Κατανοήστε τον πελάτη σας.
Θα σκεφτείτε πως είναι δυνατόν να γνωρίζετε τους πελάτες σας πριν πραγματοποιήσετε την επιχειρηματική σας ιδέα; Η απάντηση είναι απλή. Οι πελάτες είναι το παν στην επιχείρηση, και για αυτόν τον λόγο χωρίς πελάτες δεν υπάρχει επιχείρηση. Αν έχετε μια ιδέα μην προσπαθήσετε να την αναπτύξετε γύρω από το τι νομίζετε ΕΣΕΙΣ για το τι θα άρεσε στους πιθανούς πελάτες σας, αλλά βρείτε τι χρειάζονται πραγματικά εκείνοι.
Έχετε Πάθος.
Το πάθος εδώ δεν σημαίνει να είστε φανατικοί για το προϊόν ή την υπηρεσία σας. Σημαίνει να έχετε το ενδιαφέρον σας στραμμένο σε αυτό που κάνετε. Τα πρώτα δύο χρόνια, τις περισσότερες φορές θα βρεθείτε να περνάτε 15 ή 18 ώρες την ημέρα εργαζόμενοι. Θα πρέπει συνεχώς να βρίσκετε τρόπους να βελτιώνετε και αναπτύσσετε την επιχείρησή σας αλλά και να μιλάτε για αυτήν παντού και με οποιονδήποτε. Αν ξεκινάτε μια διαδικασία για την οποία δεν έχετε πάθος, κάτι που δεν σας δίνει το κίνητρο να χοροπηδάτε από το κρεβάτι σας κάθε πρωί, θα είναι πολύ δύσκολο να αφιερώσετε τις ώρες και την ενέργεια που απαιτούνται για να το κάνετε πετυχημένο.
Κατανοήστε τον ανταγωνισμό.
Κάθε επιχείρηση έχει ανταγωνισμό – άμεσο ή έμμεσο. Επιπλέον, πρέπει να γνωρίζετε ότι κάποιοι ανταγωνιστές σας είναι αδίστακτοι . Εννοώντας, πως αν προσφέρετε ένα προϊόν που είναι παρόμοιο με το δικό τους, αλλά σε χαμηλότερη τιμή, αυτοί οι ανταγωνιστές θα χαμηλώσουν κι άλλο τις τιμές για να σας φτάσουν ή να σας προσπεράσουν. Αν έχουν ήδη τοποθετήσει τις επιχειρήσεις τους στην αγορά, ίσως είναι ικανοί να σας οδηγήσουν σε τέτοιες εκπτώσεις που θα σας βγάλουν «εκτός παιχνιδιού». Εάν δεν γνωρίζετε τους ανταγωνιστές σας και το τι θα μπορούσαν να κάνουν για να σας βγάλουν από την αγορά, ίσως αφιερώσετε τον περισσότερο χρόνο σας σε πόλεμο τιμών, αντί να τον αφιερώσετε στην ανάπτυξη της εταιρείας σας.
Εξασφαλίστε την απαραίτητη Ρευστότητα.
Πολλοί επιχειρηματίες μπαίνουν στην κόσμο των επιχειρήσεων με πολλές σπουδαίες ιδέες, αλλά πολύ χαμηλή κατανόηση του κεφαλαίου που θα χρειαστεί για να απογειώσουν το εγχείρημα. Οι περισσότεροι θα πρωτοτυπήσουν με το προϊόν ή την υπηρεσία τους, αλλά δεν θα καταλάβουν τι κεφάλαιο χρειάζεται για να διαχειριστούν τον υπόλοιπο οργανισμό, συμπεριλαμβανομένου του marketing, υπαλλήλους (μισθούς κλπ), ασφάλειες, προμήθειες και άλλα σημαντικά έξοδα όπως τηλέφωνα, internet κλπ. Γνωρίζοντας το σύνολο της ρευστότητας που απαιτείται για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, θα σας βοηθήσει να εξασφαλίσετε πως όλα σας τα κόστη (προβλεπόμενα και έκτακτα), μπορούν να καλυφθούν από την επιχείρηση. Πολλές επιχειρήσεις αποτυγχάνουν επειδή δεν μπορούν απλά να καλύψουν βασικά έξοδα, όπως ενοίκια, αναλώσιμα, κλπ.
Να γνωρίζετε ποιος είστε.
Να γνωρίζετε τις δυνάμεις και τις αδυναμίες σας. Να γνωρίζετε πως είστε έτοιμοι, πρόθυμοι και ικανοί να κάνετε ότι χρειαστεί ώστε το εγχείρημά σας να οδηγηθεί σε επιτυχία. Επιπλέον, να γνωρίζετε την προσωπική σας οικονομική κατάσταση, και τι χρειάζεται να «βγάζει» η επιχείρησή σας για να καλύψει το κόστος ζωής σας.
Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011
Τρίτη 26 Ιουλίου 2011
Ευδαιμονία
Ουράνια Ευδαιμονία
Added by IonnKorr
Εύδεος, το συναίσθημα της ευδαιμονίας.
Είναι μία ψυχική και υλική κατάσταση.
Το αντίστοιχο συναίσθημα είναι το εύδεος.
Ετυμολογία
Η ονομασία " Ευδαιμονία" σχετίζεται ετυμολογικά με την λέξη "δαίμονας".
Αρχαία ΦιλοσοφίαEdit
Όλοι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, από τον Σωκράτη και μετά, συμφωνούσαν ότι ο τελικός στόχος του ανθρώπου είναι η ευδαιμονία και ότι αυτό που αναζητούν οι άνθρωποι σε κάθε τους πράξη είναι η ευτυχισμένη ζωή.
Ακολουθούν οι κυριότερες θεωρήσεις περί της ευδαιμονίας. Από αυτές τις απόψεις εκκινούν όλες οι φιλοσοφικές θεωρίες για την ηθική.
Πλατωνισμός
Ευδαιμονία
Added by IonnKorr
Ευδαιμονία
Added by IonnKorr
Ο Σωκράτης εισήγαγε την θεωρία της γνώσης, βασισμένη πάνω στις ηθικές έννοιες και όχι στις υλικές αρχές, πίστευε ότι «η αρετή είναι ευδαιμονία».
Αντίθετα, οι σοφιστές δίδασκαν ότι η αρετή είναι μια τέχνη που διδάσκεται και αφορά την προσωπική επιτυχία στην ζωή, χωρίς να υπόκεινται σε απόλυτες ηθικές αρχές και αξίες, αφού απόλυτη γνώση δεν υπάρχει.
Ο Σωκράτης δίδασκε ότι «η αρετή είναι γνώση», δηλαδή ότι η αρετή μπορεί να αποκτηθεί μέσα από την ορθή και την απόλυτη γνώση. Η ορθή γνώση, σύμφωνα με τον Σωκράτη, είναι η γνώση των απόλυτων ηθικών εννοιών που βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση μέσα στον άνθρωπο και μπορεί να επιτευχθεί με την αυτογνωσία. Για τον Σωκράτη «ουδείς εκών κακός», δηλαδή κανένας δεν κάνει κακό με την θέλησή του, αλλά, αντίθετα η κακία οφείλεται απλά στη άγνοια.
Ο Πλάτων, ισχυρίζονταν ότι η ευδαιμονία μπορεί να επιτευχθεί με την γνώση του Κόσμου των ιδεών, οι οποίες αποτελούν τα τέλεια πρότυπα, όχι μόνο των ηθικών εννοιών, όπως υποστήριζε ο Σωκράτης, αλλά και των γνωστικών εννοιών, καθώς και όλων των πραγμάτων που αποτελούν τον ορατό κόσμο και που δεν είναι παρά «είδωλα» ή «μιμήματα» των Ιδεών. Για να γνωρίσει ο άνθρωπος τον κόσμο των Ιδεών, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει όχι τις αισθήσεις του, αλλά τον νου του, ο οποίος είναι μέρος της ψυχής του. Με την γνώση των Ιδεών ο άνθρωπος ελαφρύνει την ψυχή του, ελευθερώνει το σώμα του από την φυλακή και από το σκοτάδι της αμάθειας που της επιβάλλει η επίγεια ζωή, και την βοηθά να ανυψωθεί προς το φως και την ύψιστη Ιδέα του Αγαθού, τον Θεό.
Έτσι, προορισμός του ανθρώπου είναι από την μία η φυγή από το υλικό από τον υλικό κόσμο και από την άλλη η ομοίωσή του με τον Θεό, η οποία επιτυγχάνεται με τον αρμονικό συνδυασμό των τριών αρετών που αντιστοιχούν στα τρία μέρη της ψυχής, δηλαδή της «σοφίας», της «ανδρείας» και της «σωφροσύνης».
Ο συνδυασμός των τριών αυτών αρετών γεννά την τέταρτη κύρια αρετή, «την δικαιοσύνη», γι’ αυτό ο δίκαιος άνθρωπος είναι ο πλησιέστερος στον Θεό, άρα και ο πιο ευτυχής.
Αριστοτελισμός
Ευδαιμονία
Added by IonnKorr
Ο Αριστοτέλης, αν και μαθητής του Πλάτωνος, πίστευε ότι η θεωρία του ιδανικού Κόσμου των Ιδεών ήταν τελείως φανταστική και ότι, αντίθετα, ο ορατός Κόσμος είναι απόλυτα αληθινός.
Αφού ταξινόμησε τις αρετές σε δύο μεγάλες κατηγορίες,
«τις ηθικές» και
«τις διανοητικές»,
κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ευδαιμονία μπορούσε να επιτευχθεί κατά πρώτο λόγο με την άσκηση των διανοητικών αρετών, και κατά δεύτερο λόγο με την άσκηση των ηθικών αρετών, διότι η διανοητική ενέργεια συνίσταται στην καθαρή σκέψη και στην ενατένιση της αλήθειας και του ύψιστου αγαθού, του Θεού.
Κυνισμός Edit
Ευδαιμονία
Added by IonnKorr
Οι Κυνικοί φιλόσοφοι ισχυρίζονταν ότι οι όλες οι κοινωνικές συμβάσεις και οι καθιερωμένες ανθρώπινες αξίες είναι περιττές και ότι η ευδαιμονία μπορεί να επιτευχθεί μόνο με μια ζωή όσο γίνεται πιο απλή και φυσική, όπως είναι η ζωή των ζώων.
Επίσης, πίστευαν ότι ο άνθρωπος έπρεπε να απαλλαχθεί από τα δεσμά της «Πόλης - κράτους», καθώς και των ιδανικών της.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το όνομα «Κυνικός» προήλθε από το ψευδώνυμο κύων = σκύλος, που είχε δοθεί στον Διογένη, τον διασημότερο εκπρόσωπο των Κυνικών, για την αναισχυντία του.
Σκεπτικισμός Edit
Ευδαιμονία
Added by IonnKorr
Οι Σκεπτικιστές, με κύριο εκπρόσωπο τον Πύρρωνα τον Ηλείο, πίστευαν ότι τόσο οι αισθήσεις, όσο και οι γνώσεις μας εξαπατούν και επομένως, η ορθή γνώση της φύσης των πραγμάτων δεν μπορεί να αποκτηθεί μέσω της εμπειρίας του ορατού Κόσμου.
Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτούς, για να φθάσει κανείς στην ευδαιμονία πρέπει να αμφισβητεί συνεχώς τις δοξασίες όλων των ανθρώπων (ακόμα και των φιλοσόφων) και να μην εκφέρει γνώμη ή οποιαδήποτε άποψη, παρά μόνο για τις προσωπικές του εμπειρίες.
Μια τέτοια στάση, πίστευαν οι Σκεπτικιστές, προσφέρει ανακούφιση στους ανθρώπους, που δεν γνωρίζουν την πραγματικότητα, τους απαλλάσσει από τον δογματισμό, τους προτρέπει να ζουν σύμφωνα με τη Φύση και τους χαρίζει την υπέρτατη αρετή, που δεν είναι άλλη από την πνευματική γαλήνη (αταραξία).
Επικουρισμός
Επικούρεια Γαλήνη
Added by IonnKorr
Σύμφωνα με τους Επικουρείους, η ευδαιμονία συνίσταται στην ψυχική ηρεμία (γαλήνη) και επιτυγχάνεται με την αναζήτηση της ηδονής.
Οι Επικούρειοι με τον όρο «ηδονή» δεν εννοούσαν την ηδονή που υποκρύπτεται στις απολαύσεις και στις διασκεδάσεις («ενεργή» ή «κινητική» ηδονή, ηδονή εν κινήσει), αλλά την ηδονή που συνοδεύει την πλήρη απουσία πόθου και πόνου (απονία), δηλαδή την σωματική υγεία και την ψυχική ηρεμία («στατική» ηδονή, ηδονή καταστηματική). Έτσι, για τους Επικουρείους, η ευτυχισμένη ζωή είναι μια ζωή απαλλαγμένη από τους φόβους και τις οδυνηρές σκέψεις, οι οποίες μπορούσαν να προκαλέσουν ψυχική και σωματική οδύνη.
Στωικισμός
Ευδαιμονία
Added by IonnKorr
Οι Στωϊκοί (ιδρυτής ο Ζήνων ο Κιτιεύς), πίστευαν ότι η αρετή είναι αρκετή για να φθάσει κανείς στην ευδαιμονία. Σύμφωνα με αυτούς, η αρετή είναι το μόνο αγαθό για τον άνθρωπο, γιατί είναι πάντα ευεργετική.
Η καταγωγή, η κοινωνική θέση, ο πλούτος, οι απολαύσεις, οι οποιεσδήποτε αξίες που ταύτιζαν την ευτυχία με τα υλικά αγαθά, δεν είχαν καμμία σημασία με τους Στωϊκούς.
