27 |9 |2010 08:17
Σενάρια και εκτιμήσεις για μια επερχόμενη περιπέτεια
Του Μενέλαου Τασιόπουλου
Χρόνια τώρα αναζητείτο στην Ελλάδα ένας πρωθυπουργός και μια κυβέρνηση που "θα έσπαγε αυγά". Ουσιαστικά, δηλαδή, που θα τολμούσε να σπάσει τα δεδικασμένα στα εργασιακά, τα ασφαλιστικά, τα συνδικαλιστικά, τις δυσλειτουργίες στη διοίκηση, τις στρεβλώσεις στην αγορά, γιατί όχι, τα καρτέλ και τα κυκλώματα των μεσαζόντων, τα "κλειστά" επαγγέλματα, τις επιδοματικές πολιτικές, τους διεφθαρμένους δημοσίους υπαλλήλους του συστήματος.
Ο πρωθυπουργός βρέθηκε. Το ίδιο και η κυβέρνηση. Είναι ο Γ. Παπανδρέου, οι υπουργοί και τα στελέχη του. Με μια διαφορά: Οτι για να πετύχουν να φτιάξουν… την ομελέτα, οδήγησαν εν γνώσει τους τη χώρα στα δίχτυα της Τρόικας και του Μνημονίου. Οδήγησαν τους Ελληνες σε διεθνές καθεστώς κατοχής και διαχείρισης υπό ευρωπαϊκή πρωτοκαθεδρία. Ανέλαβαν ουσιαστικά οι ξένοι πιστωτές να εξυγιάνουν τα δημοσιονομικά μας, προφανώς επ' ωφελεία τους, και οι διεθνείς οργανισμοί προστασίας της τραπεζικής δομής να συντάξουν ένα μοντέλο εξόδου, όπου θα χάνει το εθνικό κράτος υπέρ του ευρωπαϊκού κατεστημένου των Βρυξελλών και του γαλλογερμανικού άξονα.
Με τον τρόπο αυτό οι νεοαριστεροί διεθνιστές, της ευρωπαϊκού τύπου σοσιαλδημοκρατίας, οδηγούν την Ελλάδα στον αφανισμό, ικανοποιώντας την ιδεολογικοπολιτική τους εμπάθεια για την εθνική επανάσταση και το λαικό-εθνικό κράτος. Ο φραγκολεβαντινισμός τους, ακραία εκδοχή μιας υπαρξιακής απαξίας ανίσχυρων και αντιηρωικών προσωπικοτήτων, που εμπεδώνοντας ελίτ μετριοκρατίας, περισπούδαστες αλλά ολοκληρωτικά αντικοινωνικές, οδηγούν την Ελλάδα και τους Ελληνες σε μια χρεοκοπία συνυφασμένη με αλλεπάλληλα μνημόνια και σχετιζόμενη με τη νεοαποικιοκρατία των Βρυξελλών και του Βερολίνου. Η τραγωδία είναι ότι ο ίδιος ο Παπανδρέου, ενώ δεν είχε καμία εξάρτηση και υποχρέωση προς τα συστήματα των φραγκολεβαντίνων ή των διεθνιστών νεοφιλελευθέρων της Κεντροδεξιάς, αφού μάλλον πολεμήθηκε, παρά έγινε ποτέ αποδεκτός από τους "εφιάλτες" της πατρίδας αυτούς, τελικά έγινε ο πρόθυμος υπηρέτης τους. Και μπορεί αυτός σε αντίθεση με τον προκάτοχο του να αγωνίζεται και να προσπαθεί, αλλά αυτό συμβαίνει σε λάθος κατεύθυνση. Αποτελεί σύγχυση η αντίληψη και προσέγγιση του πρωθυπουργού, όπως προκύπτει και από σχετικές τελευταίες δημόσιες δηλώσεις του, να ταυτίζει το συμφέρον της Ελλάδος με αυτό της Γερμανίας ή να αντιμετωπίζει τον ευρωπαϊκό χώρο ως ενότητα με συνοχή και ταυτιζόμενα συμφέροντα. Μπορεί ο Παπανδρέου να εκτιμά ότι το μέλλον δεν βρίσκεται στα εθνικά κράτη αλλά στις υπερεθνικές και υπερκρατικές ενότητες, αλλά δεν ρώτησε για τις απόψεις τους ομολόγους του στην Ευρώπη και διεθνώς. Διότι τότε θα ανακάλυπτε ότι οι "φιλόδοξοι" πιστεύουν και υπηρετούν εθνικές πολιτικές και στην οικονομία και στη διπλωματία, ενώ οι "ηττημένοι" αποδέχονται ως σωτηρία τις εντολές και τη δομή άλλων.
Ολα καταλήγουν σε μια υπέρτατη θλίψη, σε μια "εθνική κατάθλιψη", όπως τη χαρακτήρισε ο πρόεδρος της Ν.Δ., Α. Σαμαράς, από τη Θεσσαλονίκη. Μέσα στους επόμενους μήνες το μοντέλο και η συνταγή των χαμένων προσδοκιών θα καταρρεύσει. Οι ίδιοι οι αριθμοί το δείχνουν. Η ύφεση, ο στασιμοπληθωρισμός, η αδυναμία στα έσοδα, οι στρεβλώσεις και οι διαρθρωτικές παγίδες στην ελληνική οικονομία, που δεν αλλάζουν, θα οδηγήσουν τις εξελίξεις. Ομοίως η βίαιη πτώση των εισοδημάτων μισθωτών και συνταξιούχων, το έλλειμμα παντελούς ρευστότητας στην αγορά, η ανόητη θεώρηση ότι η Ελλάδα πρέπει να γίνει ανταγωνιστική, ενώ δεν παράγει τίποτα και είναι μόνον υπερκαταναλωτική και μεταπρατική, θα παράγουν τα αποτελέσματά τους. Θα οδηγήσουν και το σημερινό σύστημα εξουσίας σε απολύτως πρόωρη αποδόμηση.
Αλλά στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονισθεί μια πραγματικότητα. Ακόμη και υπό τις παρούσες συνθήκες, τα αυγά έσπασαν και η… ομελέτα βρίσκεται απλωμένη, άρα δεν θα πρέπει να γυρίσουμε σε καμία περίπτωση προς τα πίσω. Ο δρόμος είναι μόνο μπροστά, εάν θέλουμε τουλάχιστον ως Ελλάδα και ως Ελληνες να επιβιώσουμε σε μια ενωμένη ή διασπασμένη (αδιάφορο) Ευρώπη. Ο Γ. Παπανδρέου επέλεξε να είναι ο τελευταίος του χθες, ενώ είχε την ευκαιρία να είναι ο πρώτος του αύριο. Φυσικά την υστεροφημία του, όπως και την Ελλάδα μπορεί να τις υπηρετήσει καλύτερα από διεθνή αξιώματα, μιας και δεν είναι μια προσωπικότητα που θα περάσει την υπόλοιπη ζωή της στο Καστρί. Ομως, για την Ελλάδα το κρίσιμο είναι να μη χάσει τη δημόσια περιουσία της και τη δυνατότητα της ανάκαμψης, εννοείται με διαφορετική από τη σημερινή "συνταγή" εξόδου, μέσα στους επόμενους μήνες, όταν η κρίση θα φθάσει στην κορύφωσή της και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά. Επίσης, το πολύ σημαντικό είναι το πόσο γρήγορα θα είναι έτοιμη μια επόμενη κυβέρνηση, όχι για να διαχειρισθεί την εξουσία, αλλά για να οδηγήσει τη χώρα έξω από το καθεστώς κατοχής που την αφανίζει και την οδηγεί στη δυσβάσταχτη μοίρα της Αργεντινής των προηγούμενων δεκαετιών.
