστ σέλερ βιβλία του Τόμας Φρίντμαν («Το λέξους και η ελιά» και «O κόσμος είναι επίπεδος») εκλαΐκευαν αποτελεσματικά το νέο μάντρα και ακόμη και οι κεντροαριστερές κυβερνήσεις στην Ευρώπη το είχαν αποδεχθεί: Η δυτικού τύπου δημοκρατία και η ελεύθερη αγορά θα είναι, από εδώ και πέρα, ο ένας, μοναδικός και αναντίρρητος κανόνας στον κόσμο, στον οποίο, αργά ή γρήγορα, θα προσχωρήσουν όλοι. Μεταξύ Δίδυμων Πύργων και Lehman Brothers, η βεβαιότητα αυτή έγινε συντρίμμια. Τώρα πια ξέρουμε ότι ο οικονομικός παράδεισος που ονειρεύτηκε ο Άλαν Γκρίνσπαν, όταν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 εγκαινίαζε την εποχή των χαμηλών επιτοκίων και του φτηνού χρήματος, απεδείχθη κόλαση και ότι η συνταγή «δάνεια + αποκρατικοποιήσεις + απορρύθμιση χρηματαγορών», που ήταν ευαγγέλιο της δεκαετίας, απεδείχθη μάνιουαλ για την καταστροφή. Ξέρουμε επίσης ή, τουλάχιστον, υποψιαζόμαστε βασίμως ότι η βεβαιότητα ότι όλος ο κόσμος (του Ιράκ και του Αφγανιστάν συμπεριλαμβανομένων) θα γίνει ένα απέραντο λιβάδι, όπου θα ανθίζουν κοινοβούλια, συναινέσεις και δυτικού τύπου δημοκρατίες, υποκαθίσταται από την (περίπου) βεβαιότητα ότι στον αιώνα που μόλις διήνυσε την πρώτη του δεκαετία η Δύση δεν θα είναι πια το κέντρο και ο ηγεμόνας του κόσμου και ότι θα υπάρχουν περισσότερες της μίας εκδοχές ανεκτής νεωτερικότητας. Η δεκαετία αυτή μπορεί να ανέτειλε με το φόβο ενός ιού που θα μας γύριζε πίσω στον ψηφιακό μεσαίωνα, αλλά κατά βάση ξεκίνησε ως μια αισιόδοξη δεκαετία, που τραγουδούσε αισιόδοξα τραγούδια για το μέλλον, το οποίο –χωρίς αμφιβολία– ήταν στο χέρι μας να γίνει καλύτερο. Τελειώνει μέσα στην απαισιόδοξη ημι-βεβαιότητα ότι το καλύτερο που μπορεί να μας συμβεί με το μέλλον είναι να το αποφύγουμε.»
Στέλιος Ράμφος-χωρίς σχόλια
Οσα θαύμασα στους νεότερους και ό,τι νόμισα πως ανεκάλυψα μόνος μου τα συνάντησα αργότερα σε παλιές γραφές. Μετά τον Πλωτίνο η φιλοσοφία δεν έχει τίποτε να πει, όπως μετά τον Χριστό η ζωή δεν έχει τίποτε να κερδίσει. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, και το βρίσκω σπουδαίο και δύσκολο, είναι να πούμε με δικά μας λόγια αλήθειες παμπάλαιες. Η πιο δυνατή πρωτοτυπία είναι η οικειοποίηση. Μη μας διαφεύγει ότι ο ελληνισμός είναι απ' αρχής μέχρι τέλους δάνειο και απ' αρχής μέχρι τέλους καινούργιος. Στους Ελληνες δεν χρωστούμε τη δημιουργία εκ του μηδενός. Τους χρωστούμε τη δόξα του μηδενός. Τη δημιουργία».
Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2010
Νέα δεκαετία, νέες ελπίδες
Αν τα έτη έχουν πρόσημο, το σύμβολο του 2009 είναι αρνητικό. Είναι η χρονιά που περάσαμε, προσπαθώντας να ανακτήσουμε την αναπνοή μας, γράφει η International Herald Tribune
Το 2009 αφήνει μια αίσθηση αβεβαιότητας και ανησυχίας. Να φταίει το γεγονός ότι ήταν περιττός αριθμός, με το ένα πόδι έξω από τη γη; Οτι σάρωσε στο πέρασμά του πέρα από τα περιττά και αναγκαία;
Τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια εκατομμυρίων εργαζομένων και παγίδεψε χιλιάδες επιχειρήσεις; Απογύμνωσε πολιτική και μεθοδολογίες, έμπασε το φόβο για την εύθραυστη ευδαιμονία μας, με έναν υπόκωφο και απειλητικό θόρυβο, αφαίρεσε πέπλα αυταπάτης, αλλά δεν ανάστησε την ουσία;
Και τι έχουμε να περιμένουμε από το άρτιο 2010; «Κουράστηκα να λέω χρονολογίες... αλλάζουν οι αριθμοί, και οι άνθρωποι ίδιοι, οι πόλεμοι ίδιοι», λέει ο ποιητής.