Όλες αυτές οι αξίες ήταν (όπως διακήρυσαν οι Στωϊκοί) «αδιάφορες» και δεν συνεισέφεραν τίποτα όσον αφορά στην πορεία προς την αρετή, αφού οι άνθρωποι μπορούσαν να τις χρησιμοποιήσουν καλά ή άσχημα. Αντίθετα, οι Στωϊκοί πίστευαν ότι τα ενάρετα άτομα έχουν ό,τι χρειάζονται για να είναι ευτυχή, και, επομένως, η ευδαιμονία είναι εφικτή, όχι μόνο για τους προικισμένους από την ζωή με πλούτο και κοινωνική θέση, αλλά και για όσους έχουν λιγότερη τύχη όπως οι πτωχοί, οι δούλοι, οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις.
Η αρετή συνίσταται σε μια ζωή σύμφωνα με την φύση, δηλαδή σύμφωνα με την λογική ή τον λόγο (νου) του Θεού, με την οποία είναι προικισμένος κάθε άνθρωπος ως μέρος της Φύσης και η οποία, αν και υπάρχει ατελής μέσα του, μπορεί να τελειοποιηθεί με την αυτογνωσία. Ο ενάρετος άνθρωπος χαρακτηρίζεται από «απάθεια» και «αταραξία».
Νεοπλατωνισμός Edit
Ευδαιμονία
Added by IonnKorr
Οι Νεοπλατωνικοί πρεσβεύουν την θέση ότι ο δρόμος προς την ευδαιμονία είναι η ανάταση της ψυχής και η ομοίωσή της με τον Θεό. Σκοπός του ανθρώπου είναι να βοηθήσει την ψυχή του να επανέλθει, μετά τον θάνατο, στην αρχική της κατάσταση, σε έναν ανώτερο Κόσμο.
Φιλοσοφική ΑνάλυσηEdit
H Οδός της Ευτυχίας
Added by IonnKorr
Ο Αριστοτέλης έκανε λόγο για την ευδαιμονία ως υπέρτατο σκοπό στη ζωή του ανθρώπου.
Όλες οι πράξεις του, ολόκληρο το φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας αποβλέπει στην ικανοποίηση της ευδαιμονίας.
Ο υπέρτατος σκοπός αυτός ονοματίζεται τελικό αίτιο, καθώς αποτελεί την αιτία των αιτιών της ανθρώπινης δημιουργίας. Το κατά πόσο όμως το τελικό αυτό αίτιο ως έννοια παρουσιάζεται πειστικό ως άποψη είναι άξιο έρευνας. Ποια είναι εν τέλει η πραγματική ουσία του πολυπόθητου αυτού σκοπού;
Είναι φανερό ότι κάθε άνθρωπος έχει δώσει στον υπέρτατο σκοπό, στο τελικό αίτιο όπως παρουσιάζεται ως έννοια από τον Αριστοτέλη, δικές του διαστάσεις και ποικίλα περιεχόμενα. Οι υπέρτατοι σκοποί λοιπόν διαφέρουν, πηγάζοντας από διαφορετικές νοοτροπίες, προσωπικότητες, συλλογιστικές μεθόδους και διάφορα αξιολογικά κριτήρια.
Εξ ορισμού, οι στόχοι τίθενται για να επιτυγχάνονται. Είναι θεμιτή η ύπαρξη πολλών επιμέρους στόχων, αφού η ανθρώπινη οντότητα βρίσκεται σε διαρκή κινητοποίηση. Φθάνουμε τον ένα στόχο, μεταπηδούμε στον άλλο. Αυτή η ανεξάντλητη ροή της ανθρώπινης κινητικότητας σημαίνει εξέλιξη, σημαίνει πρόοδο. Το τελικό αίτιο της ευδαιμονίας «δεν πρέπει να εκληφθεί ως ένα συγκεκριμένο χρονικό ορόσημο στη ζωή του ανθρώπου, όπου, όταν φθάσει, καθίσταται "ευδαίμων", αλλά θα πρέπει να θεωρηθεί ότι υφαίνεται στην κάθε χρονική στιγμή με την τέλεση ορισμένων πράξεων, ή μάλλον με την καθ' ορισμένον τρόπο εκτέλεση των πράξεών του.».
Εννοούσε όμως το ίδιο πράγμα και ο Αριστοτέλης όταν διατύπωνε την προκείμενη θεώρησή του πριν από μερικές χιλιετίες;
Αν πράγματι το εννοούσε δεν φαίνεται να υπάρχει ιδιαίτερη αδυναμία στον ισχυρισμό του.
Ας αντιπαραθέσουμε όμως και την άλλη όψη.
Η αριστοτελική εκδοχή του υπέρτατου αγαθού λοιπόν, χωρίς καμιά συμπληρωματική επεξήγηση, δεν φαίνεται να έχει πρακτικό νόημα σε αυτή τη ζωή.
Η ευδαιμονία εάν αποτελεί στόχο είναι επιτεύξιμη. Αν επιτευχθεί όμως τότε ποιο το νόημα της ζωής; Δεν θα υπάρχει πλέον άλλος σκοπός πέραν του υπέρτατου.
Χωρίς στόχο θα σημάνει η άρση της ανθρώπινης κίνησης και η παρασιτική ύπαρξη του ανθρώπου ως "εξοφλημένο όν".
Το χρέος εξοφλήθηκε, η ευδαιμονία κατακτήθηκε, ζήτω ο πανούργος άνθρωπος που θα καταργήσει ακόμα και την ίδια την ετυμολογία του. Δεν θα σημαίνει πλέον «ανω θρώσκω» (δηλ. πορεύομαι προς τα πάνω), αφού δε θα υπάρχει περαιτέρω άνοδος.
Εφόσον λοιπόν η ευδαιμονία δε δύναται εννοιολογικά να αποτελέσει σκοπό και ιδιαίτερα τον υπέρτατο, τότε στην καλύτερη περίπτωση υποβαθμίζεται σε μιαν αόριστη αιτία του «είναι», σε μιαν αόριστη έννοια απροσδιόριστης αξίας.
Στην προσπάθεια ανεύρεσης λοιπόν του τελικού αιτίου θα μπορούσαμε να τη θέσουμε εκτός συλλογισμού. Όμως δεν είναι τόσο προφανές, τόσο εύκολο. Όποια έννοια κι αν τοποθετηθεί στη θέση της ευδαιμονίας πάλι το ίδιο αποτέλεσμα θα προκύψει:
Το οποιοδήποτε τελικό αίτιο, ο υπέρτατος σκοπός είναι επιτεύξιμος, ο άνθρωπος φθάνει ως εκεί και εγκλωβίζεται, φθάνει ως εκεί και αυτοαναιρείται.
Υπάρχει κάποιο μεγάλο μυστικό λοιπόν που κρύβεται πίσω από το συλλογιστικό αυτό λαβύρινθο.
Το τελικό αίτιο ως έννοια δεν αδυνατεί να υφίσταται. Το πρόβλημα είναι ότι το αναζητούμε σε λάθος κατεύθυνση. Προφανώς, η μόνη αληθινή διέξοδος από αυτόν τον προβληματισμό, ότι δηλαδή υπέρτατος σκοπός είναι η υπέρτατη προσπάθεια. Η ίδια η ανθρώπινη φύση το τεκμηριώνει αυτό, η οποία θέτει με μεγάλη οξυδέρκεια στόχους στις ζωές των ανθρώπων για να εκπληρωθεί η ζωτική αέναη κινητικότητα, να εκπληρωθεί η ίδια η ζωή.
Το «cogito ergo sum» (δηλ. σκέφτομαι άρα υπάρχω) του Decartes μετασχηματίζεται τώρα σε «fallor dum sum» (δηλ. πλανώμαι άρα υπάρχω) που αναφώνησε ο ιερός Αυγουστίνος. Η διακοπή της πορείας σημαίνει και το τέλος της ζωής.
Η Αριστοτελική μεσότητα Edit
Ευδαιμονία.
Added by IonnKorr
Ευτυχία.
Added by IonnKorr
Ήβη και Ηρακλής στα Ηλύσια Πεδία.
Added by IonnKorr
Ως μέσο για την επίτευξη του τελικού αιτίου (της ευδαιμονίας) ο Αριστοτέλης έθεσε την ανθρώπινη στάση μεσότητας ("μέτρο"), η οποία επιβάλλει τη μετριοφροσύνη και την αποφυγή ακραίων καταστάσεων. Ανάμεσα στον εγωισμό και την ταπεινοφροσύνη επιλέγεται η αξιοπρέπεια.
Ανάμεσα στο ασίγαστο ορμητικό πάθος και την πλήρη απάθεια επιλέγεται ο δρόμος της σύνεσης, της πραότητας και του βαθμιαίου προσανατολισμού.
Το κατά πόσο όμως η μεσότητα έχει τη δυνατότητα να γενικευθεί επιτυχώς ως ανθρώπινη στάση συμπεριφοράς σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και προσωπικής δράσης, χρήζει εξέτασης και προβληματισμού.
Πολλές φορές ο άνθρωπος καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε δυο κατευθύνσεις, χωρίς να υφίσταται η παραμικρή δυνατότητα να ακολουθήσει κάποια τρίτη που ενδεχόμενα θα αντιπροσώπευε τη μεσότητα.
Τότε δεν θα είναι δυνατό να σταθεί το «ίσως» ανάμεσα στο «ναι» και το «όχι».
Αλλά και πάλι, ποια θα ήταν η τύχη της ανθρώπινης υπόστασης αν ανάμεσα στο καλό και το κακό διάλεγε το μέτριο; Αν ανάμεσα στην κορυφή και τον πάτο του χάνδακα διάλεγε μια ασφαλή θέση κάπου στην πλαγιά; Δυστυχώς η εφαρμογή αυτής της στάσης αποδεικνύεται ανέφικτη και χωρίς ουσιαστική χρησιμότητα σε πολλές φάσεις της ζωής.
Σε μια κοινωνία μεσότητας η πρόοδος θα προχωρούσε όσο και ένα σαλιγκάρι στο άπειρο. Αν ο Μέγας Αλέξανδρος ακολουθούσε κατά γράμμα τις διδαχές του δασκάλου του δε θα έφθανε στα βάθη της Ασίας για να προσφωνηθεί «Μέγας».
Ο Σωκράτης δε θα έφθανε στα άκρα της δικαστικής διαμάχης και θα συνετιζόταν στις υποδείξεις των επιπόλαιων και παρωπιδικών ανθρώπων, οπότε στο μέλλον δε θα τον θαυμαζόταν για το ύψιστο ελεύθερο και ασυγκράτητο φιλοσοφικό του πνεύμα.
Ακόμα και οι σημαντικότερες επιστημονικές ανακαλύψεις προήλθαν από συγκλονιστικές, ρηξικέλευθες και άκρως πρωτοποριακές ιδέες, όπου η επιβολή της μεσότητας και της μετριοπάθειας θα φάνταζε ανέκδοτο.
Ακόμα και ο ίδιος ο Αριστοτέλης δεν θα υπήρχε αν δεν τον έφερνε στον κόσμο ο άκρατος ερωτικός ενθουσιασμός των γονέων του.
Η ίδια η ζωή είναι προϊόν ενός ύψιστου, ενός ακραίου συναισθήματος που πολλές φορές δοκιμάζει τα όρια της ανθρώπινης εσωτερικής υπόστασης, του έρωτα.
Εννοιολογικά, ο έρωτας ενέχει ακραίες καταστάσεις που μπορούν να προκαλέσουν πόνο και θλίψη, αλλά και θεία αγαλλίαση. Η μεσότητα δεν έχει θέση στο γνήσιο έρωτα. Αυτός μπορεί να φέρει αλλά και να πάρει μια ζωή.
Συνοπτικά, είναι γεγονός πως με μια διαρκή στάση Αριστοτελικής μεσότητας, ένα ανθρώπινο ον δύναται να επιβιώσει, να πραγματοποιήσει στην καλύτερη περίπτωση το «ανθρωπίνως ζήν». Ποτέ του όμως δε θα κατορθώσει να κατακτήσει το σκοπό για τον οποίο ήλθε σε αυτόν τον κόσμο, το «ανθρωπίνως υπάρχειν».
Εάν ο υπέρτατος σκοπός του Ανθρώπου είναι η επίτευξη της ευδαιμονίας, εφόσον δυνητικά ο ευδαιμονισμός είναι επιτεύξιμος και ευκταίος, τότε τι μέλλει γενέσθαι? Ρητορικό το ερώτημα. Αξιωματικά αποδεχόμεαστε ότι Αριστοτελικά ο ευδαίμων είναι αυτός ο οποίος επιτυγχάνει τους επιμέρους στόχους που θέτει στη ζωή του. Τουτέστιν το ταξίδι, η πορεία της ζωής, προς την Ιθάκη έχει ουσία και όχι η τελεολογία, η ευδαιμονία!
Added by IonnKorr
Εύδεος, το συναίσθημα της ευδαιμονίας.
Είναι μία ψυχική και υλική κατάσταση.
Το αντίστοιχο συναίσθημα είναι το εύδεος.
Ετυμολογία
Η ονομασία " Ευδαιμονία" σχετίζεται ετυμολογικά με την λέξη "δαίμονας".
Αρχαία ΦιλοσοφίαEdit
Όλοι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, από τον Σωκράτη και μετά, συμφωνούσαν ότι ο τελικός στόχος του ανθρώπου είναι η ευδαιμονία και ότι αυτό που αναζητούν οι άνθρωποι σε κάθε τους πράξη είναι η ευτυχισμένη ζωή.
Ακολουθούν οι κυριότερες θεωρήσεις περί της ευδαιμονίας. Από αυτές τις απόψεις εκκινούν όλες οι φιλοσοφικές θεωρίες για την ηθική.
