Ο γόρδιος δεσμός των Ελλήνων .

Ο γόρδιος δεσμός των Ελλήνων (του Τζ. Σόρος)

Το ευρώ αποτελεί ένα μοναδικό και πρωτοφανές οικοδόμημα, του οποίου η αξιοπιστία σήμερα δοκιμάζεται σκληρά. Όπως πολύ σωστά είχε επισημάνει ο Οτμάρ Ίσινγκ, ένας από τους πατέρες του ενιαίου νομίσματος, η αρχή πάνω στην οποία χτίστηκε είναι ότι η ευρωζώνη αποτελεί μια νομισματική και όχι πολιτική ένωση. Τα κράτη μέλη ίδρυσαν μια κοινή κεντρική τράπεζα άλλα αρνήθηκαν ρητά την εκχώρηση του δικαιώματος φορολόγησης των πολιτών τους σε ένα συλλογικό όργανο.

Η εν λόγω αρχή αποκρυσταλλώθηκε στο άρθρο 125 της Συνθήκης του Μάαστριχτ, η οποία ερμηνεύτηκε με μεγάλη αυστηρότητα από το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο. Ωστόσο, παρουσιάζει μια εμφανή αδυναμία: το ευρώ [EUR=X] Σχετικά άρθρα , ως νέο νόμισμα που είναι, εκτός από κεντρική τράπεζα χρειάζεται και Υπουργείο Οικονομικών. Το υπουργείο δεν χρειάζεται να έχει «καθημερινό» ρόλο, αλλά η παρουσία του είναι απαραίτητη σε καιρούς κρίσης. Μπορεί όταν το χρηματοοικονομικό σύστημα απειλείται με κατάρρευση, η κεντρική τράπεζα να παρέχει ρευστότητα, αλλά μόνο το Υπουργείο Οικονομικών μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα αφερεγγυότητας. Αυτό είναι γνωστό και θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρο σε όλους όσους ασχολήθηκαν με την καθιέρωση του ευρώ. Ο κ. Ίσινγκ ομολογεί ότι ανήκε σε εκείνους που πίστευαν ότι «η σύσταση μιας νομισματικής ένωσης χωρίς τη σύσταση πολιτικής ένωσης αποτελεί αντιστροφή της φυσικής ροής των πραγμάτων».

Η διαδικασία σύστασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί μια σειρά από αντεστραμμένα βήματα: ορισμός περιορισμένων αλλά πολιτικά εφικτών στόχων και χρονοδιαγραμμάτων, τα οποία ήταν απολύτως ξεκάθαρο ότι δεν θα είναι επαρκή και θα απαιτούνταν εν ευθέτω χρόνω. Για διάφορους λόγους, όμως, η πρόοδος σταδιακά σταμάτησε, με αποτέλεσμα η ΕΕ να έχει «παγώσει» στη σημερινή της μορφή.

Το ίδιο ισχύει και για το ευρώ. Η κρίση του 2008 ανέδειξε την αδυναμία του οικοδομήματος του ευρώ, καθώς κάθε κράτος μέλος καλούνταν να σώσει το δικό του τραπεζικό σύστημα, αντί να υπάρξει κοινή δράση. Η δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας οδήγησε την κλιμάκωση των προβλημάτων: εάν τα κράτη μέλη δεν μπορούν να προχωρήσουν μπροστά, ίσως η ευρωζώνη αναγκαστεί να διασπαστεί με σοβαρές επιπτώσεις για την ΕΕ.

Βασικό αξίωμα της αρχικής δομής του ευρώ είναι ότι κάθε κράτος μέλος πρέπει να συμμορφώνεται με τους περιορισμούς της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, όμως, παραβίασαν κατάφωρα αυτούς τους περιορισμούς. Η κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία ανέλαβε την εξουσία τον Οκτώβριο 2009 με λαϊκή εντολή να «βάλει τάξη» στη χώρα, αποκάλυψε ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα ανήλθε στο 12,7% το 2009 –προς κατάπληξη τόσο των ευρωπαϊκών αρχών όσο και των αγορών.

Οι ευρωπαϊκές αρμόδιες αρχές δέχθηκαν το πρόγραμμα σταδιακής μείωσης του ελλείμματος, το οποίο όμως δεν κατάφερε να καθησυχάσει τις αγορές. Το πριμ κινδύνου των ελληνικών κρατικών ομολόγων διαμορφώνεται στις τρεις ποσοστιαίες μονάδες, στερώντας από την Ελλάδα τα οφέλη της συμμετοχής στο ευρώ –ουσιαστικά, την ικανότητα αναχρηματοδότησης των κρατικών της ομολόγων στο επίσημο επιτόκιο προεξόφλησης.

Με το πριμ κινδύνου στα σημερινά επίπεδα, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η Ελλάδα να μην μπορέσει να βγει από τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται, ανεξάρτητα από τις δικές της ενέργειες, καθώς οι περαιτέρω δημοσιονομικές περικοπές θα συμπιέσουν ακόμη περισσότερο την οικονομική της δραστηριότητα, με συνέπεια τη συρρίκνωση των εσόδων από τη φορολογία και επιδείνωση του λόγου χρέους-ΑΕΠ. Υπό αυτή την απειλή, το πριμ κινδύνου δεν θα επανέλθει στα πρότερα επίπεδά του εάν δεν παρασχεθεί εξωτερική βοήθεια.

Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο από τις συμφωνίες ανταλλαγής κινδύνου αθέτησης (credit default swaps – CDS), οι οποίες επιτρέπουν τα στοιχήματα υπέρ της χρεοκοπίας της χώρας. Όταν κάποιος που διατηρεί θέση αγοράς (long) σε CDS, ο κίνδυνος σε περίπτωση μη επαλήθευσης του στοιχήματός του (ότι θα χρεοκοπήσει η χώρα) μειώνεται αυτόματα. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει όταν κάποιος λαμβάνει θέση πώλησης (short-selling) στις αγορές μετοχών: ο κίνδυνος εάν δεν επαληθευτεί αυξάνει αυτόματα.

Δεδομένης της κατάστασης αυτής, στην τελευταία συνεδρίαση του Ecofin οι υπουργοί Οικονομικών δεσμεύτηκαν για πρώτη φορά «να διαφυλάξουν την οικονομική σταθερότητα στο σύνολο της ευρωζώνης». Το Ecofin, ωστόσο, δεν έχει αναπτύξει ακόμη το μηχανισμό για να το πετύχει αυτό, καθώς δεν προκύπτει κάτι τέτοιο από τους υφιστάμενους θεσμικούς μηχανισμούς –παρότι η Συνθήκη της Λισσαβόνας θεσμοθετεί την απαραίτητη νομική βάση.

Η πιο αποτελεσματική λύση θα ήταν η κοινή και μεμονωμένη έκδοση εγγυημένων ευρωομολόγων για την αναχρηματοδότηση, για παράδειγμα, του 75% του χρέους που λήγει, εφόσον η Ελλάδα συμμορφώνεται με τους συμφωνηθέντες στόχους, αφήνοντας τη χώρα να χρηματοδοτήσει το υπόλοιπο ποσοστό με τα δικά της μέσα. Η λύση αυτή θα οδηγήσει σε σημαντική μείωση του κόστους χρηματοδότησης, ενώ αποτελεί ισοδύναμη εναλλακτική πρόταση της εκταμίευσης δανείων σε πακέτα από το ΔΝΤ υπό την προϋπόθεση ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις.

Επί του παρόντος, όμως, η λύση αυτή είναι πολιτικά ανέφικτη, καθώς η Γερμανία αρνείται κατηγορηματικά να παίξει το ρόλο της «βαθιάς τσέπης» για τους άσωτους εταίρους της. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να αναπτυχθούν εναλλακτικοί προσωρινοί μηχανισμοί.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι αποφασισμένη να κάνει ό,τι χρειαστεί για να σβήσει τα κακώς κείμενα του παρελθόντος, έχοντας εξασφαλίσει εντυπωσιακή λαϊκή στήριξη. Παρά τις μαζικές διαμαρτυρίες και την αντίσταση που προβάλλει η συντηρητική παράταξη του κυβερνώντος κόμματος, το ευρύ κοινό μοιάζει έτοιμο να αποδεχθεί τα μέτρα λιτότητας με την προϋπόθεση ότι βλέπει πρόοδο στην εξάλειψη των παρατυπιών σε δημοσιονομικό επίπεδο –και οι παρατυπίες είναι πάρα πολλές για να επιτρέψουν να σημειωθεί πρόοδος.

Η λήψη προσωρινών μέτρων βοήθειας, λοιπόν, είναι αρκετή για να εξασφαλίσει την επιτυχία στην Ελλάδα –αφήνοντας έξω, όμως, την Ισπανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία. Όλες αυτές οι χώρες μαζί αντιστοιχούν σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της ευρωζώνης, για το οποίο δεν επαρκούν τα προσωρινά μέτρα βοήθειας. Ακόμη και μετά την επιβίωση της Ελλάδας, το μέλλον της ευρωζώνης παραμένει αβέβαιο. Ακόμη και αν η ΕΕ ανταπεξέλθει στην τρέχουσα κρίση, τι θα συμβεί στην επόμενη;

Είναι σαφές τι χρειάζεται: περισσότερη παρεμβατική παρακολούθηση και θεσμικοί μηχανισμοί για την παροχή βοήθειας υπό όρους. Θεμιτή θα ήταν, επίσης, μια καλά οργανωμένη αγορά ευρωομολόγων. Το ερώτημα είναι εάν μπορεί να υπάρξει πολιτική βούληση για την ανάληψη των μέτρων αυτών.

Ερωτική ιστορία..

Την έκλεισε δειλά στην αγκαλιά του..

σαν να κρατούσε κάτι εύθραυστο..

είχε ερωτευτεί.. πόσα χρόνια είχαν περάσει απο την τελευταία φορά θεέ μου..
καθισμένοι σε εκείνο το παγκάκι δίπλα στην θάλασσα..