Αυτήν την ευθύνη την έχει ο Α. Σαμαράς, ο οποίος μπορεί να κληθεί οποιαδήποτε στιγμή το επόμενο 14μηνο να αναλάβει τις τύχες της χώρας. Το κόμμα του αποκλείεται να έχει φθάσει σε στάδιο ωρίμανσης για κάτι τέτοιο, άρα ο ίδιος θα έχει την ευθύνη πρωτίστως της επιλογής και του συντονισμού της κυβέρνησής του. Μιας κυβέρνησης που δεν μπορεί να έχει τα χαρακτηριστικά της Μεταπολίτευσης, αλλά θα πρέπει να παραπέμπει στο μέλλον, δημιουργώντας τη βεβαιότητα της ελπίδας και της συλλογικής προσπάθειας στους "υποδουλωμένους" σήμερα Ελληνες. Σημειωτέον ότι ουδείς μπορεί να προδιαγράψει τι ακριβώς θα συμβεί τους επόμενους μήνες. Ολα, όμως, θα κριθούν στις εναλλακτικές διακυβέρνησης που θα δημιουργηθούν, έστω και αν η τοπική διαπλοκή εκτιμά ότι μια λύση Ραγκούση θα δώσει τη διέξοδο, φυσικά υπέρ της, αλλά όχι υπέρ και του δημοσίου συμφέροντος.
Η τύχη μιας χώρας ανήκει στον Λαό της, όποιοι και αν είναι οι διεθνείς συσχετισμοί. Και για την Ελλάδα τίποτα δεν έχει χαθεί τελεσίδικα και πολύ δύσκολα θα χαθεί στο πολύ σύντομο μέλλον το οποίο αφορά η προσέγγιση. Ομως, χρειάζεται ενεργή αντίσταση και επαγρύπνηση όχι για να γυρίσουμε στον στρεβλό και ψευτομοναρχικό (συμπλεγματικό) κόσμο της Μεταπολίτευσης, αλλά για να διατηρήσουμε το δικαίωμα να ανακάμψουμε επί της ουσίας μέσα στην επόμενη πενταετία, εντός ή εκτός Μνημονίων.
Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου 2010
Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2010
Μετανάστευση ή επανεποικισμός.
Μετανάστευση ή επανεποικισμός
Tου Nικου Γ. Ξυδακη
Η διαρροή άξιων Ελλήνων προς το εξωτερικό συνεχίζεται αυξανόμενη και τίποτε δεν φαίνεται ικανό να την ανακόψει. Εκτός ίσως από μια άλλη διαφαινόμενη τάση: τη ροή νέων ανθρώπων προς την περιφέρεια. Τον τελευταίο καιρό, της ύφεσης και της ανεργίας, όλο και περισσότεροι άνθρωποι των πόλεων, εκπαιδευμένοι, μορφωμένοι, διψασμένοι για εργασία και προκοπή, διψασμένοι για δημιουργική ένταξη στον κοινωνικό κορμό, εγκαταλείπουν τα μεγάλα αστικά κέντρα και αναζητούν την τύχη τους στα χωριά, στην ύπαιθρο, σε μικρές πόλεις.
Πηγαίνουν, δεν επιστρέφουν στα χωριά – διότι, απλούστατα, δεν έχουν όλοι χωριό και αν έχουν, πιθανότατα δεν έχουν πια κλήρο, περιουσία, σπίτι. Εχουν τη μνήμη κάποιων καλοκαιριών, τις διηγήσεις των γονιών τους, ώς εκεί. Αυτό που τους παρακινεί προς το χωριό δεν είναι ο νόστος σε κάτι που δεν θυμούνται γιατί δεν υπήρξε, δεν είναι το μεταφυσικό κάλεσμα της ρίζας, δεν είναι μια νεοχίπικη διάθεση για ανέμελη περιπλάνηση σε ιδεώδεις Αρκαδίες· όχι. Αυτό που τους παρακινεί είναι εξόχως υλικό, σωματικό, είναι ανάγκη: το άστυ τους διώχνει. Το άστυ δεν τους προσφέρει εργασία, δεν τους προσφέρει κοινωνικό μισθό, δεν τους προσφέρει υλικές προϋποθέσεις για ζωή με αξιοπρέπεια. Το άστυ δεν υπόσχεται πια τίποτε· το παρόν είναι ζοφερό και πανάκριβο, το μέλλον αβέβαιο. Η επαρχία, αντιθέτως, εμφανίζεται προσιτή, βατή, ήμερη. Η καθημερινότητα είναι πολύ πιο εύκολη, το κόστος διαβίωσης αισθητά χαμηλότερο, οι οικιακές οικονομίες κλίμακος και οι συνέργειες εφικτές, τα οφέλη από την επαφή με τη Φύση είναι απτά και ανεκτίμητα, τα παιδιά μεγαλώνουν με παιχνίδι και ελευθερία, οι τηλεπικοινωνιακές δυνατότητες είναι σχεδόν ίδιες παντού. Και εντέλει, οι αποστάσεις από το άστυ έχουν βραχυνθεί θεαματικά.