Πλατωνισμός
Ευδαιμονία
Added by IonnKorr
Ευδαιμονία
Added by IonnKorr
Ο Σωκράτης εισήγαγε την θεωρία της γνώσης, βασισμένη πάνω στις ηθικές έννοιες και όχι στις υλικές αρχές, πίστευε ότι «η αρετή είναι ευδαιμονία».
Αντίθετα, οι σοφιστές δίδασκαν ότι η αρετή είναι μια τέχνη που διδάσκεται και αφορά την προσωπική επιτυχία στην ζωή, χωρίς να υπόκεινται σε απόλυτες ηθικές αρχές και αξίες, αφού απόλυτη γνώση δεν υπάρχει.
Ο Σωκράτης δίδασκε ότι «η αρετή είναι γνώση», δηλαδή ότι η αρετή μπορεί να αποκτηθεί μέσα από την ορθή και την απόλυτη γνώση. Η ορθή γνώση, σύμφωνα με τον Σωκράτη, είναι η γνώση των απόλυτων ηθικών εννοιών που βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση μέσα στον άνθρωπο και μπορεί να επιτευχθεί με την αυτογνωσία. Για τον Σωκράτη «ουδείς εκών κακός», δηλαδή κανένας δεν κάνει κακό με την θέλησή του, αλλά, αντίθετα η κακία οφείλεται απλά στη άγνοια.
Ο Πλάτων, ισχυρίζονταν ότι η ευδαιμονία μπορεί να επιτευχθεί με την γνώση του Κόσμου των ιδεών, οι οποίες αποτελούν τα τέλεια πρότυπα, όχι μόνο των ηθικών εννοιών, όπως υποστήριζε ο Σωκράτης, αλλά και των γνωστικών εννοιών, καθώς και όλων των πραγμάτων που αποτελούν τον ορατό κόσμο και που δεν είναι παρά «είδωλα» ή «μιμήματα» των Ιδεών. Για να γνωρίσει ο άνθρωπος τον κόσμο των Ιδεών, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει όχι τις αισθήσεις του, αλλά τον νου του, ο οποίος είναι μέρος της ψυχής του. Με την γνώση των Ιδεών ο άνθρωπος ελαφρύνει την ψυχή του, ελευθερώνει το σώμα του από την φυλακή και από το σκοτάδι της αμάθειας που της επιβάλλει η επίγεια ζωή, και την βοηθά να ανυψωθεί προς το φως και την ύψιστη Ιδέα του Αγαθού, τον Θεό.
Έτσι, προορισμός του ανθρώπου είναι από την μία η φυγή από το υλικό από τον υλικό κόσμο και από την άλλη η ομοίωσή του με τον Θεό, η οποία επιτυγχάνεται με τον αρμονικό συνδυασμό των τριών αρετών που αντιστοιχούν στα τρία μέρη της ψυχής, δηλαδή της «σοφίας», της «ανδρείας» και της «σωφροσύνης».
Ο συνδυασμός των τριών αυτών αρετών γεννά την τέταρτη κύρια αρετή, «την δικαιοσύνη», γι’ αυτό ο δίκαιος άνθρωπος είναι ο πλησιέστερος στον Θεό, άρα και ο πιο ευτυχής.
Αριστοτελισμός
Ευδαιμονία
Added by IonnKorr
Ο Αριστοτέλης, αν και μαθητής του Πλάτωνος, πίστευε ότι η θεωρία του ιδανικού Κόσμου των Ιδεών ήταν τελείως φανταστική και ότι, αντίθετα, ο ορατός Κόσμος είναι απόλυτα αληθινός.
Αφού ταξινόμησε τις αρετές σε δύο μεγάλες κατηγορίες,
«τις ηθικές» και
«τις διανοητικές»,
κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ευδαιμονία μπορούσε να επιτευχθεί κατά πρώτο λόγο με την άσκηση των διανοητικών αρετών, και κατά δεύτερο λόγο με την άσκηση των ηθικών αρετών, διότι η διανοητική ενέργεια συνίσταται στην καθαρή σκέψη και στην ενατένιση της αλήθειας και του ύψιστου αγαθού, του Θεού.
Κυνισμός Edit
Ευδαιμονία
Added by IonnKorr
Οι Κυνικοί φιλόσοφοι ισχυρίζονταν ότι οι όλες οι κοινωνικές συμβάσεις και οι καθιερωμένες ανθρώπινες αξίες είναι περιττές και ότι η ευδαιμονία μπορεί να επιτευχθεί μόνο με μια ζωή όσο γίνεται πιο απλή και φυσική, όπως είναι η ζωή των ζώων.
Επίσης, πίστευαν ότι ο άνθρωπος έπρεπε να απαλλαχθεί από τα δεσμά της «Πόλης - κράτους», καθώς και των ιδανικών της.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το όνομα «Κυνικός» προήλθε από το ψευδώνυμο κύων = σκύλος, που είχε δοθεί στον Διογένη, τον διασημότερο εκπρόσωπο των Κυνικών, για την αναισχυντία του.
Σκεπτικισμός Edit
Ευδαιμονία
Added by IonnKorr
Οι Σκεπτικιστές, με κύριο εκπρόσωπο τον Πύρρωνα τον Ηλείο, πίστευαν ότι τόσο οι αισθήσεις, όσο και οι γνώσεις μας εξαπατούν και επομένως, η ορθή γνώση της φύσης των πραγμάτων δεν μπορεί να αποκτηθεί μέσω της εμπειρίας του ορατού Κόσμου.
Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτούς, για να φθάσει κανείς στην ευδαιμονία πρέπει να αμφισβητεί συνεχώς τις δοξασίες όλων των ανθρώπων (ακόμα και των φιλοσόφων) και να μην εκφέρει γνώμη ή οποιαδήποτε άποψη, παρά μόνο για τις προσωπικές του εμπειρίες.
Μια τέτοια στάση, πίστευαν οι Σκεπτικιστές, προσφέρει ανακούφιση στους ανθρώπους, που δεν γνωρίζουν την πραγματικότητα, τους απαλλάσσει από τον δογματισμό, τους προτρέπει να ζουν σύμφωνα με τη Φύση και τους χαρίζει την υπέρτατη αρετή, που δεν είναι άλλη από την πνευματική γαλήνη (αταραξία).
Επικουρισμός
Επικούρεια Γαλήνη
Added by IonnKorr
Σύμφωνα με τους Επικουρείους, η ευδαιμονία συνίσταται στην ψυχική ηρεμία (γαλήνη) και επιτυγχάνεται με την αναζήτηση της ηδονής.
Οι Επικούρειοι με τον όρο «ηδονή» δεν εννοούσαν την ηδονή που υποκρύπτεται στις απολαύσεις και στις διασκεδάσεις («ενεργή» ή «κινητική» ηδονή, ηδονή εν κινήσει), αλλά την ηδονή που συνοδεύει την πλήρη απουσία πόθου και πόνου (απονία), δηλαδή την σωματική υγεία και την ψυχική ηρεμία («στατική» ηδονή, ηδονή καταστηματική). Έτσι, για τους Επικουρείους, η ευτυχισμένη ζωή είναι μια ζωή απαλλαγμένη από τους φόβους και τις οδυνηρές σκέψεις, οι οποίες μπορούσαν να προκαλέσουν ψυχική και σωματική οδύνη.
Στωικισμός
Ευδαιμονία
Added by IonnKorr
Οι Στωϊκοί (ιδρυτής ο Ζήνων ο Κιτιεύς), πίστευαν ότι η αρετή είναι αρκετή για να φθάσει κανείς στην ευδαιμονία. Σύμφωνα με αυτούς, η αρετή είναι το μόνο αγαθό για τον άνθρωπο, γιατί είναι πάντα ευεργετική.
Η καταγωγή, η κοινωνική θέση, ο πλούτος, οι απολαύσεις, οι οποιεσδήποτε αξίες που ταύτιζαν την ευτυχία με τα υλικά αγαθά, δεν είχαν καμμία σημασία με τους Στωϊκούς.
Όλες αυτές οι αξίες ήταν (όπως διακήρυσαν οι Στωϊκοί) «αδιάφορες» και δεν συνεισέφεραν τίποτα όσον αφορά στην πορεία προς την αρετή, αφού οι άνθρωποι μπορούσαν να τις χρησιμοποιήσουν καλά ή άσχημα. Αντίθετα, οι Στωϊκοί πίστευαν ότι τα ενάρετα άτομα έχουν ό,τι χρειάζονται για να είναι ευτυχή, και, επομένως, η ευδαιμονία είναι εφικτή, όχι μόνο για τους προικισμένους από την ζωή με πλούτο και κοινωνική θέση, αλλά και για όσους έχουν λιγότερη τύχη όπως οι πτωχοί, οι δούλοι, οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις.
Η αρετή συνίσταται σε μια ζωή σύμφωνα με την φύση, δηλαδή σύμφωνα με την λογική ή τον λόγο (νου) του Θεού, με την οποία είναι προικισμένος κάθε άνθρωπος ως μέρος της Φύσης και η οποία, αν και υπάρχει ατελής μέσα του, μπορεί να τελειοποιηθεί με την αυτογνωσία. Ο ενάρετος άνθρωπος χαρακτηρίζεται από «απάθεια» και «αταραξία».
Νεοπλατωνισμός Edit
Ευδαιμονία
Added by IonnKorr
Οι Νεοπλατωνικοί πρεσβεύουν την θέση ότι ο δρόμος προς την ευδαιμονία είναι η ανάταση της ψυχής και η ομοίωσή της με τον Θεό. Σκοπός του ανθρώπου είναι να βοηθήσει την ψυχή του να επανέλθει, μετά τον θάνατο, στην αρχική της κατάσταση, σε έναν ανώτερο Κόσμο.
Φιλοσοφική ΑνάλυσηEdit
H Οδός της Ευτυχίας
Added by IonnKorr
Ο Αριστοτέλης έκανε λόγο για την ευδαιμονία ως υπέρτατο σκοπό στη ζωή του ανθρώπου.
Όλες οι πράξεις του, ολόκληρο το φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας αποβλέπει στην ικανοποίηση της ευδαιμονίας.
Ο υπέρτατος σκοπός αυτός ονοματίζεται τελικό αίτιο, καθώς αποτελεί την αιτία των αιτιών της ανθρώπινης δημιουργίας. Το κατά πόσο όμως το τελικό αυτό αίτιο ως έννοια παρουσιάζεται πειστικό ως άποψη είναι άξιο έρευνας. Ποια είναι εν τέλει η πραγματική ουσία του πολυπόθητου αυτού σκοπού;
Είναι φανερό ότι κάθε άνθρωπος έχει δώσει στον υπέρτατο σκοπό, στο τελικό αίτιο όπως παρουσιάζεται ως έννοια από τον Αριστοτέλη, δικές του διαστάσεις και ποικίλα περιεχόμενα. Οι υπέρτατοι σκοποί λοιπόν διαφέρουν, πηγάζοντας από διαφορετικές νοοτροπίες, προσωπικότητες, συλλογιστικές μεθόδους και διάφορα αξιολογικά κριτήρια.
Εξ ορισμού, οι στόχοι τίθενται για να επιτυγχάνονται. Είναι θεμιτή η ύπαρξη πολλών επιμέρους στόχων, αφού η ανθρώπινη οντότητα βρίσκεται σε διαρκή κινητοποίηση. Φθάνουμε τον ένα στόχο, μεταπηδούμε στον άλλο. Αυτή η ανεξάντλητη ροή της ανθρώπινης κινητικότητας σημαίνει εξέλιξη, σημαίνει πρόοδο. Το τελικό αίτιο της ευδαιμονίας «δεν πρέπει να εκληφθεί ως ένα συγκεκριμένο χρονικό ορόσημο στη ζωή του ανθρώπου, όπου, όταν φθάσει, καθίσταται "ευδαίμων", αλλά θα πρέπει να θεωρηθεί ότι υφαίνεται στην κάθε χρονική στιγμή με την τέλεση ορισμένων πράξεων, ή μάλλον με την καθ' ορισμένον τρόπο εκτέλεση των πράξεών του.».
Εννοούσε όμως το ίδιο πράγμα και ο Αριστοτέλης όταν διατύπωνε την προκείμενη θεώρησή του πριν από μερικές χιλιετίες;
Αν πράγματι το εννοούσε δεν φαίνεται να υπάρχει ιδιαίτερη αδυναμία στον ισχυρισμό του.
Ας αντιπαραθέσουμε όμως και την άλλη όψη.
Η αριστοτελική εκδοχή του υπέρτατου αγαθού λοιπόν, χωρίς καμιά συμπληρωματική επεξήγηση, δεν φαίνεται να έχει πρακτικό νόημα σε αυτή τη ζωή.
Η ευδαιμονία εάν αποτελεί στόχο είναι επιτεύξιμη. Αν επιτευχθεί όμως τότε ποιο το νόημα της ζωής; Δεν θα υπάρχει πλέον άλλος σκοπός πέραν του υπέρτατου.
Χωρίς στόχο θα σημάνει η άρση της ανθρώπινης κίνησης και η παρασιτική ύπαρξη του ανθρώπου ως "εξοφλημένο όν".
Το χρέος εξοφλήθηκε, η ευδαιμονία κατακτήθηκε, ζήτω ο πανούργος άνθρωπος που θα καταργήσει ακόμα και την ίδια την ετυμολογία του. Δεν θα σημαίνει πλέον «ανω θρώσκω» (δηλ. πορεύομαι προς τα πάνω), αφού δε θα υπάρχει περαιτέρω άνοδος.