είχαν περάσει κάποιοι μήνες απο τον χωρισμό του με την τελευταία του σχέση..
πέρασε ένα καλοκαίρι μόνος.. του συνέβησαν απίστευτα πράγματα.. είχε καταφέρει να ανυψωθεί στα ουράνια.. κανείς και τίποτα δέν μπορούσε να τον κατεβάσει απο κεί..

την γνώρισε απο ένα κοινό φίλο..
εκείνη, πληγωμένη απο έναν έρωτα ατελεύτητο..
μοναχική.. δέν ανοιγόταν εύκολα σε κανέναν.. οι δυό τους, αγρίμια άπιαστα..

μα τώρα ήταν εδώ.. στο "μαγαζί" που είχε προτείνει εκείνος.. στο μόνο ήσυχο μέρος εκείνου του Σεπτέμβρη που όλοι διασκέδαζαν στα κλαμπάκια γύρω τους..
όταν κάθισαν, ένοιωθαν λίγη αμηχανία.. είχαν βγεί 3-4 φορές.. εκείνος πάντα στοργικός και ευγενικός μαζί της.. τελευταία φορά είχαν πάει σε ένα μαγαζί γνωστό του.. είχε ρωτήσει η σερβιτόρα, "τί θα πιείτε"; και εκείνος είχε απαντήσει "τον Βόσπορο".. μετά απο κάμποση ώρα το τραγούδι αυτό τους συνέπαιρνε τα μυαλά..

τούτη την φορά όμως ήταν απολύτως μόνοι.. παρέα με την θάλασσα..
έγειρε στο μάγουλό της να την φιλήσει.. εκείνη στράφηκε και ζύγωσε τα χείλη της στα δικά του..
φιλήθηκαν.. εικόνες και αρώματα ξεχύθηκαν παντού..
άνθησε ο Σεπτέμβρης.. η θάλασσα έγινε ένα σκούρο μπλέ χαλί.. μαγικό χαλί..
εκείνη γύρισε και του είπε.. "άργησες.. πίστευα οτι θα με φιλούσες πολύ νωρίτερα"..
εκείνος της είπε πως, δέν ήθελε να βιαστεί.. όχι με κείνη.. εκείνος ήξερε τι θα συμβεί.. ήξερε περισσότερα απο όσα εκείνη μπορούσε φανταστεί..

άναψε φωτιά μεγάλη ο Πόθος τους..
έφυγαν για το σπίτι του..
έμειναν αγκαλιασμένοι στον καναπέ..
την τράβηξε πάνω του.. εκείνη σαν να καβαλούσε άλογο, αισθάνθηκε την κάψα του..
της έβγαλε την μπλούζα.. την κόλησε πάνω του.. εκείνη δέν μπορούσε να αντισταθεί στον πόθο.. όμως, δέν μπορούσε να κάνει κάτι παραπάνω.. ήταν οι "μέρες" περίεργες.. κι όμως τριβόταν πάνω του συνεχώς σαν να ήθελε να υπερβεί την φύση της..
και ναί!
τελείωσε έτσι.. ντυμένη με τα ρούχα της!

λαχανιασμένη του είπε.. "με τρέλανες.. αν με τα ρούχα τελείωσα, τότε γυμνή, τί θα κάνω μαζί σου";
εκείνος της είπε.. "θα γνωρίσεις κάτι, που ποτέ δεν ένοιωσες ξανά"..

περάσαν οι "μέρες"..
ερωτευμένοι τόσο που δέν ήθελαν τίποτα άλλο στη ζωή τους..
παρασυρμός!
κάθε μέρα μαζί.. το μόνο που τους χώριζε, ήταν ο ύπνος..
ερχόταν εκείνη στο σπίτι του.. ήταν η φωλιά τους..
έφτασε η μέρα που θα γίνονταν Ένα..

έτσι όπως είχαν πνιγεί στα φιλιά, εκείνη σήκωσε την μπλούζα της.. μετά ξεκούμπωσε το στηθόδεσμο..
εκείνος έμεινε να κοιτάζει.. είχε τα ομορφότερα στήθη που είχε δεί ποτέ του.. και είχε δεί πάρα πολλά..

σηκώθηκαν και πήγαν στην κάμαρά του..
αγκαλιάστηκαν με τόση μανία που νόμιζες οτι ήθελαν να μήν τους χωρίσει τίποτα και ποτέ..
της ξεκούμπωσε το παντελόνι και φάνηκε η Πηγή.. της έβγαλε αργά το εσώρουχο και είδε το αιδοίο της..
ένα κοχύλι που περίμενε να το ρουφήξει..
την έτρωγε συνέχεια.. εκείνη βρισκόταν θαρρείς στο πέλαγος και αντιμετώπιζε τα κύματα..
κύματα ηδονής που την χτυπούσαν με μανία..