Πολλοί νέοι έχουν ήδη εγκατασταθεί στην επαρχία. Οι πιο τολμηροί και αποφασισμένοι, οι πιο δυναμικοί, έχουν ξεκινήσει πρότυπες καλλιέργειες και μικρές μεταποιητικές μονάδες, οικοτεχνικής ή μικρής βιοτεχνικής κλίμακας: αμπέλια, κρασιά, μέλια, κηπευτικά, κτηνοτροφία, τυροκομία, σαπωνοποιία, χειροτεχνήματα κ. λπ. Παράλληλα, αναπτύσσουν τεχνογνωσία, εισάγουν νέες μεθόδους, πειραματίζονται· προσπαθούν να στήσουν δίκτυα διανομής και εμπορίας, το δυσκολότερο. Πάρα πολλοί άλλοι θα ήθελαν να ακολουθήσουν, για να απομακρυνθούν από την ύφεση και την ανεργία. Δεν αποτολμούν την κίνηση γιατί δεν μπορούν να εξασφαλίσουν εργασία και εισόδημα. Δεν μπορούν όλοι να γίνουν ακτήμονες καλλιεργητές, δεν έχουν όλοι ρίζες και σπίτι. Κι όμως, έχουν μόρφωση, εκπαίδευση, ειδικά προσόντα, ενεργητικότητα, νιάτα – ανθρώπινο κεφάλαιο που θα μπορούσε να μεταμορφώσει λ. χ. σε μικρή Ελβετία παραδείσιες ορεινές περιοχές, όπως η Ηπειρος, με ανάπτυξη πρότυπων μονάδων έρευνας, επιστήμης, τεχνολογίας, οικοτουρισμού, μεταποίησης για εκλεκτά προϊόντα με ονομασία προελεύσεως.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο ξαναβρίσκουμε μπροστά μας την απουσία σχεδιασμού, σκέψης, στρατηγικής, γνώσης και βέβαια πολιτικής βούλησης εκ μέρους του κράτους των Αθηνών. Περιφερειακή ανάπτυξη στα μυαλά τεχνοκρατών και πολιτικών σημαίνει μοιρασιά επιδοτήσεων με ρουσφετολογικά ή εντελώς καιροσκοπικά κριτήρια, διασπορά γραφειοκρατίας υπό το κάλυμμα γενικών ευρωπαϊκών οδηγιών, ίδρυση λαθρόβιων επαρχιακών σχολών ΑΕΙ και ΤΕΙ, πριμοδότηση του άγριου τουρισμού.
Καμία ουσιαστική εθνική πολιτική για περιφερειακή ανάπτυξη, με ρεαλιστικούς και πρακτικούς στόχους, για προσέλκυση νέου αίματος και αποτροπή της αστυφιλίας, δεν έχει σχεδιαστεί και εφαρμοστεί εδώ και δεκαετίες, πλην της ανάπτυξης υποδομών με κοινοτικά κονδύλια. Αυτή η ακηδία, η ανικανότητα, η αδιαφορία, στο παρόν περιβάλλον ύφεσης και δομικής κρίσης, παίρνουν χαρακτηριστικά προδοσίας και διαστάσεις εγκλήματος. Ο εγκλωβισμός των νέων και της μικρομεσαίας τάξης σε ένα παρόν ανεργίας, ύφεσης και μαρασμού, με μόνη εναλλακτική οδό τη μετανάστευση ή την παραμονή με εξαθλίωση, είναι αυτοχειριασμός ιστορικών διαστάσεων.
Η Ελλάδα διαθέτει ενδοχώρα, που τώρα τελεί εν υπνώσει ή μαρασμώ, διαθέτει αναξιοποίητους και δυνάμει αναξιοπαθούντες ανθρώπους υψηλής ποιότητας, που τώρα πια διάγουν εν κρίσει, σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Μια οδός σωτηρίας ή και αναγεννήσεως θα ήταν ο επανεποικισμός της ενδοχώρας με σύγχρονους όρους ανάπτυξης, με τόλμη και φαντασία, με αναθεώρηση προτύπων βίου και συμπεριφοράς. Προς τούτο απαιτείται αφενός μια διοίκηση ευφάνταστη και ευέλικτη, κοντά στους πολίτες και στην πραγματικότητα· αφετέρου, πολίτες που θα πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους, θα πιέσουν το κράτος, θα υπερβούν το κράτος, θα υπερβούν τους παλαιούς εαυτούς τους, θα δώσουν νέο περιεχόμενο, νέο νόημα στον χώρο, στη χώρα, στον συλλογικό βίο, στον συλλογικό εαυτό: αυτά προπάντων.
Tου Nικου Γ. Ξυδακη
Η διαρροή άξιων Ελλήνων προς το εξωτερικό συνεχίζεται αυξανόμενη και τίποτε δεν φαίνεται ικανό να την ανακόψει. Εκτός ίσως από μια άλλη διαφαινόμενη τάση: τη ροή νέων ανθρώπων προς την περιφέρεια. Τον τελευταίο καιρό, της ύφεσης και της ανεργίας, όλο και περισσότεροι άνθρωποι των πόλεων, εκπαιδευμένοι, μορφωμένοι, διψασμένοι για εργασία και προκοπή, διψασμένοι για δημιουργική ένταξη στον κοινωνικό κορμό, εγκαταλείπουν τα μεγάλα αστικά κέντρα και αναζητούν την τύχη τους στα χωριά, στην ύπαιθρο, σε μικρές πόλεις.
Πηγαίνουν, δεν επιστρέφουν στα χωριά – διότι, απλούστατα, δεν έχουν όλοι χωριό και αν έχουν, πιθανότατα δεν έχουν πια κλήρο, περιουσία, σπίτι. Εχουν τη μνήμη κάποιων καλοκαιριών, τις διηγήσεις των γονιών τους, ώς εκεί. Αυτό που τους παρακινεί προς το χωριό δεν είναι ο νόστος σε κάτι που δεν θυμούνται γιατί δεν υπήρξε, δεν είναι το μεταφυσικό κάλεσμα της ρίζας, δεν είναι μια νεοχίπικη διάθεση για ανέμελη περιπλάνηση σε ιδεώδεις Αρκαδίες· όχι. Αυτό που τους παρακινεί είναι εξόχως υλικό, σωματικό, είναι ανάγκη: το άστυ τους διώχνει. Το άστυ δεν τους προσφέρει εργασία, δεν τους προσφέρει κοινωνικό μισθό, δεν τους προσφέρει υλικές προϋποθέσεις για ζωή με αξιοπρέπεια. Το άστυ δεν υπόσχεται πια τίποτε· το παρόν είναι ζοφερό και πανάκριβο, το μέλλον αβέβαιο. Η επαρχία, αντιθέτως, εμφανίζεται προσιτή, βατή, ήμερη. Η καθημερινότητα είναι πολύ πιο εύκολη, το κόστος διαβίωσης αισθητά χαμηλότερο, οι οικιακές οικονομίες κλίμακος και οι συνέργειες εφικτές, τα οφέλη από την επαφή με τη Φύση είναι απτά και ανεκτίμητα, τα παιδιά μεγαλώνουν με παιχνίδι και ελευθερία, οι τηλεπικοινωνιακές δυνατότητες είναι σχεδόν ίδιες παντού. Και εντέλει, οι αποστάσεις από το άστυ έχουν βραχυνθεί θεαματικά.