Εφόσον λοιπόν η ευδαιμονία δε δύναται εννοιολογικά να αποτελέσει σκοπό και ιδιαίτερα τον υπέρτατο, τότε στην καλύτερη περίπτωση υποβαθμίζεται σε μιαν αόριστη αιτία του «είναι», σε μιαν αόριστη έννοια απροσδιόριστης αξίας.
Στην προσπάθεια ανεύρεσης λοιπόν του τελικού αιτίου θα μπορούσαμε να τη θέσουμε εκτός συλλογισμού. Όμως δεν είναι τόσο προφανές, τόσο εύκολο. Όποια έννοια κι αν τοποθετηθεί στη θέση της ευδαιμονίας πάλι το ίδιο αποτέλεσμα θα προκύψει:
Το οποιοδήποτε τελικό αίτιο, ο υπέρτατος σκοπός είναι επιτεύξιμος, ο άνθρωπος φθάνει ως εκεί και εγκλωβίζεται, φθάνει ως εκεί και αυτοαναιρείται.
Υπάρχει κάποιο μεγάλο μυστικό λοιπόν που κρύβεται πίσω από το συλλογιστικό αυτό λαβύρινθο.
Το τελικό αίτιο ως έννοια δεν αδυνατεί να υφίσταται. Το πρόβλημα είναι ότι το αναζητούμε σε λάθος κατεύθυνση. Προφανώς, η μόνη αληθινή διέξοδος από αυτόν τον προβληματισμό, ότι δηλαδή υπέρτατος σκοπός είναι η υπέρτατη προσπάθεια. Η ίδια η ανθρώπινη φύση το τεκμηριώνει αυτό, η οποία θέτει με μεγάλη οξυδέρκεια στόχους στις ζωές των ανθρώπων για να εκπληρωθεί η ζωτική αέναη κινητικότητα, να εκπληρωθεί η ίδια η ζωή.
Το «cogito ergo sum» (δηλ. σκέφτομαι άρα υπάρχω) του Decartes μετασχηματίζεται τώρα σε «fallor dum sum» (δηλ. πλανώμαι άρα υπάρχω) που αναφώνησε ο ιερός Αυγουστίνος. Η διακοπή της πορείας σημαίνει και το τέλος της ζωής.
Η Αριστοτελική μεσότητα Edit
Ευδαιμονία.
Added by IonnKorr
Ευτυχία.
Added by IonnKorr
Ήβη και Ηρακλής στα Ηλύσια Πεδία.
Added by IonnKorr
Ως μέσο για την επίτευξη του τελικού αιτίου (της ευδαιμονίας) ο Αριστοτέλης έθεσε την ανθρώπινη στάση μεσότητας ("μέτρο"), η οποία επιβάλλει τη μετριοφροσύνη και την αποφυγή ακραίων καταστάσεων. Ανάμεσα στον εγωισμό και την ταπεινοφροσύνη επιλέγεται η αξιοπρέπεια.
Ανάμεσα στο ασίγαστο ορμητικό πάθος και την πλήρη απάθεια επιλέγεται ο δρόμος της σύνεσης, της πραότητας και του βαθμιαίου προσανατολισμού.
Το κατά πόσο όμως η μεσότητα έχει τη δυνατότητα να γενικευθεί επιτυχώς ως ανθρώπινη στάση συμπεριφοράς σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και προσωπικής δράσης, χρήζει εξέτασης και προβληματισμού.
Πολλές φορές ο άνθρωπος καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε δυο κατευθύνσεις, χωρίς να υφίσταται η παραμικρή δυνατότητα να ακολουθήσει κάποια τρίτη που ενδεχόμενα θα αντιπροσώπευε τη μεσότητα.
Τότε δεν θα είναι δυνατό να σταθεί το «ίσως» ανάμεσα στο «ναι» και το «όχι».
Αλλά και πάλι, ποια θα ήταν η τύχη της ανθρώπινης υπόστασης αν ανάμεσα στο καλό και το κακό διάλεγε το μέτριο; Αν ανάμεσα στην κορυφή και τον πάτο του χάνδακα διάλεγε μια ασφαλή θέση κάπου στην πλαγιά; Δυστυχώς η εφαρμογή αυτής της στάσης αποδεικνύεται ανέφικτη και χωρίς ουσιαστική χρησιμότητα σε πολλές φάσεις της ζωής.
Σε μια κοινωνία μεσότητας η πρόοδος θα προχωρούσε όσο και ένα σαλιγκάρι στο άπειρο. Αν ο Μέγας Αλέξανδρος ακολουθούσε κατά γράμμα τις διδαχές του δασκάλου του δε θα έφθανε στα βάθη της Ασίας για να προσφωνηθεί «Μέγας».
Ο Σωκράτης δε θα έφθανε στα άκρα της δικαστικής διαμάχης και θα συνετιζόταν στις υποδείξεις των επιπόλαιων και παρωπιδικών ανθρώπων, οπότε στο μέλλον δε θα τον θαυμαζόταν για το ύψιστο ελεύθερο και ασυγκράτητο φιλοσοφικό του πνεύμα.
Ακόμα και οι σημαντικότερες επιστημονικές ανακαλύψεις προήλθαν από συγκλονιστικές, ρηξικέλευθες και άκρως πρωτοποριακές ιδέες, όπου η επιβολή της μεσότητας και της μετριοπάθειας θα φάνταζε ανέκδοτο.
Ακόμα και ο ίδιος ο Αριστοτέλης δεν θα υπήρχε αν δεν τον έφερνε στον κόσμο ο άκρατος ερωτικός ενθουσιασμός των γονέων του.
Η ίδια η ζωή είναι προϊόν ενός ύψιστου, ενός ακραίου συναισθήματος που πολλές φορές δοκιμάζει τα όρια της ανθρώπινης εσωτερικής υπόστασης, του έρωτα.
Εννοιολογικά, ο έρωτας ενέχει ακραίες καταστάσεις που μπορούν να προκαλέσουν πόνο και θλίψη, αλλά και θεία αγαλλίαση. Η μεσότητα δεν έχει θέση στο γνήσιο έρωτα. Αυτός μπορεί να φέρει αλλά και να πάρει μια ζωή.
Συνοπτικά, είναι γεγονός πως με μια διαρκή στάση Αριστοτελικής μεσότητας, ένα ανθρώπινο ον δύναται να επιβιώσει, να πραγματοποιήσει στην καλύτερη περίπτωση το «ανθρωπίνως ζήν». Ποτέ του όμως δε θα κατορθώσει να κατακτήσει το σκοπό για τον οποίο ήλθε σε αυτόν τον κόσμο, το «ανθρωπίνως υπάρχειν».
Εάν ο υπέρτατος σκοπός του Ανθρώπου είναι η επίτευξη της ευδαιμονίας, εφόσον δυνητικά ο ευδαιμονισμός είναι επιτεύξιμος και ευκταίος, τότε τι μέλλει γενέσθαι? Ρητορικό το ερώτημα. Αξιωματικά αποδεχόμεαστε ότι Αριστοτελικά ο ευδαίμων είναι αυτός ο οποίος επιτυγχάνει τους επιμέρους στόχους που θέτει στη ζωή του. Τουτέστιν το ταξίδι, η πορεία της ζωής, προς την Ιθάκη έχει ουσία και όχι η τελεολογία, η ευδαιμονία!
Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011
Τουρκορθοδοξία
Δημήτρης Δανίκας
Τι σημαίνει «κλειστό επάγγελμα»; Τέσσερα πράγματα. Προστασία. Ασυλία. Ασυδοσία. Κομματική πελατεία. Στην πραγματικότητα το «κλειστό», δηλαδή του «προστατευόμενο» επάγγελμα κατοχυρώθηκε με το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Προς εκμαυλισμό συνειδήσεων, εξαγορά ψήφων και ανταμοιβή των δικών μας παλικαριών. Οι ανυπάκουοι – αριστεροί, κομμουνιστές, κεντρώοι, αστικοδημοκράτες και αντιβασιλικοί – θεωρήθηκαν μιάσματα και έτσι έκλεισαν γι' αυτούς οι πόρτες των κλειστών επαγγελμάτων. Θυρωρός, περιπτεράς, ταξιτζής, φορτηγατζής, λεωφορειούχος και συναφή κλάδοι υπήρξαν τα προνομιούχα τσιφλίκια της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Στον κλάδο των μεταφορών το τρίκυκλο του Γκοτζαμάνη. Από εκεί ο χαφιεδισμός. Από εκεί ο ιμάντας συνεργασίας με τις αρχές. Από εκεί η παπαγαλία υπέρ του ακροδεξιού καθεστώτος. Από εκεί οι εφεδρείες του παρακράτους. Τα κλειστά επαγγέλματα, οι δεξαμενές της κομματικής πελατείας. Που πάει να πει εγώ ο τουρκορθόδοξος πασάς δίνω άδειες σε όποιον γουστάρω. Ετσι στην συνέχεια οι τσάμπα άδειες – όλων των κλειστών επαγγελμάτων – κοστολογήθηκαν και χρυσοπληρώθηκαν. Πόσο; Εγώ, ας πούμε, μοσχοπούλησα διακόσια χιλιάρικα την τσάμπα άδεια που κληρονόμησα από τον πατέρα μου. Αυτά τα προικιά της Τουρκορθοδοξίας. Ετσι από τον αέρα έβγαλα περιουσία. Οπως περίπου συμβαίνει και με την οικοπεδική αυθαιρεσία. Το λένε χρησικτησία. Εδώ έβοσκε τα πρόβατά του ο παππούς μου. Αρα το κτήμα είναι δικό μου. Επομένως το κάνω φέτες, φτιάχνω rooms to rent, ανοίγω ταβέρνα και πέντε μήνες τον χρόνο βγάζω καμιά εκατοστή χιλιάρικα και στην εφορία δηλώνω το τίποτα. Από πού νομίζετε ξεφύτρωσαν όλες αυτές οι περιουσίες; Από την αγία τετράδα της ελληνικής τουρκορθοδοξίας: Κλειστά επαγγέλματα, φοροδιαφυγή, αισχροκέρδεια και πλιάτσικο στην καταπάτηση της Γης. Αυτές οι αρετές που κληρονομήσαμε εμείς οι ελληνάρες από τους προγόνους μας κοτζαμπάσηδες, πρόκριτους, προεστούς και κατσαπλιάδες. Οσο ήταν «κλειστά» μια χαρά. Τώρα που είναι «ανοικτά» ορμάω να σε φάω τουρκόσπορε πασά!
Τι σημαίνει «κλειστό επάγγελμα»; Τέσσερα πράγματα. Προστασία. Ασυλία. Ασυδοσία. Κομματική πελατεία. Στην πραγματικότητα το «κλειστό», δηλαδή του «προστατευόμενο» επάγγελμα κατοχυρώθηκε με το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Προς εκμαυλισμό συνειδήσεων, εξαγορά ψήφων και ανταμοιβή των δικών μας παλικαριών. Οι ανυπάκουοι – αριστεροί, κομμουνιστές, κεντρώοι, αστικοδημοκράτες και αντιβασιλικοί – θεωρήθηκαν μιάσματα και έτσι έκλεισαν γι' αυτούς οι πόρτες των κλειστών επαγγελμάτων. Θυρωρός, περιπτεράς, ταξιτζής, φορτηγατζής, λεωφορειούχος και συναφή κλάδοι υπήρξαν τα προνομιούχα τσιφλίκια της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Στον κλάδο των μεταφορών το τρίκυκλο του Γκοτζαμάνη. Από εκεί ο χαφιεδισμός. Από εκεί ο ιμάντας συνεργασίας με τις αρχές. Από εκεί η παπαγαλία υπέρ του ακροδεξιού καθεστώτος. Από εκεί οι εφεδρείες του παρακράτους. Τα κλειστά επαγγέλματα, οι δεξαμενές της κομματικής πελατείας. Που πάει να πει εγώ ο τουρκορθόδοξος πασάς δίνω άδειες σε όποιον γουστάρω. Ετσι στην συνέχεια οι τσάμπα άδειες – όλων των κλειστών επαγγελμάτων – κοστολογήθηκαν και χρυσοπληρώθηκαν. Πόσο; Εγώ, ας πούμε, μοσχοπούλησα διακόσια χιλιάρικα την τσάμπα άδεια που κληρονόμησα από τον πατέρα μου. Αυτά τα προικιά της Τουρκορθοδοξίας. Ετσι από τον αέρα έβγαλα περιουσία. Οπως περίπου συμβαίνει και με την οικοπεδική αυθαιρεσία. Το λένε χρησικτησία. Εδώ έβοσκε τα πρόβατά του ο παππούς μου. Αρα το κτήμα είναι δικό μου. Επομένως το κάνω φέτες, φτιάχνω rooms to rent, ανοίγω ταβέρνα και πέντε μήνες τον χρόνο βγάζω καμιά εκατοστή χιλιάρικα και στην εφορία δηλώνω το τίποτα. Από πού νομίζετε ξεφύτρωσαν όλες αυτές οι περιουσίες; Από την αγία τετράδα της ελληνικής τουρκορθοδοξίας: Κλειστά επαγγέλματα, φοροδιαφυγή, αισχροκέρδεια και πλιάτσικο στην καταπάτηση της Γης. Αυτές οι αρετές που κληρονομήσαμε εμείς οι ελληνάρες από τους προγόνους μας κοτζαμπάσηδες, πρόκριτους, προεστούς και κατσαπλιάδες. Οσο ήταν «κλειστά» μια χαρά. Τώρα που είναι «ανοικτά» ορμάω να σε φάω τουρκόσπορε πασά!