δέν άντεχε άλλο..
τον παρακάλεσε να μπεί μέσα της..
εκείνος, γλύστρησε όλος μέσα της και της ξέφυγε μιά κραυγή, τόσο ερωτική που θα την θυμόταν για πάντα..
εκείνη, τελείωσε σχεδόν αμέσως.. δέν έβγαζε κουβέντα.. ήταν εκστασιασμένη.. τα χείλη της ήταν παγωμένα..
ήθελε ξανά.. να μην σταματήσουν..
εκείνος συνέχισε τον χορό του Έρωτα..
ένα δεύτερο κύμα οργασμού κόντευε να την πάρει.. τα χείλη της ήταν πάλι καυτά.. αντάλλασαν φιλιά συνέχεια..
δέν το πίστευε οτι θα τελείωνε δεύτερη φορά.. και, ναι! ξανά πάγωσαν τα χείλη της μένοντας μισάνοιχτα..
εκείνος είχε πλέον όλο τον Κανόνα στα χέρια του..
δέν τραβήχτηκε.. ήξερε οτι θα την φτάσει πάλι στο κύμα που την είχε τρελάνει..
της το είπε.. θα τελειώσεις ξανά.. εκείνη είπε.. αποκλείεται..
τότε της έκλεισε το στόμα με τα χείλη του.. την ρούφηξε με τις γλώσσες τους να παίζουν..
εκείνη ένοιωθε οτι δέν γινόταν να της συμβαίνει αυτό..
ερχόταν ξανά!
της είπε τότε εκείνος.. Τώρα!
θέλω να τελειώσεις τώρα..
εκείνος κόντευε να ολοκληρώσει..
την οδήγησε στο μονοπάτι που έπρεπε..
στο μονοπάτι του Ενός..
το bolero ακουγόταν στα αυτιά του..
και έφτασαν μαζί.. τέλειωσαν ταυτόχρονα στο κρεσέντο του χορού του Έρωτα..
αμέσως μαζί, έκλαψαν.. εκείνος "έβλεπε"..
έβλεπε να ανατινάζεται.. να εκρύγνηται και να αναδομείται πάνω σε ένα φύλλο, μέσα σε μιά δροσοσταλίδα και δίπλα του να είναι εκείνη..
την άκουσε να του ψυθιρίζει στο αυτί.. "εσύ το έκανες αυτό.. ποτέ δεν το έχω ζήσει.. ποτέ"..
και τα δάκρυα τους ξέπλεναν τα πρόσωπα τους απο τον ιδρώτα..



storyteller

"Ο τόπος μας είναι κλειστός"

Γ. Σεφέρης "Ο τόπος μας είναι κλειστός"!
Αφιερωμένο στην σημερινή Ελλάδα και τους έλληνες! Ο τόπος μας είναι κλειστός, όλο βουνά που έχουν σκεπή το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα. Δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε πηγάδια, δεν έχουμε πηγές. Μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι αυτές. Που ηχούν και που τις προσκυνούμε. Ήχος στεκάμενος, κούφιος, ίδιος με τη μοναξιά μας, ίδιος με την αγάπη μας, ίδιος με τα σώματά μας. Μας φαίνεται παράξενο που κάποτε μπορέσαμε να χτίσουμε τα σπίτια, τα καλύβια και τις στάνες μας. Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας. Πώς γεννήθηκαν, πώς δυναμώσανε τα παιδιά μας; Δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε πηγάδια, δεν έχουμε πηγές. Μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι αυτές. Που ηχούν και που τις προσκυνούμε. Ο τόπος μας είναι κλειστός. Τον κλείνουν οι δυο μαύρες Συμπληγάδες. Στα λιμάνια την Κυριακή σαν κατεβούμε ν' ανασάνουμε, βλέπουμε να φωτίζουνται στο ηλιόγερμα σπασμένα ξύλα, απο ταξίδια που δεν τέλειωσαν σώματα που δεν ξέρουν πια πώς ν' αγαπήσουν.

«ειρηνική ελληνική επανάσταση»

O Πρωθυπουργός έχει πεισθεί πλέον ότι πρέπει το ταχύτερο να απαλλαγεί από το παρόν πιεστικό χρηματοδοτικό πρόβλημα ώστε να αφιερωθεί στη μεγάλη επιχείρηση της μεταρρύθμισης, την οποία ορισμένοι αποκαλούν «ειρηνική ελληνική επανάσταση».

Ηδη προετοιμάζονται πράξεις και κινήσεις σε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής πέρα από την οικονομία. Θα επιστρατευθούν, σύμφωνα με πληροφορίες, για αυτή τη «μεγάλη επιχείρηση αλλαγής» ξεχωριστά πρόσωπα, επιστήμονες και πολιτικά στελέχη και θα συγκροτηθούν ομάδες εργασίας ικανές να προετοιμάσουν με ταχύτητα σχέδια μεταρρυθμίσεων και παρεμβάσεων από την υγεία και την παιδεία ως την κοινωνική ασφάλιση και τον πολιτισμό. Μια τέτοια βάση θα συγκροτηθεί στο Μέγαρο Μαξίμου και μια άλλη στο ΙΣΤΑΜΕ. Ηδη στο Μέγαρο Μαξίμου και στα γραφεία των υπουργών φθάνουν καθημερινά εισηγήσεις και προτάσεις για συγκεκριμένες δράσεις. Ο καθηγητής του LSΕ και βουλευτής Επικρατείας του ΠαΣοΚ κ. Ηλίας Μόσιαλος κινείται χαρακτηριστικά προς αυτή την κατεύθυνση. Για παράδειγμα, περιγράφει ένα σχήμα αλλαγών στη μέση και ανώτατη εκπαίδευση που θα έχει ως βάση την υιοθέτηση μηχανισμών αξιολόγησης σχολείων, ιδρυμάτων και εκπαιδευτικών.