Πολλοί νέοι έχουν ήδη εγκατασταθεί στην επαρχία. Οι πιο τολμηροί και αποφασισμένοι, οι πιο δυναμικοί, έχουν ξεκινήσει πρότυπες καλλιέργειες και μικρές μεταποιητικές μονάδες, οικοτεχνικής ή μικρής βιοτεχνικής κλίμακας: αμπέλια, κρασιά, μέλια, κηπευτικά, κτηνοτροφία, τυροκομία, σαπωνοποιία, χειροτεχνήματα κ. λπ. Παράλληλα, αναπτύσσουν τεχνογνωσία, εισάγουν νέες μεθόδους, πειραματίζονται· προσπαθούν να στήσουν δίκτυα διανομής και εμπορίας, το δυσκολότερο. Πάρα πολλοί άλλοι θα ήθελαν να ακολουθήσουν, για να απομακρυνθούν από την ύφεση και την ανεργία. Δεν αποτολμούν την κίνηση γιατί δεν μπορούν να εξασφαλίσουν εργασία και εισόδημα. Δεν μπορούν όλοι να γίνουν ακτήμονες καλλιεργητές, δεν έχουν όλοι ρίζες και σπίτι. Κι όμως, έχουν μόρφωση, εκπαίδευση, ειδικά προσόντα, ενεργητικότητα, νιάτα – ανθρώπινο κεφάλαιο που θα μπορούσε να μεταμορφώσει λ. χ. σε μικρή Ελβετία παραδείσιες ορεινές περιοχές, όπως η Ηπειρος, με ανάπτυξη πρότυπων μονάδων έρευνας, επιστήμης, τεχνολογίας, οικοτουρισμού, μεταποίησης για εκλεκτά προϊόντα με ονομασία προελεύσεως.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο ξαναβρίσκουμε μπροστά μας την απουσία σχεδιασμού, σκέψης, στρατηγικής, γνώσης και βέβαια πολιτικής βούλησης εκ μέρους του κράτους των Αθηνών. Περιφερειακή ανάπτυξη στα μυαλά τεχνοκρατών και πολιτικών σημαίνει μοιρασιά επιδοτήσεων με ρουσφετολογικά ή εντελώς καιροσκοπικά κριτήρια, διασπορά γραφειοκρατίας υπό το κάλυμμα γενικών ευρωπαϊκών οδηγιών, ίδρυση λαθρόβιων επαρχιακών σχολών ΑΕΙ και ΤΕΙ, πριμοδότηση του άγριου τουρισμού.
Καμία ουσιαστική εθνική πολιτική για περιφερειακή ανάπτυξη, με ρεαλιστικούς και πρακτικούς στόχους, για προσέλκυση νέου αίματος και αποτροπή της αστυφιλίας, δεν έχει σχεδιαστεί και εφαρμοστεί εδώ και δεκαετίες, πλην της ανάπτυξης υποδομών με κοινοτικά κονδύλια. Αυτή η ακηδία, η ανικανότητα, η αδιαφορία, στο παρόν περιβάλλον ύφεσης και δομικής κρίσης, παίρνουν χαρακτηριστικά προδοσίας και διαστάσεις εγκλήματος. Ο εγκλωβισμός των νέων και της μικρομεσαίας τάξης σε ένα παρόν ανεργίας, ύφεσης και μαρασμού, με μόνη εναλλακτική οδό τη μετανάστευση ή την παραμονή με εξαθλίωση, είναι αυτοχειριασμός ιστορικών διαστάσεων.
Η Ελλάδα διαθέτει ενδοχώρα, που τώρα τελεί εν υπνώσει ή μαρασμώ, διαθέτει αναξιοποίητους και δυνάμει αναξιοπαθούντες ανθρώπους υψηλής ποιότητας, που τώρα πια διάγουν εν κρίσει, σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Μια οδός σωτηρίας ή και αναγεννήσεως θα ήταν ο επανεποικισμός της ενδοχώρας με σύγχρονους όρους ανάπτυξης, με τόλμη και φαντασία, με αναθεώρηση προτύπων βίου και συμπεριφοράς. Προς τούτο απαιτείται αφενός μια διοίκηση ευφάνταστη και ευέλικτη, κοντά στους πολίτες και στην πραγματικότητα· αφετέρου, πολίτες που θα πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους, θα πιέσουν το κράτος, θα υπερβούν το κράτος, θα υπερβούν τους παλαιούς εαυτούς τους, θα δώσουν νέο περιεχόμενο, νέο νόημα στον χώρο, στη χώρα, στον συλλογικό βίο, στον συλλογικό εαυτό: αυτά προπάντων.
Φθηνές αγορές στον καιρό της κρίσης.
Στης ακρίβειας τον καιρό, για κάθε είδους αγορές όλοι αναζητούν καλύτερες τιμές σε ευκαιρίες, στοκ, φθηνά μαγαζιά.
Ρούχα - παπούτσια
Εκπλήξεις, δωροκάρτες και... πάρτι
[Ψάχνω το φθηνότερο: μια μέθοδος που αποδίδει... ]
Ψάχνω το φθηνότερο: μια μέθοδος που αποδίδει...
Oι αλυσίδες καταστημάτων με μοντέρνα και οικονομικά ρούχα κερδίζουν όλο και περισσότερους οπαδούς, αφού καλύπτουν την ανάγκη ανανέωσης της γκαρνταρόμπας χωρίς να δημιουργούν τύψεις σπατάλης.
Εκεί θα βρει κανείς συνήθως είδη της περασμένης σεζόν- με λίγο ψάξιμο όμως βρίσκονται κομμάτια που δεν «φεύγουν» από τη μόδα σε μία μόνο σεζόν. Τα ποσοστά έκπτωσης φθάνουν και το 80%, ανάλογα με την περίπτωση. Οι γνώστες της αγοράς επιμένουν πως αυτά τα καταστήματα είναι ό,τι πρέπει για διαχρονικές αγορές (παλτό, κοστούμια, βραδινά φορέματα κτλ.), όπου συνήθως είναι προτιμότερο το επώνυμο.
Σε... τάση εξελίσσονται και τα πολυκαταστήματα outlet, στα οποία βρίσκει κανείς συγκεντρωμένα τα στοκ δεκάδων επωνυμιών. Η πραγματικά νέα τάση όμως είναι τα πάρτι ανταλλαγής ρούχων όπου δεν χρειάζονται χρήματα παρά μόνο... σακούλες για να πάρει κανείς όσα του αρέσουν και να δώσει όσα δεν χρειάζεται πια.