Μας έριξαν σωσίβιο για χάρη του ευρώ
Άγγελος Στάγκος
Το αποτέλεσμα που προέκυψε από τη χθεσινή σύνοδο κορυφής δείχνει ότι η ηγεσία της Ευρωζώνης μπήκε στο παιχνίδι αποφασιμένη να δώσει μία λύση. Μία λύση που δίνει μεγάλη ανάσα στην Ελλάδα και στο ευρώ και ταυτόχρονα δείχνει τη διάθεση των ευρωπαίων να πείσουν τις αγορές ότι όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι είναι εκεί για να μην αφήσουν καμία χώρα, αλλά ούτε και το κοινό νόμισμα να καταρρεύσουν. Ειδικά δε για τους οίκους αξιολόγησης έγινε φανερό από τις δηλώσεις όλων ότι η Ευρώπη δεν θα τους αφήσει να αποφασίζουν για την τύχη της, ωστόσο αυτό θα δούμε πως θα εξελιχθεί στη συνέχεια. Με λίγα λόγια, μας έριξαν σωσίβιο για να μην πάρουμε μαζί μας και το ευρώ και προσπαθούν να διώξουν και τους καρχαρίες…
Οπως μπορούμε να ερμηνεύσουμε κάπως το αποτέλεσμα της συνόδου όσον αφορά στην Ελλάδα, μας έδωσαν πολύ μεγαλύτερο χρόνο, 15-30 χρόνια και δεκαετή περίοδο χάριτος, αποπληρωμής του δανείου που παίρνουμε στο πλαίσιο του μηχανισμού στήριξης, γεγονός που θα μειώσει το χρέος κατά 30 δις περίπου, οι ιδιώτες (τράπεζες κυρίως) θα μπουν με τη θέλησή τους σε μία μετακύληση του χρόνου ωρίμανσης των ελληνικών ομολόγων και από αυτό θα υπέρχει όφελος περί τα 37 δις ως το 2014, ενώ θα εξασφαλισθεί η ρευστότητά (και των ελληνικών τραπεζών) τους από την ΕΚΤ, θα μας δοθούν επίσης 72 δις δάνειο από τους εταίρους και το ΔΝΤ. Επί πλέον θα προσπαθήσουν να βοηθήσουν την ανάπτυξη, θα στείλουν τεχνοκράτες, που θα παίζουν και ρόλο εποπτών και θα βοηθήσουν και από τα διαρθρωτικά ταμεία, δηλαδή το ΕΣΠΑ. Παράλληλα, θα γίνει και προσπάθεια για την ανάπτυξη.
Το όλο πρόγραμμα λαμβάνει υπ’ όψιν ότι η Ελλάδα δεν θα μπορεί να βγεί στις αγορές τα επομένα χρόνια και εκτείνεται ως το 2020. Οσο για την επιλεκτική χροκοπία, φαίνεται ότι είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες, όπως είπε ο Τρισέ και σύμφωνα με κάποιους αναλυτές, ακόμη και αν καταγραφεί ως γεγονός από τους οίκους αξιολόγησης, η διάρκειά της δεν θα ξεπεράσει τις 12 μέρες, αλλά αυτό μένει να το δούμε. Πάντως, η ρευστότητα των τραπεζών θα είναι εξασφαλισμένη, αφού θα υπάρχουν διαθέσιμα στην ΕΚΤ τουλάχιστον 35 δις ευρώ για να τις καλύψει.
Φυσικά, όλα αυτά θα γίνονται κάτω από τον έλεγχο της της Τρόϊκα, που θα έχει διάφορες μορφές και φυσικά είναι σαφές ότι η βούληση είναι να προωθηθούν οι μεταρρυθμίσεις και να εξορθολογιστεί ο δημόσιο τομέας με κάθε τρόπο. Ακόμη και αν το πολιτικό κόστος είναι βαρύ. Δεν ξέρουμε βέβαια αν αυτή η κυβέρνηση ή άλλη, μπορεί να το αντέξει, αλλά αν δεν τα καταφέρουμε και τώρα, μάλλον θα είμαστε άξιοι της τύχης μας.
Το αποτέλεσμα που προέκυψε από τη χθεσινή σύνοδο κορυφής δείχνει ότι η ηγεσία της Ευρωζώνης μπήκε στο παιχνίδι αποφασιμένη να δώσει μία λύση. Μία λύση που δίνει μεγάλη ανάσα στην Ελλάδα και στο ευρώ και ταυτόχρονα δείχνει τη διάθεση των ευρωπαίων να πείσουν τις αγορές ότι όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι είναι εκεί για να μην αφήσουν καμία χώρα, αλλά ούτε και το κοινό νόμισμα να καταρρεύσουν. Ειδικά δε για τους οίκους αξιολόγησης έγινε φανερό από τις δηλώσεις όλων ότι η Ευρώπη δεν θα τους αφήσει να αποφασίζουν για την τύχη της, ωστόσο αυτό θα δούμε πως θα εξελιχθεί στη συνέχεια. Με λίγα λόγια, μας έριξαν σωσίβιο για να μην πάρουμε μαζί μας και το ευρώ και προσπαθούν να διώξουν και τους καρχαρίες…
Οπως μπορούμε να ερμηνεύσουμε κάπως το αποτέλεσμα της συνόδου όσον αφορά στην Ελλάδα, μας έδωσαν πολύ μεγαλύτερο χρόνο, 15-30 χρόνια και δεκαετή περίοδο χάριτος, αποπληρωμής του δανείου που παίρνουμε στο πλαίσιο του μηχανισμού στήριξης, γεγονός που θα μειώσει το χρέος κατά 30 δις περίπου, οι ιδιώτες (τράπεζες κυρίως) θα μπουν με τη θέλησή τους σε μία μετακύληση του χρόνου ωρίμανσης των ελληνικών ομολόγων και από αυτό θα υπέρχει όφελος περί τα 37 δις ως το 2014, ενώ θα εξασφαλισθεί η ρευστότητά (και των ελληνικών τραπεζών) τους από την ΕΚΤ, θα μας δοθούν επίσης 72 δις δάνειο από τους εταίρους και το ΔΝΤ. Επί πλέον θα προσπαθήσουν να βοηθήσουν την ανάπτυξη, θα στείλουν τεχνοκράτες, που θα παίζουν και ρόλο εποπτών και θα βοηθήσουν και από τα διαρθρωτικά ταμεία, δηλαδή το ΕΣΠΑ. Παράλληλα, θα γίνει και προσπάθεια για την ανάπτυξη.
Το όλο πρόγραμμα λαμβάνει υπ’ όψιν ότι η Ελλάδα δεν θα μπορεί να βγεί στις αγορές τα επομένα χρόνια και εκτείνεται ως το 2020. Οσο για την επιλεκτική χροκοπία, φαίνεται ότι είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες, όπως είπε ο Τρισέ και σύμφωνα με κάποιους αναλυτές, ακόμη και αν καταγραφεί ως γεγονός από τους οίκους αξιολόγησης, η διάρκειά της δεν θα ξεπεράσει τις 12 μέρες, αλλά αυτό μένει να το δούμε. Πάντως, η ρευστότητα των τραπεζών θα είναι εξασφαλισμένη, αφού θα υπάρχουν διαθέσιμα στην ΕΚΤ τουλάχιστον 35 δις ευρώ για να τις καλύψει.
Φυσικά, όλα αυτά θα γίνονται κάτω από τον έλεγχο της της Τρόϊκα, που θα έχει διάφορες μορφές και φυσικά είναι σαφές ότι η βούληση είναι να προωθηθούν οι μεταρρυθμίσεις και να εξορθολογιστεί ο δημόσιο τομέας με κάθε τρόπο. Ακόμη και αν το πολιτικό κόστος είναι βαρύ. Δεν ξέρουμε βέβαια αν αυτή η κυβέρνηση ή άλλη, μπορεί να το αντέξει, αλλά αν δεν τα καταφέρουμε και τώρα, μάλλον θα είμαστε άξιοι της τύχης μας.
Too little, too late
του Γιάνη Βαρουφάκη 22/07/2011
Το βράδυ της Πέμπτης ανακοινώθηκε μια ευρωπαϊκή συμφωνία που, ουσιαστικά, αφορά την αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης χρέους. Μια συμφωνία που, αν είχε συμφωνηθεί περί τον Φεβρουάριο του 2010, θα αποτελούσε θετική εξέλιξη για την Ελλάδα και θα είχε καθυστερήσει πραγματικά την επέκτασή της στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή περιφέρεια.
Τώρα όμως είναι πολύ αργά. Η συμφωνία που ανακοινώθηκε, αν και περιέχει ένα σημαντικό βήμα (βλ. το άρθρο 8 παρακάτω), ήρθε πολύ αργά. Η Κρίση έχει εδώ και καιρό ξεφύγει από τα όρια του ελληνικού γίγνεσθαι, είναι συστημική και υπονομεύει όλη την ευρωζώνη. Με το έβδομο άρθρο της (βλ. παρακάτω) η χθεσινή συμφωνία εγγυάται την αποτυχία και αυτής της ευρωπαϊκής προσπάθειας να δαμαστεί το τέρας της Κρίσης που αποδομεί το ευρω-σύστημα εκ των έσω. Η απόφαση να επικεντρώσουν τα νέα μέτρα στην ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας, π.χ. αφήνοντας την Ιρλανδία στο χείλος της χρεοκοπίας και τις Ισπανία και Ιταλία στο έλεος των εταιρειών αξιολόγησης,ισοδυναμεί με δώρο ανεκτίμητης αξίας στους κερδοσκόπους.
Πριν προχωρήσουμε στην ερμηνεία της συμφωνίας, να επισημάνω ότι τίποτα από αυτά που συμφωνήθηκαν δεν είναι σίγουρο ότι θα εφαρμοστούν. Από την μία τα κοινοβούλια της Γερμανίας και της Φινλανδίας θα έχουν πολλές αντιρρήσεις ενώ, από την άλλη, το κείμενο της συμφωνίας αναφέρεται σε προθέσεις (π.χ. του ευρωπαϊκού τραπεζικού τομέα) που υπάρχουν μόνο στην φαντασία των ηγετών μας. Επί πλέον, το κείμενο περιέχει τόσες ασάφειες που είναι σχεδόν αδύνατον να κριθεί σοβαρά. Δεν θα σταθώ όμως σε αυτά. Έστω ότι όλα αυτά τα προβλήματα λυθούν. Ας δούμε τι θα σημάνει για εμάς και για την Ευρώπη, αν όλα πάνε κατ' ευχήν (που το εύχομαι αλλά δεν το πιστεύω):
I. Προαναγγέλλεται η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους (την οποία τόσο χρόνο εξόρκιζαν), αν και δεν εξηγείται πως ακριβώς θα την διαχειριστεί η Ευρώπη. Το κούρεμα των ομολόγων θα συγκρατηθεί περίπου στο 21% και οι ομολογιούχοι θα επιλέξουν από ένα μενού διαφορετικών ειδών κουρέματος.
II. Ένα νέο δάνειο για την Ελλάδα ίσο με το πρώτο σε μέγεθος αλλά με το μισό επιτόκιο και μεγάλη προθεσμία αποπληρωμής (και παράλληλη επιμήκυνση του πρώτου, ακριβού δανείου)
III. Πρόβλεψη για την επανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, και κάποιων από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές μέσω του EFSF
IV. Καμία πρόβλεψη για τις υπόλοιπες χειμαζόμενες χώρες
Όλα αυτά, όπως είπα και στην εισαγωγή μου, θα ήταν μια εξαιρετική παρέμβαση τον Φλεβάρη του 2010. Δεν θα μου κάνει εντύπωση αν οι αγορές, στην βάση του "κάλλιο αργά παρά ποτέ", ηρεμήσουν για δύο μήνες. Το σημείο όμως IV παραπάνω (και το Άρθρο 7 της Συμφωνίας πιο κάτω) εξασφαλίζει ότι σε δύο ή τρεις μήνες η ΕΕ θα πρέπει να συνάψει μια αντίστοιχη συμφωνία για τις Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία κλπ. Αυτού του είδους τα μέτρα θα είναι τότε απαγορευτικά ακριβά (για όλες αυτές τις χώρες). Οι κερδοσκόποι το γνωρίζουν και μας την έχουν στημένη στην γωνία. Δεν θα αργήσουν να χτυπήσουν. Και τότε ίσως είναι πολύ αργά να συνειδητοποιήσουν οι ηγέτες μας το τεράστιο κόστος της άρνησης της ανάγκης για μια συστημική λύση. Μιας λύσης που να βασίζεται στην αναδιάρθρωση μέρους του δημόσιου χρέους όλης της ευρωζώνης (μέσω της έκδοσης ευρωομόλογου), σε ένα Σχέδιο Marshall για όλη την ευρωζώνη και, τέλος, σε ένα πανευρωπαϊκό (και όχι ποια εθνικό) πλαίσιο ελέγχου, επίβλεψης και κεφαλαιοποίησης των τραπεζών της ηπείρου μας. Όσο λείπουν αυτά τα τρία μέρη από την 'λύση', η τελευταία αποτελεί μέρος του προβλήματος και δώρο στην κερδοσκοπία.
Η Συμφωνία άρθρο προς άρθρο:
Στον Πρόλογο, η Συμφωνία επαναδιατυπώνει την αποφασιστικότητα της Ευρώπης να εξασφαλίσει την σταθερότητα στην ευρωζώνη δεσμεύοντας την Ευρώπη "στην ενίσχυση της σύγκλισης, της ανταγωνιστικότητας και της διακυβέρνησης".
Τα άρθρα 1 με 5 αφορούν αποκλειστικά την Ελλάδα.
1. Το πρώτο λέει ένα μπράβο στην κυβέρνηση Παπανδρέου που πέρασε από την Βουλή το Μνημόνιο αρχικά (με σκοπό την εξασφάλιση των πρώτων €110 δισ δανείων τον Μάη του 2010) και το Μεσοπρόθεσμο σε δεύτερη φάση. Τα 'μέτρα' αυτά χαρακτηρίζονται ως πολιτικές αναγκαίες για την έξοδο από την Κρίση.