Ειδικώς για τα Γυμνάσια και τα Λύκεια η αξιολόγηση ως προς τις επιδόσεις των μαθητών με δείκτες την επιτυχία, την αποτυχία ή και την εγκατάλειψη μπορεί να συνοδεύεται από μίνιμουμ πρόγραμμα σπουδών και από κίνητρα προς τους εκπαιδευτικούς για καινοτομίες στην εκπαίδευση και συμμετοχή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στη διοίκηση των σχολείων.

Αντιστοίχως στην ανώτατη εκπαίδευση προτείνει την επιτάχυνση των διαδικασιών εσωτερικής και εξωτερικής αξιολόγησης και την εξάρτηση της χρηματοδότησης από αυτές. Επίσης φαντάζεται μια εκ βάθρων αλλαγή και διεύρυνση των μηχανισμών της διά βίου εκπαίδευσης και του Ανοιχτού Πανεπιστημίου.

Μιλά για ξενόγλωσσα αυτοδιοικούμενα πανεπιστήμια με δίδακτρα και σύστημα υποτροφιών, που θα λειτουργούν εκτός νόμου-πλαισίου, χωρίς τη συμμετοχή φοιτητών, σε εντελώς διαφορετική βάση από τα υφιστάμενα. Ουσιαστικά επεξεργάζεται μια επένδυση παιδείας, όπως κάνουν συστηματικά και οργανωμένα η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Αγγλία και η Σουηδία. Πιστεύει ακράδαντα ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα απόθεμα χιλιάδων πανεπιστημιακών στο εξωτερικό, μέρος του οποίου θα μπορούσε να επανακάμψει στην πατρίδα και να αποδώσει έργο δυναμικό και άκρως αποδοτικό.

Επίσης ο κ. Μόσιαλος φαντάζεται ένα επενδυτικό σχήμα αφιερωμένο στην τρίτη ηλικία. Οι ηλικιωμένοι θα αυξάνονται συνεχώς τα επόμενα χρόνια στην Ευρώπη και θα πρέπει κανείς να βρει τρόπο να τους κερδίσει. Η Βαλένθια έχει δημιουργήσει ένα σχήμα φιλοξενίας συνταξιούχων, το οποίο εξυπηρετεί περίπου 250.000

γερμανούς συνταξιούχους για περισσότερους από πέντε μήνες τον χρόνο. Το μεγαλύτερο άγχος των ηλικιωμένων είναι η υγεία, λέει ο κ. Μόσιαλος και η Βαλένθια είναι μια πόλη που επένδυσε πέρα από την κατοικία και σε αυτήν. Φαντάζεται λοιπόν μια επένδυση, ένα δεκαετές πλάνο αναβάθμισης των υπηρεσιών υγείας στα νησιά του Αιγαίου με ξενόγλωσσους γιατρούς, ενίσχυση των υποδομών ή ακόμη και ανάπτυξη προηγμένων υπηρεσιών υγείας από ιδιωτικούς φορείς συνδεδεμένους με τα ασφαλιστικά ταμεία της Γερμανίας, της Σουηδίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Κινούμενος στην ίδια λογική σκέπτεται την πολιτιστική αναβάθμιση του κέντρου της Αθήνας. Μιλά για έναν αναβαθμισμένο πολιτιστικό δακτύλιο που θα ορίζεται από το Μουσείο της Ακρόπολης, τους ενοποιημένους αρχαιολογικούς χώρους, το ιστορικό κέντρο, το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Πολυτεχνείο που μπορεί να μετατραπεί σε Μουσείο Σύγχρονης Αρχιτεκτονικής και εκείνα που είναι εγκατεστημένα στη Βασιλίσσης Σοφίας και στην Κηφισίας. Το Μπενάκειο μπορεί να μεγαλώσει, το Κυκλαδικό να γίνει πιο δυναμικό, το Πολεμικό να μετεξελιχθεί σε συνεδριακό χώρο και χώρο πολιτιστικών εκδηλώσεων της Εθνικής Πινακοθήκης, ώστε μαζί με το Μέγαρο Μουσικής να συγκροτήσουν ένα ολοκληρωμένο πολιτιστικό σύνολο. Ο κ. Μόσιαλος πιστεύει ότι εντός και στα πέριξ του πολιτιστικού δακτυλίου μπορεί να λειτουργήσει δυναμικά ο ιδιωτικός τομέας, να συγκροτήσει δικές του γωνιές και έτσι το κέντρο της Αθήνας να αλλάξει, να λάβει ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά και βαθμιαία να δημιουργήσει προϋποθέσεις παράτασης της παραμονής των τουριστών στην πρωτεύουσα.