Δεμένοι στον τροχό του χρόνου, ασάλευτοι, με την ιδέα πως ταξιδεύουν τάχα, τραβούν κουπιά, αλλά ό,τι κι αν λένε, με έναν αλλόκοτο τρόπο, ελπίζουν. Σε τελειώματα και αρχές.
Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το 10, η «μυστική δεκάδα», στην οποία ορκίζονταν οι Πυθαγόρειοι και στο οποίο περιλαμβάνονται ο πρώτος «αρτιοπεριττός» δηλαδή η μονάδα, ο πρώτος άρτιος, ο πρώτος περιττός και το πρώτο τετράγωνο. Δηλαδή, 1+2+3+4=10.
Αλλά τι μπορεί να προοιωνίζεται ένας άρτιος αριθμός, που «περίσσια στέρεα στέκεται στα πόδια του, καλά 'ναι βολεμένος, δεν έχει λαχτάρα να μετακουνηθεί, συντηρητικός, ευχαριστημένος, χωρίς ανησυχία. Ολα τα προβλήματα τα 'χε λύσει, όλες τις επιθυμίες τις έκαμε πραγματικότητα, ησύχασε»;
Αν είναι να ησυχάσουμε από τον ιό της κρίσης, καλοδεχούμενος ο συντηρητισμός του ή μήπως τούτη η συμφιλίωση με την ακινησία προδίνει μια βαθιά ηθική διαστροφή;
Μια σειρά αντιθέσεις, μεταθέσεις, προβολές και επενδύσεις στην αυγή της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Προβλέψεις; Οι προβλέψεις ήταν πάντα το παιχνίδι των ανόητων. Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει. Για νέες περιπέτειες.
Το 2009 αφήνει μια αίσθηση αβεβαιότητας και ανησυχίας. Να φταίει το γεγονός ότι ήταν περιττός αριθμός, με το ένα πόδι έξω από τη γη; Οτι σάρωσε στο πέρασμά του πέρα από τα περιττά και αναγκαία;
Τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια εκατομμυρίων εργαζομένων και παγίδεψε χιλιάδες επιχειρήσεις; Απογύμνωσε πολιτική και μεθοδολογίες, έμπασε το φόβο για την εύθραυστη ευδαιμονία μας, με έναν υπόκωφο και απειλητικό θόρυβο, αφαίρεσε πέπλα αυταπάτης, αλλά δεν ανάστησε την ουσία;
Και τι έχουμε να περιμένουμε από το άρτιο 2010; «Κουράστηκα να λέω χρονολογίες... αλλάζουν οι αριθμοί, και οι άνθρωποι ίδιοι, οι πόλεμοι ίδιοι», λέει ο ποιητής.
Δεμένοι στον τροχό του χρόνου, ασάλευτοι, με την ιδέα πως ταξιδεύουν τάχα, τραβούν κουπιά, αλλά ό,τι κι αν λένε, με έναν αλλόκοτο τρόπο, ελπίζουν. Σε τελειώματα και αρχές.
Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το 10, η «μυστική δεκάδα», στην οποία ορκίζονταν οι Πυθαγόρειοι και στο οποίο περιλαμβάνονται ο πρώτος «αρτιοπεριττός» δηλαδή η μονάδα, ο πρώτος άρτιος, ο πρώτος περιττός και το πρώτο τετράγωνο. Δηλαδή, 1+2+3+4=10.
Αλλά τι μπορεί να προοιωνίζεται ένας άρτιος αριθμός, που «περίσσια στέρεα στέκεται στα πόδια του, καλά 'ναι βολεμένος, δεν έχει λαχτάρα να μετακουνηθεί, συντηρητικός, ευχαριστημένος, χωρίς ανησυχία. Ολα τα προβλήματα τα 'χε λύσει, όλες τις επιθυμίες τις έκαμε πραγματικότητα, ησύχασε»;
Αν είναι να ησυχάσουμε από τον ιό της κρίσης, καλοδεχούμενος ο συντηρητισμός του ή μήπως τούτη η συμφιλίωση με την ακινησία προδίνει μια βαθιά ηθική διαστροφή;
Μια σειρά αντιθέσεις, μεταθέσεις, προβολές και επενδύσεις στην αυγή της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Προβλέψεις; Οι προβλέψεις ήταν πάντα το παιχνίδι των ανόητων. Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει. Για νέες περιπέτειες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)