2. Το δεύτερο άρθρο παραδέχεται ότι τα μέτρα αυτά, όσο αναγκαία και να είναι, δεν είναι ικανά για να ξεπεραστεί η Κρίση. Για αυτό τον λόγο προβλέπει άλλο ένα δάνειο, αυτή την φορά από το EFSF (όπως και εκείνα της Ιρλανδίας και Πορτογαλίας), ίδιου ύψους (αλήθεια, γιατί €109 δισ αυτή την φορά και όχι €110 δισ;) αλλά με σημαντικά χαμηλότερο επιτόκιο και με μεγάλη προθεσμία αποπληρωμής.
3. Το τρίτο άρθρο εξειδικεύει λέγοντας ότι τα νέα αυτά δάνεια από το EFSF θα αποπληρώνονται από το ελληνικό δημόσιο μετά από 15, 30 ή και 40 χρόνια με επιτόκιο πιο κοντά σε εκείνο του ΔΝΤ και τουλάχιστον 45% μικρότερο εκείνου του πρώτου Μνημονίου (το οποίο είχε επιβάλει η κα Μέρκελ με στόχο να πείσει τους εκλογείς της ότι η Ελλάδα θα πάρει μεν δάνεια αλλά με επιτόκια διπλάσια εκείνων στα οποία δανείζεται η Γερμανία). Το τρίτο άρθρο κλείνει με μια πρώτη αναφορά στα δάνεια του πρώτου Μνημονίου λέγοντας καθαρά ότι το επιτόκιο για αυτά θα παραμείνει απαγορευτικά υψηλό (γύρω στο 6%) αλλά θα επιμηκυνθεί για δεύτερη φορά (μετά τον περασμένο Μάρτιο) η περίοδος αποπληρωμής τους.
4. Ένα νέο Σχέδιο Marshall για την Ελλάδα; Κάτι τέτοιο θυμίζει μια πρώτη ανάγνωση του τέταρτου άρθρου. Λέει ότι μια Ομάδα Εργασίας θα συσταθεί και θα σταλεί στην Ελλάδα με σκοπό την εκπόνηση έργων ανάπτυξης που θα κάνουν χρήση ευρωπαϊκών κονδυλίων και των καλών υπηρεσιών της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων. Τα κράτη-μέλη, στο μεταξύ, θα σπεύσουν να προσφέρουν τεχνική βοήθεια στην χώρα μας με στόχο την επανενεργοποίηση της Ελληνικής οικονομίας.
5. Το πέμπτο άρθρο αφορά, επισήμως, τα δάνεια που θα συνεισφέρουν στην Ελλάδα οι ευρωπαϊκές τράπεζες παρουσιάζοντας, ως δια μαγείας, το ποσό των €39 δισ. Δεν αναφέρει τι 'κίνητρα' θα τους δοθούν για να δανείσουν την Ελλάδα αυτά τα χρήματα. Δεν έχει όμως σημασία. Το πραγματικό ενδιαφέρον του άρθρου τούτου είναι η αναφορά του στην ανάγκη ενίσχυσης των ελληνικών τραπεζών, κάτι που υποδηλώνει σαφώς στα προβλήματα ρευστότητας που θα αντιμετωπίσουν... Με αυτό τον 'δόλιο' τρόπο η Διακήρυξη, στο πέμπτο της άρθρο, ουσιαστικά παραδέχεται ότι η προτεινόμενη λύση βασίζεται στο default (χρεοκοπία) των ελληνικών ομολόγων, στο πιστωτικό γεγονός, και στις πατέντες που σκαρφίζονται εδώ και μέρες οι εταίροι μας ώστε να βρεθεί ένα φύλλο συκής για τον κ. Trichet ώστε να βρει τρόπο να εξηγήσει (στον εαυτό του κυρίως) γιατί η ΕΚΤ θα συνεχίσει να παρέχει ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες μετά την επίσημη (έστω και επιλεκτική) πτώχευση του ελληνικού δημοσίου του οποίου τα ομόλογα είναι το μόνο εχέγγυο που προσφέρουν στην ΕΚΤ οι ελληνικές τράπεζες. Αν και το άρθρο δεν αναφέρεται καθόλου στις λεπτομέρειες του πως
Τα επόμενα δύο άρθρα έχουν τίτλο: Συμμετοχή του Ιδιωτικού Τομέα και αναφέρονται στο γνωστό παράδοξο του πως να πείσεις τις ημι-πτωχευμένες τράπεζες να δανείσουν την πτωχευμένη Ελλάδα ώστε να πειστεί ο Γερμανός φορολογούμενος να συνεχίζει να δανείζει και τους δύο...
6. Το Άρθρο 6 ξεκαθαρίζει ότι οι τράπεζες καλούνται να συμμετάσχουν στον δανεισμό ΜΟΝΟ της Ελλάδας (καθώς οι αγορές θα πάθαιναν εγκεφαλικό άμεσα αν άκουγαν ότι θα τους επέβαλλαν κούρεμα στα ομόλογα των υπόλοιπων κρατών-μελών).
7. Από τα 16 άρθρα της Συμφωνίας αυτό αποτελεί την Αχίλλειο Πτέρνα. Γιατί; Επειδή ξεκαθαρίζει ότι ό,τι είπαμε παραπάνω ισχύουν μόνο για την Ελλάδα. Ούτε για την Ιρλανδία, ούτε για την Πορτογαλία, ούτε για Ισπανία και Ιταλία. Πρόκειται για δώρο στους κερδοσκόπους οι οποίοι, σας διαβεβαιώ, έχουν αρχίσει ήδη να επεξεργάζονται τα μεγάλα στοιχήματα που θα παίξουν για το πως θα σπάσει το Άρθρο 7 και το πως θα συρθεί η ΕΕ σε άλλη μια εξευτελιστική παραδοχή πως υποτίμησε την συστημική υφή της Κρίσης και πως τα Άρθρα 1 έως 5 θα πρέπει να επεκταθούν και στην υπόλοιπη περιφέρεια.
Τα άρθρα 8 και 9 έχουν τίτλο Σταθεροποιητικά Εργαλεία:
8. Πρόκειται για το πιο θετικό βήμα της Συμφωνίας. Πρώτον, προτείνει να σταματήσει η ανοησία του να πρέπει κάθε φορά που το EFSF καλείται να βοηθήσει τους υπό πτώχευση να εξασφαλίζει πρώτα την έγκριση 27 κυβερνήσεων και, αντ' αυτού να μπορεί το Ταμείο αυτό να εγγυάται πιστώσεις εν μία νυκτί, ανάλογα με τις εξελίξεις στις αγορές. Δεύτερον, δίνει στο EFSF την δυνατότητα να κάνει αυτό που έχουμε προτείνει εδώ και καιρό (βλ. την Πολιτική 2 εδώ): Να επανακεφαλαιοποιεί τις τράπεζες ολόκληρης της ευρωζώνης (και όχι μόνο των πτωχευμένων κρατών). Τρίτον, μεταφέρει το πρόγραμμα αγοράς παλαιών ομολόγων, που ξεκίνησε η ΕΚΤ τον Μάη του 2010, στο EFSF. (Αυτό το τρίτο σκέλος, αν και πολυδιαφημισμένο, είναι ήσσονος σημασίας καθώς (α) η επαναγορά χρέους θα αποδειχθεί απαγορευτικά ακριβή υπόθεση, και (β) το EFSF δεν διαθέτει αρκετά κονδύλια για να κάνει την διαφορά μέσω της συμμετοχής του στις δευτερογενείς αγορές ομολόγων).
9. Σύντομο άρθρο αμφίβολης ερμηνείας που φαίνεται να αφορά τις προβληματικές χώρες (π.χ. Ισπανία και Ιταλία) που καλούνται όλον αυτόν τον καιρό να εγγυώνται τα δάνεια του EFSF, καθιστώντας το τελευταίο... τοξικό (όπως έχω ξαναγράψει, βλ. εδώ για σχετικό αγγλικό κείμενο).
Τα άρθρα 10 με 12 υπόκεινται στην επικεφαλίδα Δημοσιονομική Προσαρμογή και Μεγέθυνση στην Ευρωζώνη. Δεν αξίζει να τα διαβάσει κανείς εκτός ως παράδειγμα της ξύλινης γλώσσας της ΕΕ, η οποία την ωθεί προς την μία αντίφαση μετά την άλλη. Στην ουσία, στα άρθρα αυτά οι ηγέτες μας νιώθουν την ανάγκη να πουν: "Μην βλέπετε που αναγκαστήκαμε να κάνουμε πίσω σχεδόν σε όλα όσα λέμε τόσον καιρό. Εμείς εξακολουθούμε να πιστεύουμε στο Μάαστριχτ, στην λιτότητα εν μέσω Κρίσης κλπ κλπ." (Εκεί που γελά κι ο κάθε πικραμένος είναι στο δωδέκατο άρθρο, και συγκεκριμένα στην αναφορά στην ανάπτυξη της ευρωζώνης που θα έρθει μέσω των... διαρθρωτικών αλλαγών.) Μέσα όμως σε όλη αυτή την αποπνικτική ευρω-σαχλαμάρα, υπάρχει και η είδηση: Αφορά την τρομακτική πίεση που ασκείται στην Ιρλανδία να αυξήσει τον φορολογικό συντελεστή στις επιχειρήσεις.
Τέλος, τα Άρθρα 13&14 υπόσχονται, αν κρίνει κανείς από τον τίτλο τους (Οικονομική Διακυβέρνηση) κάτι σημαντικό, μιας και ο τίτλος παραπέμπει στο μεγαλύτερο έλλειμμα της ευρωζώνης. Οποία απογοήτευση: Αφορά την ενίσχυση του Σύμφωνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης (κάτι σαν να ζητούσαν οι Γάλλοι την ενίσχυση της Γραμμής Μαζινό αφού ο Χίτλερ πήρε το Παρίσι) και την υποστήριξη της Πολωνικής Προεδρίας που έρχεται...
ΥΓ. Σχόλιο στον Πρόλογο της Συμφωνίας: Όταν αναφέρονται στην βελτίωση της "ανταγωνιστικότητας", τι ακριβώς εννοούν; Μέγα πρόβλημα της ευρωζώνης είναι οι λεγόμενες ανισορροπίες που προκάλεσε η μεγάλη αύξηση, εντός της ευρωζώνης, της ανταγωνιστικότητας των Γερμανικών προϊόντων απέναντι στα Ισπανικά και τα Πορτογαλικά. Όταν λοιπόν αναφέρονται στην ενίσχυση της "ανταγωνιστικότητας", κατανοούν ότι, χωρίς ένα ευρωπαϊκό σύστημα επενδύσεων το οποίο θα ανακυκλώνει συστηματικά τα πλεονάσματα της Γερμανίας υπό την μορφή παραγωγικών επενδύσεων στην περιφέρεια, μια γενική αύξηση της "ανταγωνιστικότητας" υποσκάπτει ακόμα περισσότερο την ευρωζώνη;
Το βράδυ της Πέμπτης ανακοινώθηκε μια ευρωπαϊκή συμφωνία που, ουσιαστικά, αφορά την αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης χρέους. Μια συμφωνία που, αν είχε συμφωνηθεί περί τον Φεβρουάριο του 2010, θα αποτελούσε θετική εξέλιξη για την Ελλάδα και θα είχε καθυστερήσει πραγματικά την επέκτασή της στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή περιφέρεια.
Τώρα όμως είναι πολύ αργά. Η συμφωνία που ανακοινώθηκε, αν και περιέχει ένα σημαντικό βήμα (βλ. το άρθρο 8 παρακάτω), ήρθε πολύ αργά. Η Κρίση έχει εδώ και καιρό ξεφύγει από τα όρια του ελληνικού γίγνεσθαι, είναι συστημική και υπονομεύει όλη την ευρωζώνη. Με το έβδομο άρθρο της (βλ. παρακάτω) η χθεσινή συμφωνία εγγυάται την αποτυχία και αυτής της ευρωπαϊκής προσπάθειας να δαμαστεί το τέρας της Κρίσης που αποδομεί το ευρω-σύστημα εκ των έσω. Η απόφαση να επικεντρώσουν τα νέα μέτρα στην ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας, π.χ. αφήνοντας την Ιρλανδία στο χείλος της χρεοκοπίας και τις Ισπανία και Ιταλία στο έλεος των εταιρειών αξιολόγησης,ισοδυναμεί με δώρο ανεκτίμητης αξίας στους κερδοσκόπους.
Πριν προχωρήσουμε στην ερμηνεία της συμφωνίας, να επισημάνω ότι τίποτα από αυτά που συμφωνήθηκαν δεν είναι σίγουρο ότι θα εφαρμοστούν. Από την μία τα κοινοβούλια της Γερμανίας και της Φινλανδίας θα έχουν πολλές αντιρρήσεις ενώ, από την άλλη, το κείμενο της συμφωνίας αναφέρεται σε προθέσεις (π.χ. του ευρωπαϊκού τραπεζικού τομέα) που υπάρχουν μόνο στην φαντασία των ηγετών μας. Επί πλέον, το κείμενο περιέχει τόσες ασάφειες που είναι σχεδόν αδύνατον να κριθεί σοβαρά. Δεν θα σταθώ όμως σε αυτά. Έστω ότι όλα αυτά τα προβλήματα λυθούν. Ας δούμε τι θα σημάνει για εμάς και για την Ευρώπη, αν όλα πάνε κατ' ευχήν (που το εύχομαι αλλά δεν το πιστεύω):
I. Προαναγγέλλεται η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους (την οποία τόσο χρόνο εξόρκιζαν), αν και δεν εξηγείται πως ακριβώς θα την διαχειριστεί η Ευρώπη. Το κούρεμα των ομολόγων θα συγκρατηθεί περίπου στο 21% και οι ομολογιούχοι θα επιλέξουν από ένα μενού διαφορετικών ειδών κουρέματος.