Αντίστοιχες συνδυασμένες επεξεργασίες υπάρχουν για τις συντάξεις και την υγεία. Ο κ. Μόσιαλος πιστεύει κατ΄ αρχήν ότι οι αλλαγές στο καθεστώς των συντάξεων πρέπει να ολοκληρωθούν εντός της τετραετίας επειδή οι δαπάνες αυξάνονται με ταχύτητα μεγάλη. Οι συντάξεις στο μέλλον δεν γίνεται να είναι υπεραποδοτικές, ούτε να ξεπερνούν το 60% των μισθών. Οπως επίσης το σύστημα υγείας δεν γίνεται να ξοδεύει ατελείωτα για φάρμακα, ούτε να συντηρεί 65.000 γιατρούς. Αναφέρει ότι η Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων έχει 850 νευροχειρουργούς και ολόκληρη η Γερμανία 1.150. Αντιθέτως η Ελλάδα έχει έλλειμμα ογκολόγων τη στιγμή που ο καρκίνος, λόγω και της γήρανσης του πληθυσμού, πλήττει ολοένα και περισσότερους.

Γενικώς νιώθει κανείς ότι η κυβέρνηση προετοιμάζει τη μεγάλη στροφή. Είναι η φύση και η ένταση των προβλημάτων που τον αναγκάζουν να δει τα προβλήματα αλλιώς. Δεν έχει άλλωστε πολλές επιλογές. Μόνο αν δει τη χώρα με άλλα μάτια μπορεί να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία, όπως συνηθίζει να λέει τελευταίως ο κ. Παπανδρέου.

Η Ελλάδα του 5%.

Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία. Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα. Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι,μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο. Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά,συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου,επαγγέλματα του μέλλοντος.Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.
Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν. Κάτι γενικώς, καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, έχει αναλάβει τη διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, αύξηση κεφαλαίου, τραπεζική εγγύηση, δάνεια, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος. Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα. Κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά. Το θέμα είναι τα λεφτά, αυτό μου είπε κι ο μπαμπάς. Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς πλούσιους. Δεν δημιουργούν αλλά έχουν διασυνδέσεις. Σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Βιτρίνες.Ταμίες. Μεταφορά χρήματος, όχι δημιουργία πλούτου. Δεν βγάζουν χρήματα, υπεξαιρούν. Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους.Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος. Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ.
Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας. Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι. Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι
τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι.

ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια.

Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες. Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες.
Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες. Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία. Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον.. Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί. Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν. Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο. Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες που λερώνεσαι άμα τις ξεφυλλίσεις. Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες,υπέρλαμπρες, δίμετρες Ξανθιές με μαύρη ρίζα. Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα. Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής. Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%. Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε
επισκέψεις κατ' οίκον. Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία. Ένας γάμος, τώρα πριν να 'ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν. Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife. Επιλέγουν και επιλέγονται. Ε9 κυκλοφορούν σε φωτοτυπίες, αγοραπωλησίες, ντιλ κλείνονται..
Τα κοσμικά περιοδικά γράφουν για πανέμορφα μοντέλα που φωτογραφίζονται σε ακριβά μαγαζιά με νεαρούς ζεν πρεμιέ της αθηναϊκής νύχτας. Εννοούν escort συναντάνε γιους πλουσίων με την ελπίδα να «κατακτηθούν». Νέες ιδιότητεςτης κοσμικής ζωής. Κληρονόμοι. Γιοι εισηγμένων. Πολύφερνοι γαμπροί με πολλές κατακτήσεις. Οι βίζιτες της πρώτης σελίδας.Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες,αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα. Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια. Ζηλεύεις; Δες το νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο; Η Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση. 5.000 άτομα στο γάμο, τραγούδησε ο Ρέμος, εσύ δεν ήσουν εκεί;
Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας; Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν.
Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ'το μπαλκόνι. Γυρνάει το ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο βαρύ χειμώνα. Μπερδεμένη, πεινασμένη, εν πλήρει συγχύσει, δηλώνει αθώα.
Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα με βαρόνους κοκαΐνης, μπράβους και μικρά κοριτσάκια που πάνε
στον πλαστικό χειρούργο με παιδιάστικη αφέλεια για να πιάσουν την καλή, να τις διαλέξει ο αρχηγός της συμμορίας. Κρατάει 45 λεπτά. Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ. Κατσαρόλες, στρώματα και όργανα γυμναστικής, 29,99 ευρώ σε 6 δόσεις.
Συμπληρώνω:
Πού είναι η άλλη Έλλάδα; Η Ελλάδα του 5%. Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και της
έρευνας. Η Ελλάδα της τέχνης, του πολιτισμού και του πνεύματος. Η Ελλάδα του (αντοπάριστου (βλέπετε χρειαζόμαστε επεξηγήσεις γιατί κινδυνεύουμε να παρεξηγηθούμε!!!)) αθλητισμού, της ευγενούς αμίλλης και του θαυμασμού του καλού καγαθού. Η Ελλάδα της δουλειάς, της προκοπής και της εξέλιξης. Η Ελλάδα του μέτρου, της μετριοφροσύνης και της σύνεσης. Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί.
Μόνο που είναι χαμένη στο υπόλοιπο 95% όπως περιγράφεται στο παραπάνω κείμενο. Αυτό το 95% χρεωκόπησε την Ελλάδα. Η διάσωσή της είναι το 5%.
Ανακαλύψτε το, αποκαλύψτε το, διαδόστε το, ενισχύστε το, συμπληρώστε το....
Ίσως τότε φανεί η αρχή της ελπίδας............................