Ρούχα,παπούτσια,αξεσουάρ
Αλυσίδες με πολλά καταστήματα σε όλη την Ελλάδα
Αναζητήστε λεπτομέρειες στις ηλεκτρονικές σελίδες τους
Ζara www.zara.com
Η&Μ www.hm.com
GΑΡ www.gapinc.com
Βershka www.bershka.com
Ρull & Βear www.pullbear.com
Οysho (εσώρουχα) www.oysho.com
Ρromod www.promod.eu
Μango www.mango.com
Μassimo Dutti www.massimodutti.com
Uterque (αξεσουάρ), σε Αθήνα και Κρήτη, www.uterque.es
Είδη σπιτιού
Από 50 λεπτά και ποιοτικά
Oσοι τα έχουν επισκεφθεί, λένε ότι για να βρεις κάτι με 50 ευρώ θα πρέπει να ψάξεις πολύ. Το κατάστημα του κ. Σταμάτη Πασιαλή - εμπόρου τέταρτης γενιάς- είναι από τα παλαιότερα υαλοπωλεία στην Αθήνα. Εδώ εξοπλίζει κανείς μια ολόκληρη κουζίνα με κάθε είδους σκεύη και χρηστικά αντικείμενα σε κλασικά ή μοντέρνα σχέδια και σε τιμές που αρχίζουν από τα... 50 λεπτά του ευρώ. «Τα περισσότερα προϊόντα μας δεν είναι επώνυμα, είναι όμως ποιοτικά. Αυτό που προσπαθούμε είναι να διατηρούμε τις τιμές όσο χαμηλότερα γίνεται,γι΄ αυτό και σπάνια μπαίνει κανείς χωρίς να αγοράσει κάτι» λέει ο κ. Πασιαλής.
Ο,τι είναι το Ζara για τα ρούχα, είναι το Ιkea για τα είδη σπιτιού! Η σουηδική αλυσίδα πουλάει από... μανταλάκια ως βαριά έπιπλα σε προσιτές τιμές. Ο κατάλογος διαφημίζει πλήρη κουζίνα με περίπου 2.000 ευρώ και δεν είναι λίγοι όσοι καταλήγουν σε αυτή την επιλογή, ειδικά αν ανοίγουν σπίτι και το «budget» είναι συγκεκριμένο. Παράλληλα στα είδη σπιτιού εφαρμόζεται ό,τι και στα είδη ρουχισμού: κάθε κατάστημα έχει και το στοκ του. Μάλιστα, εδώ οι ευκαιρίες μπορεί να είναι και περισσότερες, αφού στην περίπτωση των επίπλων, για παράδειγμα, δύσκολα ένα κομμάτι μπορεί να χαρακτηριστεί «περασμένης σεζόν» και ας έχει αγοραστεί σε τέτοια τιμή.
Ενδεικτικά
Πασιαλής, Παλλάδος 5,Αθήνα.Είδη κουζίνας από 50 λεπτά.
Design Ρlaza, Πάτμου 4-8, Μαρούσι. Στο τμήμα outlet βρίσκεις εκθεσιακά κομμάτια γνωστών σχεδιαστών με έκπτωση ως 80%.Π.χ.,καναπές από 6.500 ευρώ στα 1.300 ευρώ.
Μavriki&Co, Ηροδότου 3,Κολωνάκι.Υφάσματα,έπιπλα,φωτιστικά με έκπτωση 30%-50%.
Casa di Ρatsi, 10ο χλμ.ΑθηνώνΛαμίας.Ειδικές προσφορές σε έπιπλα και διακοσμητικά.
Νeoset, Θηβών 210,Ρέντης.Ολες οι μάρκες του ομίλου με έκπτωση ως 70%.
Κούρτης stock, Σ.Βενιζέλου 20, Λυκόβρυση.Τα γνωστά έπιπλα με έκπτωση ως 60%.
Εpavlis stock, Αγ.Παρασκευής 121, Χαλάνδρι.Λευκά είδη με έκπτωση ως 50%.
Για φτηνά υφάσματα επιπλώσεων και κουρτίνες: Καλαμιώτου 17, Καλαμιώτου 12, Ευαγγελιστρίας 16
Sato Οutlet, Πειραιώς 18, Μοσχάτο.Τα «high brands» του ομίλου (Βo Concept,La Μaison Coloniele) με έκπτωση 50%-60%.
Ρούχα - παπούτσια
Εκπλήξεις, δωροκάρτες και... πάρτι
[Ψάχνω το φθηνότερο: μια μέθοδος που αποδίδει... ]
Ψάχνω το φθηνότερο: μια μέθοδος που αποδίδει...
Oι αλυσίδες καταστημάτων με μοντέρνα και οικονομικά ρούχα κερδίζουν όλο και περισσότερους οπαδούς, αφού καλύπτουν την ανάγκη ανανέωσης της γκαρνταρόμπας χωρίς να δημιουργούν τύψεις σπατάλης.
Εκεί θα βρει κανείς συνήθως είδη της περασμένης σεζόν- με λίγο ψάξιμο όμως βρίσκονται κομμάτια που δεν «φεύγουν» από τη μόδα σε μία μόνο σεζόν. Τα ποσοστά έκπτωσης φθάνουν και το 80%, ανάλογα με την περίπτωση. Οι γνώστες της αγοράς επιμένουν πως αυτά τα καταστήματα είναι ό,τι πρέπει για διαχρονικές αγορές (παλτό, κοστούμια, βραδινά φορέματα κτλ.), όπου συνήθως είναι προτιμότερο το επώνυμο.
Σε... τάση εξελίσσονται και τα πολυκαταστήματα outlet, στα οποία βρίσκει κανείς συγκεντρωμένα τα στοκ δεκάδων επωνυμιών. Η πραγματικά νέα τάση όμως είναι τα πάρτι ανταλλαγής ρούχων όπου δεν χρειάζονται χρήματα παρά μόνο... σακούλες για να πάρει κανείς όσα του αρέσουν και να δώσει όσα δεν χρειάζεται πια.
Ρούχα,παπούτσια,αξεσουάρ
Αλυσίδες με πολλά καταστήματα σε όλη την Ελλάδα
Αναζητήστε λεπτομέρειες στις ηλεκτρονικές σελίδες τους
Ζara www.zara.com
Η&Μ www.hm.com
GΑΡ www.gapinc.com
Βershka www.bershka.com
Ρull & Βear www.pullbear.com
Οysho (εσώρουχα) www.oysho.com
Ρromod www.promod.eu
Μango www.mango.com
Μassimo Dutti www.massimodutti.com
Uterque (αξεσουάρ), σε Αθήνα και Κρήτη, www.uterque.es
Είδη σπιτιού
Από 50 λεπτά και ποιοτικά
Oσοι τα έχουν επισκεφθεί, λένε ότι για να βρεις κάτι με 50 ευρώ θα πρέπει να ψάξεις πολύ. Το κατάστημα του κ. Σταμάτη Πασιαλή - εμπόρου τέταρτης γενιάς- είναι από τα παλαιότερα υαλοπωλεία στην Αθήνα. Εδώ εξοπλίζει κανείς μια ολόκληρη κουζίνα με κάθε είδους σκεύη και χρηστικά αντικείμενα σε κλασικά ή μοντέρνα σχέδια και σε τιμές που αρχίζουν από τα... 50 λεπτά του ευρώ. «Τα περισσότερα προϊόντα μας δεν είναι επώνυμα, είναι όμως ποιοτικά. Αυτό που προσπαθούμε είναι να διατηρούμε τις τιμές όσο χαμηλότερα γίνεται,γι΄ αυτό και σπάνια μπαίνει κανείς χωρίς να αγοράσει κάτι» λέει ο κ. Πασιαλής.