II. Ένα νέο δάνειο για την Ελλάδα ίσο με το πρώτο σε μέγεθος αλλά με το μισό επιτόκιο και μεγάλη προθεσμία αποπληρωμής (και παράλληλη επιμήκυνση του πρώτου, ακριβού δανείου)
III. Πρόβλεψη για την επανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, και κάποιων από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές μέσω του EFSF
IV. Καμία πρόβλεψη για τις υπόλοιπες χειμαζόμενες χώρες
Όλα αυτά, όπως είπα και στην εισαγωγή μου, θα ήταν μια εξαιρετική παρέμβαση τον Φλεβάρη του 2010. Δεν θα μου κάνει εντύπωση αν οι αγορές, στην βάση του "κάλλιο αργά παρά ποτέ", ηρεμήσουν για δύο μήνες. Το σημείο όμως IV παραπάνω (και το Άρθρο 7 της Συμφωνίας πιο κάτω) εξασφαλίζει ότι σε δύο ή τρεις μήνες η ΕΕ θα πρέπει να συνάψει μια αντίστοιχη συμφωνία για τις Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία κλπ. Αυτού του είδους τα μέτρα θα είναι τότε απαγορευτικά ακριβά (για όλες αυτές τις χώρες). Οι κερδοσκόποι το γνωρίζουν και μας την έχουν στημένη στην γωνία. Δεν θα αργήσουν να χτυπήσουν. Και τότε ίσως είναι πολύ αργά να συνειδητοποιήσουν οι ηγέτες μας το τεράστιο κόστος της άρνησης της ανάγκης για μια συστημική λύση. Μιας λύσης που να βασίζεται στην αναδιάρθρωση μέρους του δημόσιου χρέους όλης της ευρωζώνης (μέσω της έκδοσης ευρωομόλογου), σε ένα Σχέδιο Marshall για όλη την ευρωζώνη και, τέλος, σε ένα πανευρωπαϊκό (και όχι ποια εθνικό) πλαίσιο ελέγχου, επίβλεψης και κεφαλαιοποίησης των τραπεζών της ηπείρου μας. Όσο λείπουν αυτά τα τρία μέρη από την 'λύση', η τελευταία αποτελεί μέρος του προβλήματος και δώρο στην κερδοσκοπία.
Η Συμφωνία άρθρο προς άρθρο:
Στον Πρόλογο, η Συμφωνία επαναδιατυπώνει την αποφασιστικότητα της Ευρώπης να εξασφαλίσει την σταθερότητα στην ευρωζώνη δεσμεύοντας την Ευρώπη "στην ενίσχυση της σύγκλισης, της ανταγωνιστικότητας και της διακυβέρνησης".
Τα άρθρα 1 με 5 αφορούν αποκλειστικά την Ελλάδα.
1. Το πρώτο λέει ένα μπράβο στην κυβέρνηση Παπανδρέου που πέρασε από την Βουλή το Μνημόνιο αρχικά (με σκοπό την εξασφάλιση των πρώτων €110 δισ δανείων τον Μάη του 2010) και το Μεσοπρόθεσμο σε δεύτερη φάση. Τα 'μέτρα' αυτά χαρακτηρίζονται ως πολιτικές αναγκαίες για την έξοδο από την Κρίση.
2. Το δεύτερο άρθρο παραδέχεται ότι τα μέτρα αυτά, όσο αναγκαία και να είναι, δεν είναι ικανά για να ξεπεραστεί η Κρίση. Για αυτό τον λόγο προβλέπει άλλο ένα δάνειο, αυτή την φορά από το EFSF (όπως και εκείνα της Ιρλανδίας και Πορτογαλίας), ίδιου ύψους (αλήθεια, γιατί €109 δισ αυτή την φορά και όχι €110 δισ;) αλλά με σημαντικά χαμηλότερο επιτόκιο και με μεγάλη προθεσμία αποπληρωμής.
3. Το τρίτο άρθρο εξειδικεύει λέγοντας ότι τα νέα αυτά δάνεια από το EFSF θα αποπληρώνονται από το ελληνικό δημόσιο μετά από 15, 30 ή και 40 χρόνια με επιτόκιο πιο κοντά σε εκείνο του ΔΝΤ και τουλάχιστον 45% μικρότερο εκείνου του πρώτου Μνημονίου (το οποίο είχε επιβάλει η κα Μέρκελ με στόχο να πείσει τους εκλογείς της ότι η Ελλάδα θα πάρει μεν δάνεια αλλά με επιτόκια διπλάσια εκείνων στα οποία δανείζεται η Γερμανία). Το τρίτο άρθρο κλείνει με μια πρώτη αναφορά στα δάνεια του πρώτου Μνημονίου λέγοντας καθαρά ότι το επιτόκιο για αυτά θα παραμείνει απαγορευτικά υψηλό (γύρω στο 6%) αλλά θα επιμηκυνθεί για δεύτερη φορά (μετά τον περασμένο Μάρτιο) η περίοδος αποπληρωμής τους.
4. Ένα νέο Σχέδιο Marshall για την Ελλάδα; Κάτι τέτοιο θυμίζει μια πρώτη ανάγνωση του τέταρτου άρθρου. Λέει ότι μια Ομάδα Εργασίας θα συσταθεί και θα σταλεί στην Ελλάδα με σκοπό την εκπόνηση έργων ανάπτυξης που θα κάνουν χρήση ευρωπαϊκών κονδυλίων και των καλών υπηρεσιών της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων. Τα κράτη-μέλη, στο μεταξύ, θα σπεύσουν να προσφέρουν τεχνική βοήθεια στην χώρα μας με στόχο την επανενεργοποίηση της Ελληνικής οικονομίας.
5. Το πέμπτο άρθρο αφορά, επισήμως, τα δάνεια που θα συνεισφέρουν στην Ελλάδα οι ευρωπαϊκές τράπεζες παρουσιάζοντας, ως δια μαγείας, το ποσό των €39 δισ. Δεν αναφέρει τι 'κίνητρα' θα τους δοθούν για να δανείσουν την Ελλάδα αυτά τα χρήματα. Δεν έχει όμως σημασία. Το πραγματικό ενδιαφέρον του άρθρου τούτου είναι η αναφορά του στην ανάγκη ενίσχυσης των ελληνικών τραπεζών, κάτι που υποδηλώνει σαφώς στα προβλήματα ρευστότητας που θα αντιμετωπίσουν... Με αυτό τον 'δόλιο' τρόπο η Διακήρυξη, στο πέμπτο της άρθρο, ουσιαστικά παραδέχεται ότι η προτεινόμενη λύση βασίζεται στο default (χρεοκοπία) των ελληνικών ομολόγων, στο πιστωτικό γεγονός, και στις πατέντες που σκαρφίζονται εδώ και μέρες οι εταίροι μας ώστε να βρεθεί ένα φύλλο συκής για τον κ. Trichet ώστε να βρει τρόπο να εξηγήσει (στον εαυτό του κυρίως) γιατί η ΕΚΤ θα συνεχίσει να παρέχει ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες μετά την επίσημη (έστω και επιλεκτική) πτώχευση του ελληνικού δημοσίου του οποίου τα ομόλογα είναι το μόνο εχέγγυο που προσφέρουν στην ΕΚΤ οι ελληνικές τράπεζες. Αν και το άρθρο δεν αναφέρεται καθόλου στις λεπτομέρειες του πως
Τα επόμενα δύο άρθρα έχουν τίτλο: Συμμετοχή του Ιδιωτικού Τομέα και αναφέρονται στο γνωστό παράδοξο του πως να πείσεις τις ημι-πτωχευμένες τράπεζες να δανείσουν την πτωχευμένη Ελλάδα ώστε να πειστεί ο Γερμανός φορολογούμενος να συνεχίζει να δανείζει και τους δύο...
6. Το Άρθρο 6 ξεκαθαρίζει ότι οι τράπεζες καλούνται να συμμετάσχουν στον δανεισμό ΜΟΝΟ της Ελλάδας (καθώς οι αγορές θα πάθαιναν εγκεφαλικό άμεσα αν άκουγαν ότι θα τους επέβαλλαν κούρεμα στα ομόλογα των υπόλοιπων κρατών-μελών).
7. Από τα 16 άρθρα της Συμφωνίας αυτό αποτελεί την Αχίλλειο Πτέρνα. Γιατί; Επειδή ξεκαθαρίζει ότι ό,τι είπαμε παραπάνω ισχύουν μόνο για την Ελλάδα. Ούτε για την Ιρλανδία, ούτε για την Πορτογαλία, ούτε για Ισπανία και Ιταλία. Πρόκειται για δώρο στους κερδοσκόπους οι οποίοι, σας διαβεβαιώ, έχουν αρχίσει ήδη να επεξεργάζονται τα μεγάλα στοιχήματα που θα παίξουν για το πως θα σπάσει το Άρθρο 7 και το πως θα συρθεί η ΕΕ σε άλλη μια εξευτελιστική παραδοχή πως υποτίμησε την συστημική υφή της Κρίσης και πως τα Άρθρα 1 έως 5 θα πρέπει να επεκταθούν και στην υπόλοιπη περιφέρεια.
Τα άρθρα 8 και 9 έχουν τίτλο Σταθεροποιητικά Εργαλεία:
8. Πρόκειται για το πιο θετικό βήμα της Συμφωνίας. Πρώτον, προτείνει να σταματήσει η ανοησία του να πρέπει κάθε φορά που το EFSF καλείται να βοηθήσει τους υπό πτώχευση να εξασφαλίζει πρώτα την έγκριση 27 κυβερνήσεων και, αντ' αυτού να μπορεί το Ταμείο αυτό να εγγυάται πιστώσεις εν μία νυκτί, ανάλογα με τις εξελίξεις στις αγορές. Δεύτερον, δίνει στο EFSF την δυνατότητα να κάνει αυτό που έχουμε προτείνει εδώ και καιρό (βλ. την Πολιτική 2 εδώ): Να επανακεφαλαιοποιεί τις τράπεζες ολόκληρης της ευρωζώνης (και όχι μόνο των πτωχευμένων κρατών). Τρίτον, μεταφέρει το πρόγραμμα αγοράς παλαιών ομολόγων, που ξεκίνησε η ΕΚΤ τον Μάη του 2010, στο EFSF. (Αυτό το τρίτο σκέλος, αν και πολυδιαφημισμένο, είναι ήσσονος σημασίας καθώς (α) η επαναγορά χρέους θα αποδειχθεί απαγορευτικά ακριβή υπόθεση, και (β) το EFSF δεν διαθέτει αρκετά κονδύλια για να κάνει την διαφορά μέσω της συμμετοχής του στις δευτερογενείς αγορές ομολόγων).
9. Σύντομο άρθρο αμφίβολης ερμηνείας που φαίνεται να αφορά τις προβληματικές χώρες (π.χ. Ισπανία και Ιταλία) που καλούνται όλον αυτόν τον καιρό να εγγυώνται τα δάνεια του EFSF, καθιστώντας το τελευταίο... τοξικό (όπως έχω ξαναγράψει, βλ. εδώ για σχετικό αγγλικό κείμενο).
Τα άρθρα 10 με 12 υπόκεινται στην επικεφαλίδα Δημοσιονομική Προσαρμογή και Μεγέθυνση στην Ευρωζώνη. Δεν αξίζει να τα διαβάσει κανείς εκτός ως παράδειγμα της ξύλινης γλώσσας της ΕΕ, η οποία την ωθεί προς την μία αντίφαση μετά την άλλη. Στην ουσία, στα άρθρα αυτά οι ηγέτες μας νιώθουν την ανάγκη να πουν: "Μην βλέπετε που αναγκαστήκαμε να κάνουμε πίσω σχεδόν σε όλα όσα λέμε τόσον καιρό. Εμείς εξακολουθούμε να πιστεύουμε στο Μάαστριχτ, στην λιτότητα εν μέσω Κρίσης κλπ κλπ." (Εκεί που γελά κι ο κάθε πικραμένος είναι στο δωδέκατο άρθρο, και συγκεκριμένα στην αναφορά στην ανάπτυξη της ευρωζώνης που θα έρθει μέσω των... διαρθρωτικών αλλαγών.) Μέσα όμως σε όλη αυτή την αποπνικτική ευρω-σαχλαμάρα, υπάρχει και η είδηση: Αφορά την τρομακτική πίεση που ασκείται στην Ιρλανδία να αυξήσει τον φορολογικό συντελεστή στις επιχειρήσεις.
Τέλος, τα Άρθρα 13&14 υπόσχονται, αν κρίνει κανείς από τον τίτλο τους (Οικονομική Διακυβέρνηση) κάτι σημαντικό, μιας και ο τίτλος παραπέμπει στο μεγαλύτερο έλλειμμα της ευρωζώνης. Οποία απογοήτευση: Αφορά την ενίσχυση του Σύμφωνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης (κάτι σαν να ζητούσαν οι Γάλλοι την ενίσχυση της Γραμμής Μαζινό αφού ο Χίτλερ πήρε το Παρίσι) και την υποστήριξη της Πολωνικής Προεδρίας που έρχεται...