Αφιερωμένο στους φίλους μου

EUROΠΑΟ-ROMA : 3--2

EUROΠΑΟ

Με μια συγκλονιστική ανατροπή ο Παναθηναϊκός νίκησε 3-2 την Ρόμα στο ΟΑΚΑ στην πρώτη μεταξύ τους αναμέτρηση για τους «32» του Europa League και πάει στην Ρώμη την επόμενη εβδομάδα (25/02) για να παλέψει ως ίσος προς ίσο την πρόκριση στους «16». Οι φιλοξενούμενοι προηγήθηκαν δύο φορές (0-1, 1-2), αλλά οι πράσινοι με Σαλπιγγίδη, Χριστοδουλόπουλο και Σισέ στο ’89 πήραν τη μεγάλη νίκη!

Μεγάλα ψυχικά αποθέματα από τους «πράσινους» που δεν παραδόθηκαν όταν το σκορ έγινε 2-1 σε βάρος τους. Έλαμψε το άστρο του Νίκου Νιόπλια, αφού Σαλπιγγίδης και Χριστοδουλόπουλος που πέρασαν στο παιχνίδι από τον πάγκο, σκόραραν στην πρώτη τους επαφή με την μπάλα. Ο Έλληνας τεχνικός με τις αλλαγές του έδειξε ότι ήθελε να πάρει το παιχνίδι και δικαιώθηκε. Μνήμες από το ευρωπαϊκό παρελθόν στο ΟΑΚΑ, μετά το τέλος του αγώνα με τον κόσμο να αποθεώνει τους παίκτες του "τριφυλλιού".

Οι Δημιουργοί πλούτου και οι εισπράκτορες του.

Οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, δίχως σκέψη βέβαια και υπολογισμό, καταλήγουν μόνιμα, για να εξευμενίσουν προφανώς τα δύσκαμπτα αντανακλαστικά της Αριστεράς, στην επιβάρυνση των «εχόντων και κατεχόντων» για την αντιμετώπιση του όποιου προβλήματος. Το αποτέλεσμα συνήθως στέφεται από αποτυχία. Διότι αιμορραγούν εκείνοι που συνήθως δεν έχουν ευθύνες για τα προβλήματα. Και είναι πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι. Εξαντλούμενοι οικονομικά, ελάχιστα μπορούν τελικά να συνεισφέρουν. Ποτέ δεν εξηγείται ποιοι ακριβώς είναι οι περίφημοι «έχοντες και κατέχοντες». Και για ποιον λόγο θα πρέπει πάντοτε αυτοί να επιβαρύνονται. Οταν δημιουργούσαν πλούτο δεν το έκαναν με στόχο να τον μοιρασθούν με το ελληνικό κράτος και με τους όποιους κάθε φορά ευνοουμένους του. Για ποιον λόγο είναι δίκαιη η άνωθεν επιβαλλόμενη αναδιανομή; Ποιο θα είναι το κοινωνικό όφελος για όλους αυτούς; Σε διαφορετική περίπτωση, για ποιον λόγο θα παράγουν πλέον πλούτο όσοι μπορούν; Θα μείνουμε μόνο με τους εργολάβους και τους προμηθευτές του Δημοσίου. Που θα κερδίζουν μέσω γνωστών μηχανισμών και θα μοιράζονται με τους «ημετέρους» τις προσόδους τους.

Οι κοινωνικές αδικίες του συστήματος είναι ολοφάνερες. Μόνο που δεν θέλουμε να τις παραδεχθούμε. Γιατί δεν ακούγονται ως «πολιτικά ορθές». Πώς είναι δυνατόν να διαμαρτύρονται ομάδες ολόκληρες του πληθυσμού για χαμηλές, λ.χ., συντάξεις όταν το εισόδημα, αναλογικά πάντοτε, που δήλωναν και πάνω στο οποίο υπολογίζονται οι παροχές αυτές ήταν χαμηλότερο από τις σημερινές απολαβές τους; Το χειρότερο μάλιστα είναι ότι πολλοί περνούν μια ζωή ασφαλίζοντας χαμηλότατα εισοδήματα και φροντίζουν τα τελευταία επαγγελματικά τους χρόνια να ασφαλίζουν πολύ υψηλότερες αποδοχές. Εξασφαλίζοντας έτσι πολύ υψηλότερες συντάξεις από αυτές που πραγματικά δικαιούνται. Ληστεύοντας το κοινωνικό σύνολο από πολύτιμους πόρους.