Ο,τι είναι το Ζara για τα ρούχα, είναι το Ιkea για τα είδη σπιτιού! Η σουηδική αλυσίδα πουλάει από... μανταλάκια ως βαριά έπιπλα σε προσιτές τιμές. Ο κατάλογος διαφημίζει πλήρη κουζίνα με περίπου 2.000 ευρώ και δεν είναι λίγοι όσοι καταλήγουν σε αυτή την επιλογή, ειδικά αν ανοίγουν σπίτι και το «budget» είναι συγκεκριμένο. Παράλληλα στα είδη σπιτιού εφαρμόζεται ό,τι και στα είδη ρουχισμού: κάθε κατάστημα έχει και το στοκ του. Μάλιστα, εδώ οι ευκαιρίες μπορεί να είναι και περισσότερες, αφού στην περίπτωση των επίπλων, για παράδειγμα, δύσκολα ένα κομμάτι μπορεί να χαρακτηριστεί «περασμένης σεζόν» και ας έχει αγοραστεί σε τέτοια τιμή.
Ενδεικτικά
Πασιαλής, Παλλάδος 5,Αθήνα.Είδη κουζίνας από 50 λεπτά.
Design Ρlaza, Πάτμου 4-8, Μαρούσι. Στο τμήμα outlet βρίσκεις εκθεσιακά κομμάτια γνωστών σχεδιαστών με έκπτωση ως 80%.Π.χ.,καναπές από 6.500 ευρώ στα 1.300 ευρώ.
Μavriki&Co, Ηροδότου 3,Κολωνάκι.Υφάσματα,έπιπλα,φωτιστικά με έκπτωση 30%-50%.
Casa di Ρatsi, 10ο χλμ.ΑθηνώνΛαμίας.Ειδικές προσφορές σε έπιπλα και διακοσμητικά.
Νeoset, Θηβών 210,Ρέντης.Ολες οι μάρκες του ομίλου με έκπτωση ως 70%.
Κούρτης stock, Σ.Βενιζέλου 20, Λυκόβρυση.Τα γνωστά έπιπλα με έκπτωση ως 60%.
Εpavlis stock, Αγ.Παρασκευής 121, Χαλάνδρι.Λευκά είδη με έκπτωση ως 50%.
Για φτηνά υφάσματα επιπλώσεων και κουρτίνες: Καλαμιώτου 17, Καλαμιώτου 12, Ευαγγελιστρίας 16
Sato Οutlet, Πειραιώς 18, Μοσχάτο.Τα «high brands» του ομίλου (Βo Concept,La Μaison Coloniele) με έκπτωση 50%-60%.
Δράκος χωρίς δόντια.
Δράκος χωρίς δόντια
Tου Αλεξη Παπαχελα
Αυτό ήταν, λοιπόν; Αυτός ήταν ο δράκος του πολιτικού κόστους που τόσο έτρεμαν οι πολιτικοί μας εδώ και χρόνια; Δεκαετίες τώρα, οι μεγαλύτερες και πιο αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στη χώρα μας κολλούσαν γιατί μόλις κάποιος πολιτικός τολμούσε να τις υποστηρίξει σε μια κλειστή σύσκεψη, έπεφταν πάνω του οι υπόλοιποι φωνάζοντας: «Μα είσαι με τα καλά σου; Καταλαβαίνεις τι πολιτικό κόστος θα έχει αυτή σου η απόφαση;». Ο Στέφανος Μάνος διηγείται το πώς κάθε φορά που επιχειρούσε να πείσει για μια μεταρρύθμιση ή καινοτομία έπεφτε πάνω στο ίδιο μονότονο επιχείρημα: «Αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα δεν γίνονται». Πρόκειται για επιχείρημα τόσο ισοπεδωτικό, που δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια για περαιτέρω συζητήσεις...
Βλέπουμε, όμως, τώρα πως ο δράκος του πολιτικού κόστους, που έκανε τους πολιτικούς να μην ξεμυτίζουν πέρα από κάποια όρια, ούτε τόσο αιχμηρά δόντια είχε ούτε τόσες φωτιές βγάζει... Ας πάρουμε για παράδειγμα την απελευθέρωση των μεταφορών. Η χώρα ταλαιπωρήθηκε για 1-2 εβδομάδες, υπήρξαν προβλήματα και επεισόδια, αλλά τελικά ο νόμος πέρασε χωρίς να ζήσουμε την Αποκάλυψη. Το ίδιο συνέβη με τους αγρότες οι οποίοι έκλεισαν τους δρόμους, αλλά όταν κατάλαβαν ότι «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος», τα μάζεψαν και πήγαν σπίτι τους.
Θα μου πείτε είναι πολλά αυτά που έχουν αλλάξει τον τελευταίο χρόνο και που έχουν κάνει τον κόσμο να δέχεται πιο εύκολα τις αλλαγές. Το βασικότερο είναι ότι το φάσμα της χρεοκοπίας έβαλε τη χώρα σε μια συλλογική ψυχοθεραπεία, στην οποία ακούστηκαν για πρώτη φορά αλήθειες και έσπασαν ταμπού. Ακόμη και τα Mέσα Eνημέρωσης, που οχυρώνονταν για χρόνια πίσω από κλισέ και λαϊκισμούς, άρχισαν να ψάχνουν τι κρύβεται πίσω από δήθεν δίκαια κεκτημένα που στην πράξη ήταν παράλογα προνόμια, λάθρα θεσμοθετημένα και με τεράστιο κόστος για την υπόλοιπη κοινωνία. Και βεβαίως, έχουμε το Mνημόνιο και την τρόικα, που στην πράξη μας έχουν φορέσει ένα ζουρλομανδύα που δεν μας αφήνουν και πολλά περιθώρια για παράλογες αντιδράσεις.
Κάποιοι άλλοι θα πείτε πως μπορεί να μην έχουν σημειωθεί τρομερές αναταραχές και αντιδράσεις μέχρι τώρα, αλλά ο κόσμος είναι πολύ θυμωμένος και αυτός ο θυμός κάπου θα ξεσπάσει. Δεν το αποκλείω καθόλου γιατί, πράγματι, όλοι μας πιάνουμε ένα βουβό θυμό που δυναμώνει και που με κάποιο σπινθήρα μπορεί να πάρει φωτιά. Παρ’ όλα αυτά, μια μεγάλη πλειοψηφία καταλαβαίνει ότι δεν πάει άλλο και βλέπει ότι χωρίς επώδυνες αλλαγές, που αφορούν όλους, η χώρα θα βρεθεί χρεοκοπημένη και εκτός Eυρωζώνης. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που δίνουν μάχη οπισθοφυλακής και θέλουν να συντηρήσουν το στάτους κβο γιατί αν αλλάξει, θα χάσουν τη δύναμή τους. Δεν μιλάω για τον συμβασιούχο που δούλευε σαν το σκυλί και έκανε τη δουλειά ενός μόνιμου υπαλλήλου που έπαιζε τέτρις ή έπλεκε ούτε για τον συνταξιούχο που του έκοψαν τη σύνταξη. Μιλάω για το βαθύ ελληνικό κράτος, που έχει κομματική αχρωματοψία και θέλει να συνεχίσει το «φακελάκι», να διαχειρίζεται τον ΟΣΕ σαν φέουδο συνδικαλιστών και να κρύβει τα νούμερα για τα πραγματικά ελλείμματα νοσοκομείων, ΔΕΚΟ κ.λπ. στο όνομα ενός βλακώδους και ψευδεπίγραφου πατριωτισμού.