ΥΓ. Σχόλιο στον Πρόλογο της Συμφωνίας: Όταν αναφέρονται στην βελτίωση της "ανταγωνιστικότητας", τι ακριβώς εννοούν; Μέγα πρόβλημα της ευρωζώνης είναι οι λεγόμενες ανισορροπίες που προκάλεσε η μεγάλη αύξηση, εντός της ευρωζώνης, της ανταγωνιστικότητας των Γερμανικών προϊόντων απέναντι στα Ισπανικά και τα Πορτογαλικά. Όταν λοιπόν αναφέρονται στην ενίσχυση της "ανταγωνιστικότητας", κατανοούν ότι, χωρίς ένα ευρωπαϊκό σύστημα επενδύσεων το οποίο θα ανακυκλώνει συστηματικά τα πλεονάσματα της Γερμανίας υπό την μορφή παραγωγικών επενδύσεων στην περιφέρεια, μια γενική αύξηση της "ανταγωνιστικότητας" υποσκάπτει ακόμα περισσότερο την ευρωζώνη;
Έβαλε πλάτη η Ευρώπη...
22 Ιουλ 2011
Έβαλε πλάτη η Ευρώπη...
Πακέτο μαμούθ με 109 δισ. ευρώ και 3,5% επιτόκιο
Η Ευρώπη φάνηκε ότι “ξύπνησε” από το λήθαργο που άφηνε την κρίση χρέους να γιγαντώνεται και να απειλεί ακόμη και τον πυρήνα της, και ρίχνοντας το γάντι στους οίκους αξιολόγησης παρουσίασε ένα περίπλοκο μεν αλλά σαφές για το σκοπό του σχέδιο στήριξης της Ελλάδας και των τραπεζών.
Το νέο πακέτο στήριξης της Ελλάδας διαμορφώνεται στα 109 δις. ευρώ, μετά τη συμφωνία που επιτεύχθηκε στη Σύνοδο Κορυφής, ενώ θα φέρει επιτόκιο 3,5% χαμηλότερο σε σχέση με το 4,2% της τρέχουσας περιόδου.
Οι πιστώτριες τράπεζες της Ελλάδας θα συνεισφέρουν σε μια νέα βοήθεια προς τη χώρα αυτή ύψους 135 δισεκατομμυρίων ευρώ σε 30 χρόνια, δήλωσε χτες ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί κατά τη λήξη της συνόδου κορυφής της ζώνης του ευρώ στις Βρυξέλλες.
"Συνολικά, η προσπάθεια θα είναι 135 δισεκατομμύρια ευρώ σε 30 χρόνια" μόνο για τους ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας, δήλωσε. "Ο ιδιωτικός τομέας θα συμμετάσχει, με την εθελοντική μείωση των επιτοκίων και την επεκταση της ωρίμανσης των ελληνικών ομολόγων", επισήμανε.
"Λαμβάνουμε ισχυρά μέτρα για να καταστεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος", δήλωσε ο Γάλλος πρόεδρος, Nicolas Sarkozy. Και πρόσθεσε: "Το όφελος από τη μείωση του επιτοκίου του δανείου της Ελλάδας θα είναι 30 δισ. ευρώ σε βάθος δεκαετίας".
Ο ίδιος προσέθεσε πως "το EFSF θα μπορεί να επεμβαίνει στην πρωτογενή και δευτερογενή αγορά ομολόγων" ενώ έκανε λόγο για στήριξη της Ευρωζώνης στην Ελλάδα, καθώς πρέπει να προστατευθεί το ευρώ, που είναι το πιο σημαντικό επίτευγμα της ΕΕ.
Επίσης ο πρόεδρος Σαρκοζί υποσχέθηκε ότι "στη διάρκεια του καλοκαιριού θα βελτιωθεί το σύστημα της διακυβέρνησης, που αφορά το ευρώ".
Οι ηγέτες της ευρωζώνης συμφώνησαν σήμερα να κάνουν νέο δανεισμό της Ελλάδας συνολικού ύψους 158 δισ. ευρώ, "με τραπεζική στήριξη", τόνισε στις δηλώσεις του στο πέρας της συνόδου κορυφής της ΕΕ ο πρωθυπουργός της Ιταλίας, Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Αναφερόμενος στις λεπτομέρειες, ο πρωθυπουργός Μπερλουσκόνι ανέφερε ότι τα 109 δισ. ευρώ θα προέλθουν απ την ΕΕ και το ΔΝΤ, ενώ άλλα 49 δισ. ευρώ θα προέλθουν απ τις ιδιωτικές πιστώτριες τράπεζες της Ελλάδας.
Από αυτά τα 49 δισ. ευρώ, τα 37 δισ. ευρώ θα είναι "εθελοντική συνεισφορά" των ιδιωτικών πιστωτριών τραπεζών, ενώ "άλλα 12 δισ. ευρώ θα προέλθουν απ την εξαγορά του ελληνικού χρέους", διευκρίνισε ο πρωθυπουργός Μπερλουσκόνι.
"Έχουμε, επιτέλους, ένα πρόγραμμα για να αντιμετωπίσουμε σε βάθος χρόνου το πρόβλημα του χρέους", δήλωσε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, αμέσως μετά το τέλος της συνόδου κορυφής της ευρωζώνης σε κοινή συνέντευξη τύπου με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρομπάι και τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.
Αφού ευχαρίστησε τους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες για το "πακέτο" στήριξης προς την Ελλάδα, ο κ. Παπανδρέου πρόσθεσε: "Είμαστε περήφανος λαός, λαός που δουλεύουμε σκληρά και το μόνο που ζητάμε είναι να μας δοθεί το δικαίωμα να κάνουμε αλλαγές".
Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν Κλοντ Τρισέ κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε, χαιρέτισε και αυτός τις σημερινές αποφάσεις αλλά και το γεγονός ότι η συμβολή του ιδιωτικού τομέα θα είναι εκούσια.
Δεν θέλησε να προβεί σε εικασίες ως προς τις τοποθετήσεις των οίκων αξιολόγησης, σημείωσε ωστόσο ότι όποιες κι αν είναι αυτές οι αποφάσεις, τα κράτη μέλη της ΕΕ είναι αποφασισμένα να δώσουν στην ΕΚΤ τις όποιες εγγυήσεις κριθούν αναγκαίες.
Έβαλε πλάτη η Ευρώπη...
Πακέτο μαμούθ με 109 δισ. ευρώ και 3,5% επιτόκιο
Η Ευρώπη φάνηκε ότι “ξύπνησε” από το λήθαργο που άφηνε την κρίση χρέους να γιγαντώνεται και να απειλεί ακόμη και τον πυρήνα της, και ρίχνοντας το γάντι στους οίκους αξιολόγησης παρουσίασε ένα περίπλοκο μεν αλλά σαφές για το σκοπό του σχέδιο στήριξης της Ελλάδας και των τραπεζών.
Το νέο πακέτο στήριξης της Ελλάδας διαμορφώνεται στα 109 δις. ευρώ, μετά τη συμφωνία που επιτεύχθηκε στη Σύνοδο Κορυφής, ενώ θα φέρει επιτόκιο 3,5% χαμηλότερο σε σχέση με το 4,2% της τρέχουσας περιόδου.
Οι πιστώτριες τράπεζες της Ελλάδας θα συνεισφέρουν σε μια νέα βοήθεια προς τη χώρα αυτή ύψους 135 δισεκατομμυρίων ευρώ σε 30 χρόνια, δήλωσε χτες ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί κατά τη λήξη της συνόδου κορυφής της ζώνης του ευρώ στις Βρυξέλλες.
"Συνολικά, η προσπάθεια θα είναι 135 δισεκατομμύρια ευρώ σε 30 χρόνια" μόνο για τους ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας, δήλωσε. "Ο ιδιωτικός τομέας θα συμμετάσχει, με την εθελοντική μείωση των επιτοκίων και την επεκταση της ωρίμανσης των ελληνικών ομολόγων", επισήμανε.
"Λαμβάνουμε ισχυρά μέτρα για να καταστεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος", δήλωσε ο Γάλλος πρόεδρος, Nicolas Sarkozy. Και πρόσθεσε: "Το όφελος από τη μείωση του επιτοκίου του δανείου της Ελλάδας θα είναι 30 δισ. ευρώ σε βάθος δεκαετίας".
Ο ίδιος προσέθεσε πως "το EFSF θα μπορεί να επεμβαίνει στην πρωτογενή και δευτερογενή αγορά ομολόγων" ενώ έκανε λόγο για στήριξη της Ευρωζώνης στην Ελλάδα, καθώς πρέπει να προστατευθεί το ευρώ, που είναι το πιο σημαντικό επίτευγμα της ΕΕ.
Επίσης ο πρόεδρος Σαρκοζί υποσχέθηκε ότι "στη διάρκεια του καλοκαιριού θα βελτιωθεί το σύστημα της διακυβέρνησης, που αφορά το ευρώ".
Οι ηγέτες της ευρωζώνης συμφώνησαν σήμερα να κάνουν νέο δανεισμό της Ελλάδας συνολικού ύψους 158 δισ. ευρώ, "με τραπεζική στήριξη", τόνισε στις δηλώσεις του στο πέρας της συνόδου κορυφής της ΕΕ ο πρωθυπουργός της Ιταλίας, Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Αναφερόμενος στις λεπτομέρειες, ο πρωθυπουργός Μπερλουσκόνι ανέφερε ότι τα 109 δισ. ευρώ θα προέλθουν απ την ΕΕ και το ΔΝΤ, ενώ άλλα 49 δισ. ευρώ θα προέλθουν απ τις ιδιωτικές πιστώτριες τράπεζες της Ελλάδας.
Από αυτά τα 49 δισ. ευρώ, τα 37 δισ. ευρώ θα είναι "εθελοντική συνεισφορά" των ιδιωτικών πιστωτριών τραπεζών, ενώ "άλλα 12 δισ. ευρώ θα προέλθουν απ την εξαγορά του ελληνικού χρέους", διευκρίνισε ο πρωθυπουργός Μπερλουσκόνι.
"Έχουμε, επιτέλους, ένα πρόγραμμα για να αντιμετωπίσουμε σε βάθος χρόνου το πρόβλημα του χρέους", δήλωσε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, αμέσως μετά το τέλος της συνόδου κορυφής της ευρωζώνης σε κοινή συνέντευξη τύπου με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρομπάι και τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.
Αφού ευχαρίστησε τους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες για το "πακέτο" στήριξης προς την Ελλάδα, ο κ. Παπανδρέου πρόσθεσε: "Είμαστε περήφανος λαός, λαός που δουλεύουμε σκληρά και το μόνο που ζητάμε είναι να μας δοθεί το δικαίωμα να κάνουμε αλλαγές".
Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν Κλοντ Τρισέ κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε, χαιρέτισε και αυτός τις σημερινές αποφάσεις αλλά και το γεγονός ότι η συμβολή του ιδιωτικού τομέα θα είναι εκούσια.
Δεν θέλησε να προβεί σε εικασίες ως προς τις τοποθετήσεις των οίκων αξιολόγησης, σημείωσε ωστόσο ότι όποιες κι αν είναι αυτές οι αποφάσεις, τα κράτη μέλη της ΕΕ είναι αποφασισμένα να δώσουν στην ΕΚΤ τις όποιες εγγυήσεις κριθούν αναγκαίες.
Επιτέλους η Ευρώπη κινήθηκε...
Επιτέλους οι ηγέτες της Γηραιάς Ηπείρου έδειξαν, έστω την τελευταία στιγμή, ότι διαθέτουν ευρωπαϊκά αντανακλαστικά.
Πιεζόμενοι πανταχόθεν ξεπέρασαν αγκυλώσεις και φοβίες και αντιμετώπισαν κατά τρόπο δραστικό την κρίση όχι μόνο του ελληνικού χρέους, αλλά και την απειλή διάχυσής της σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.
Είναι η πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια, που μια Σύνοδος λαμβάνει ιστορικές διαστάσεις και δημιουργεί τις βάσεις πραγματικής οικονομικής διακυβέρνησης στην Ευρώπη.
Η χώρα μας μπορεί πλέον βάσιμα να ελπίζει ότι ξεπερνά την εξωτερική απειλή μιας άτακτης και απόλυτα επαχθούς χρεοκοπίας.
Εχει πια τον χρόνο να τακτοποιήσει τα του οίκου της και να είναι απαλλαγμένη από τη φθοροποιό αβεβαιότητα των προηγούμενων μηνών.
Τώρα είναι ευθύνη της κυβέρνησης να ασχοληθεί συστηματικά και οργανωμένα με την επανεκκίνηση και ανασυγκρότηση της οικονομίας. Και ευθύνη της αξιωματικής αντιπολίτευσης να συμβάλλει τα μέγιστα προς αυτή την κατεύθυνση.
Πιεζόμενοι πανταχόθεν ξεπέρασαν αγκυλώσεις και φοβίες και αντιμετώπισαν κατά τρόπο δραστικό την κρίση όχι μόνο του ελληνικού χρέους, αλλά και την απειλή διάχυσής της σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.
Είναι η πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια, που μια Σύνοδος λαμβάνει ιστορικές διαστάσεις και δημιουργεί τις βάσεις πραγματικής οικονομικής διακυβέρνησης στην Ευρώπη.
Η χώρα μας μπορεί πλέον βάσιμα να ελπίζει ότι ξεπερνά την εξωτερική απειλή μιας άτακτης και απόλυτα επαχθούς χρεοκοπίας.
Εχει πια τον χρόνο να τακτοποιήσει τα του οίκου της και να είναι απαλλαγμένη από τη φθοροποιό αβεβαιότητα των προηγούμενων μηνών.
Τώρα είναι ευθύνη της κυβέρνησης να ασχοληθεί συστηματικά και οργανωμένα με την επανεκκίνηση και ανασυγκρότηση της οικονομίας. Και ευθύνη της αξιωματικής αντιπολίτευσης να συμβάλλει τα μέγιστα προς αυτή την κατεύθυνση.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)