Τα περί τριμερούς ασφαλιστικού συστήματος είναι εξωπραγματικά. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι εισφορές των ασφαλισμένων είναι εικονικές. Τα πάντα τα καταβάλλει ο εργοδότης. Στην οικοδομή μάλιστα αυτό καθορίζεται και με νόμο! Ως συνέπεια, η επιχείρηση φέρει πολύ μεγαλύτερα βάρη από αυτά που επίσημα της αναλογούν. Και εν τούτοις, συνεχώς καθυβρίζεται και η προσφορά της υποβαθμίζεται.

Η ακίνητη ιδιοκτησία, τέλος, διώκεται. Επειδή ακριβώς δεν μεταφέρεται, αποτελεί για τις κρατικές αρχές την κλασική κό τα που γεννάει χρυσά αβγά. Σε κάθε ευκαιρία επιβαρύνεται με λογής φόρους και τέλη. Αλλά δεν φορολογούνται τα τυχόν έσοδα από αυτήν. Αλλά αυτή καθαυτή η ύπαρξή της. Που βέβαια έχει αποκτηθεί με χρήματα ήδη φορολογημένα. Και που πληρώνει φόρους για κάθε υπηρεσία που εξασφαλίζει ή για εργασίες που γίνονται για την αξιοποίησή της. Στο βιβλίο-πολεμική «Μakers Αnd Τakers» (Νew Υork, Doubleday, 2008) ο Ρeter Schweizer περιγράφει δύο τύπους κοινωνικών ομάδων και αναλύει τη συμπεριφορά και τον ρόλο τους στη γενικότερη πορεία μιας χώρας. Από τη μία πλευρά βρίσκονται εκείνοι που πασχίζουν, δουλεύουν, παράγουν και δημιουργούν (Μakers). Εκείνοι δηλαδή που «φτιάχνουν» πλούτο για τη χώρα και συμβάλλουν ουσιαστικά στην αύξηση των δημοσίων εσόδων.

Από την άλλη βρίσκονται, με τα πιρούνια έτοιμα και τις τσέπες ανοιχτές, όλοι εκείνοι που ετοιμάζονται να εισπράξουν (Τakers). Μέσω διορισμών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, με την εξασφάλιση λογής παροχών, με την εύνοια του κράτους στον τομέα της ανάθεσης έργων, προμηθειών και εργολαβιών, και βέβαια μέσω πλουσιοπάροχων επιδοτήσεων, οι κατηγορίες αυτές των πολιτών αποτελούν τους αποδέκτες της επιχειρηματικής ή της προστατευτικής δράσης του Δημοσίου.

Στην Ελλάδα οι εισπράκτορες είναι συντριπτικά πολυπληθέστεροι από τους δημιουργούς. Το χρήμα βέβαια ανακυκλώνεται, μια και οι ίδιοι γίνονται συνηθέστατα, μια και δεν είμαστε μια οικονομία προσανατολισμένη στις εξαγωγές, οι βασικοί καταναλωτές των αγαθών που παράγουν οι δημιουργοί. Εν τούτοις, η έκδηλη ανισορροπία των σχετικών οικονομικών δράσεων επιβαρύνει τους εθνικούς λογαριασμούς και επιβάλλει μεγάλο εξωτερικό δανεισμό.

Κάπως έτσι, και με την αδράνεια και την ανοχή των πολιτικών αρχών, δημιουργήθηκε και το τεράστιο δημοσιονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα. Το αξιοπερίεργο είναι ότι, αντί να αναγνωρίζεται απ΄ όλους το πρόβλημα και να επιχειρείται μια συντονισμένη προσπάθεια αποτελεσματικής του αντιμετώπισης, αποδύονται όλοι σε συντονισμένες κινήσεις για τη συσκότισή του. Και επιχειρούν να επιβαρύνουν και πάλι τους δημιουργούς, καμιά φορά με τρόπο άτσαλο και αντιδεοντολογικό (όπως οι νέοι φόροι), για να εξασφαλίσουν πόρους σε όφελος των εισπρακτόρων. Και αυτοί βέβαια δεν είναι ποτέ ικανοποιημένοι. Παρά την εύνοια του συστήματος προς το πρόσωπό τους σχεδόν συνέχεια γκρινιάζουν, απαιτούν, διαμαρτύρονται, συχνά κοροϊδεύουν και κινητοποιούνται αν κατ΄ ελάχιστον θιγεί η βόλεψή τους. Κατορθώνουν έτσι όχι μόνο να διατηρούν τα κεκτημένα αλλά και να διευρύνουν τα όποια εισπρακτικά τους προνόμια. Αυτονόητα, κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης ή αναδιάρθρωσης του δημοσιονομικού τοπίου αντιμετωπίζει οξύτατες και καλά οργανωμένες αντιδράσεις.

Κοινωνικές λοιπόν αδικίες υπάρχουν στη χώρα. Το ερώτημα είναι ποιοι ακριβώς στην πραγματικότητα τις υφίστανται... Αν κυριαρχήσουν και πάλι η αδράνεια και η νοοτροπία του «τι θα πάρουμε» και «πώς θα βολευτούμε», η δίνη που θα μας συνεπάρει δεν θα έχει τέλος.