Είναι προφανές πως το στοίχημα δεν έχει ακόμη κριθεί. Το αν η σημερινή κυβέρνηση θα καταφέρει στο τέλος να αλλάξει η χώρα χωρίς μεγάλες κοινωνικές αναταραχές και χωρίς να της πεθάνει η πραγματική οικονομία, θα εξαρτηθεί από τον βαθμό της ύφεσης και το αν θα σηκώσουν όλοι τα μανίκια για να δουλέψουν σε μία κατεύθυνση. Προς το παρόν, πάντως, λύνονται, με μεγάλο κόστος για κάποιους, μέσα σε λίγους μήνες άλυτα προβλήματα δεκαετιών. Και αυτό δεν μπορεί κανείς να το παραγνωρίσει.
Tου Αλεξη Παπαχελα
Αυτό ήταν, λοιπόν; Αυτός ήταν ο δράκος του πολιτικού κόστους που τόσο έτρεμαν οι πολιτικοί μας εδώ και χρόνια; Δεκαετίες τώρα, οι μεγαλύτερες και πιο αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στη χώρα μας κολλούσαν γιατί μόλις κάποιος πολιτικός τολμούσε να τις υποστηρίξει σε μια κλειστή σύσκεψη, έπεφταν πάνω του οι υπόλοιποι φωνάζοντας: «Μα είσαι με τα καλά σου; Καταλαβαίνεις τι πολιτικό κόστος θα έχει αυτή σου η απόφαση;». Ο Στέφανος Μάνος διηγείται το πώς κάθε φορά που επιχειρούσε να πείσει για μια μεταρρύθμιση ή καινοτομία έπεφτε πάνω στο ίδιο μονότονο επιχείρημα: «Αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα δεν γίνονται». Πρόκειται για επιχείρημα τόσο ισοπεδωτικό, που δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια για περαιτέρω συζητήσεις...
Βλέπουμε, όμως, τώρα πως ο δράκος του πολιτικού κόστους, που έκανε τους πολιτικούς να μην ξεμυτίζουν πέρα από κάποια όρια, ούτε τόσο αιχμηρά δόντια είχε ούτε τόσες φωτιές βγάζει... Ας πάρουμε για παράδειγμα την απελευθέρωση των μεταφορών. Η χώρα ταλαιπωρήθηκε για 1-2 εβδομάδες, υπήρξαν προβλήματα και επεισόδια, αλλά τελικά ο νόμος πέρασε χωρίς να ζήσουμε την Αποκάλυψη. Το ίδιο συνέβη με τους αγρότες οι οποίοι έκλεισαν τους δρόμους, αλλά όταν κατάλαβαν ότι «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος», τα μάζεψαν και πήγαν σπίτι τους.
Θα μου πείτε είναι πολλά αυτά που έχουν αλλάξει τον τελευταίο χρόνο και που έχουν κάνει τον κόσμο να δέχεται πιο εύκολα τις αλλαγές. Το βασικότερο είναι ότι το φάσμα της χρεοκοπίας έβαλε τη χώρα σε μια συλλογική ψυχοθεραπεία, στην οποία ακούστηκαν για πρώτη φορά αλήθειες και έσπασαν ταμπού. Ακόμη και τα Mέσα Eνημέρωσης, που οχυρώνονταν για χρόνια πίσω από κλισέ και λαϊκισμούς, άρχισαν να ψάχνουν τι κρύβεται πίσω από δήθεν δίκαια κεκτημένα που στην πράξη ήταν παράλογα προνόμια, λάθρα θεσμοθετημένα και με τεράστιο κόστος για την υπόλοιπη κοινωνία. Και βεβαίως, έχουμε το Mνημόνιο και την τρόικα, που στην πράξη μας έχουν φορέσει ένα ζουρλομανδύα που δεν μας αφήνουν και πολλά περιθώρια για παράλογες αντιδράσεις.
Κάποιοι άλλοι θα πείτε πως μπορεί να μην έχουν σημειωθεί τρομερές αναταραχές και αντιδράσεις μέχρι τώρα, αλλά ο κόσμος είναι πολύ θυμωμένος και αυτός ο θυμός κάπου θα ξεσπάσει. Δεν το αποκλείω καθόλου γιατί, πράγματι, όλοι μας πιάνουμε ένα βουβό θυμό που δυναμώνει και που με κάποιο σπινθήρα μπορεί να πάρει φωτιά. Παρ’ όλα αυτά, μια μεγάλη πλειοψηφία καταλαβαίνει ότι δεν πάει άλλο και βλέπει ότι χωρίς επώδυνες αλλαγές, που αφορούν όλους, η χώρα θα βρεθεί χρεοκοπημένη και εκτός Eυρωζώνης. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που δίνουν μάχη οπισθοφυλακής και θέλουν να συντηρήσουν το στάτους κβο γιατί αν αλλάξει, θα χάσουν τη δύναμή τους. Δεν μιλάω για τον συμβασιούχο που δούλευε σαν το σκυλί και έκανε τη δουλειά ενός μόνιμου υπαλλήλου που έπαιζε τέτρις ή έπλεκε ούτε για τον συνταξιούχο που του έκοψαν τη σύνταξη. Μιλάω για το βαθύ ελληνικό κράτος, που έχει κομματική αχρωματοψία και θέλει να συνεχίσει το «φακελάκι», να διαχειρίζεται τον ΟΣΕ σαν φέουδο συνδικαλιστών και να κρύβει τα νούμερα για τα πραγματικά ελλείμματα νοσοκομείων, ΔΕΚΟ κ.λπ. στο όνομα ενός βλακώδους και ψευδεπίγραφου πατριωτισμού.
Είναι προφανές πως το στοίχημα δεν έχει ακόμη κριθεί. Το αν η σημερινή κυβέρνηση θα καταφέρει στο τέλος να αλλάξει η χώρα χωρίς μεγάλες κοινωνικές αναταραχές και χωρίς να της πεθάνει η πραγματική οικονομία, θα εξαρτηθεί από τον βαθμό της ύφεσης και το αν θα σηκώσουν όλοι τα μανίκια για να δουλέψουν σε μία κατεύθυνση. Προς το παρόν, πάντως, λύνονται, με μεγάλο κόστος για κάποιους, μέσα σε λίγους μήνες άλυτα προβλήματα δεκαετιών. Και αυτό δεν μπορεί κανείς να το παραγνωρίσει.
Μήπως ο Γιώργος δεν είναι πια γυμνός;
Μήπως ο Γιώργος δεν είναι πια γυμνός;
Tου Kevin Featherstone*
Η κυβέρνηση δέχεται σφοδρή κριτική για τις επιλογές του ανασχηματισμού, αλλά και για την αλλαγή των ονομάτων των υπουργείων. Και ενώ η προσοχή στρέφεται στις αλλαγές που προωθούνται τώρα στη δομή του Μαξίμου, άλλοι ερμηνεύουν τις τελευταίες κινήσεις του πρωθυπουργού ως μεγαλομανία και άλλοι ως αυτοσχεδιασμό. Μα τι κάνει επιτέλους ο Γιώργος;
Υπενθυμίζεται ότι ο πρωθυπουργός ανέθεσε σε ομάδα πέντε ξένων να του εισηγηθούν αναγκαίες αλλαγές με σκοπό την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας του πρωθυπουργικού γραφείου, σύμφωνα με τις «καλύτερες πρακτικές» που ακολουθούνται στο εξωτερικό. Ημουν μέλος αυτής της ομάδας. Δεν ήμασταν βέβαια οι μόνοι που συμβουλεύσαμε τον πρωθυπουργό και σίγουρα οι τελικές επιλογές ήταν δικές του και όχι δικές μας.
Μέσα στην εκκωφαντική βοή της πολιτικής καθημερινότητας, είναι σημαντικό να ξεχωρίζουμε τα ουσιώδη. Οι λειτουργίες που πρέπει να επιτελούνται από τον πυρήνα της κυβέρνησης –το γραφείο του πρωθυπουργού– είναι αρκετές.
Πρώτον, το γραφείο του πρωθυπουργού βρίσκεται στο επίκεντρο της παραγωγής και σχεδιασμού πολιτικών προτάσεων, ενώ είναι και το κέντρο επίλυσης προβλημάτων. Οι σχετικές συζητήσεις που διεξάγονται εκεί αφορούν τη δημιουργία πολιτικής ατζέντας και δεν πρέπει να αναλώνονται σε ζητήματα γραφειοκρατικών δομών.
Δεύτερον, το κέντρο λήψεως αποφάσεων θα πρέπει να είναι πλήρως ενήμερο για την υλοποίηση των πολιτικών της κυβέρνησης, σε κάθε υπουργείο. Η διαδικασία αυτή πρέπει να έχει χαρακτήρα ρουτίνας και να υποστηρίζεται από επαρκώς καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο θα επιβλέπει και θα αξιολογεί. Ως εκ τούτου, είναι αναγκαίο να προΐσταται του πρωθυπουργικού γραφείου ένα υψηλόβαθμο στέλεχος – πιθανότατα με τίτλο υπουργού. Το πρόσωπο αυτό δεν θα πρέπει να αντικαθιστά τον πρωθυπουργό. Αντιθέτως, θα τον ενημερώνει, εντοπίζοντας προβλήματα και συντονίζοντας το κυβερνητικό έργο.
Τρίτον, ο πυρήνας της κυβέρνησης οφείλει να αξιολογεί και να μαθαίνει. Με άλλα λόγια, είναι αναγκαίο να έχει τα μέσα για να μετράει τα αποτελέσματα των πολιτικών που εφαρμόζονται. Οι αξιολογήσεις αυτού του είδους είναι άγνωστες στην Ελλάδα. Εχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι το έργο της κυβέρνησης εξαντλείται στη νομοθεσία (ενίοτε και στην επιβολή κυρώσεων), αντί να συνεχίζει στην αξιολόγηση των πολιτικών. Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι η επιτροπή μας ουδέποτε εισηγήθηκε τη μεταφορά κάποιου μοντέλου από το εξωτερικό, σε αυτούσια μορφή.
Παρά τα όσα έχουν γραφεί ότι δήθεν δήλωσα στον ελληνικό Τύπο, προσωπικά ποτέ δεν πρότεινα να μετατραπεί το Μαξίμου σε Καγκελαρία, Λευκό Οίκο ή οτιδήποτε άλλο. Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά έως τώρα, η αναδιοργάνωση του πρωθυπουργικού γραφείου κινείται εντός των αρχών που πρότεινε η επιτροπή μας, αν και οι επιμέρους λεπτομέρειες δεν αποτελούν δικές μας εισηγήσεις.
Για ποιο λόγο είναι σημαντικά όλα τα παραπάνω; Η καλή οργάνωση βοηθά την εκάστοτε κυβέρνηση να ανταποκριθεί στις προκλήσεις των καιρών, να επιτύχει τους στόχους της και επιτέλους να καταλαβαίνει τι γίνεται. Στο παρελθόν, οι ελληνικές κυβερνήσεις υιοθέτησαν διάφορες πρακτικές για να φτάσουν στα προαναφερθέντα ζητούμενα, αλλά καμία δεν πέτυχε πλήρως. Αντιθέτως, κατέφυγαν στους αυτοσχεδιασμούς και βασίζονταν στην προσωπικότητα των πρωθυπουργών, αποδεχόμενες τους περιορισμούς που τους έθετε το αρχιπέλαγος των ημιαυτόνομων και τεράστιων υπουργείων, μαζί με τη γραφειοκρατία τους. Βέβαια ο Καραμανλής (ο πρεσβύτερος) κινούσε βουνά με τον δικό του προσωπικό τρόπο, ο οποίος όμως ανήκει σε μια άλλη εποχή. Αλλοι, όπως ο Σημίτης, εισήγαγαν δραστικές αλλαγές στο σύστημα και πέτυχαν πολλά. Οι συνθήκες τού σήμερα όμως επιβάλλουν βαθύτερες οργανωτικές αλλαγές.
Γιατί χρειάζονται όλα αυτά τα νέα πόστα; Πρέπει να θυμόμαστε ότι και στο παρελθόν απασχολούνταν τυπικά πολλοί υπάλληλοι στο γραφείο πρωθυπουργού, αλλά ποτέ δεν εμφανίζονταν, διότι ο διορισμός τους ήταν κομματικό ρουσφέτι και δεν είχε καμία σχέση με το κυβερνητικό έργο. Επιπλέον, το σημείο εκκίνησης για τις προτάσεις μας ήταν ότι το πρωθυπουργικό γραφείο ήταν ούτως ή άλλως μικρό για το ρόλους που καλείται να επιτελέσει και τους οποίους προανέφερα, ιδιαίτερα αν συγκριθεί με χώρες ανάλογου ή και μικρότερου πληθυσμού.
Εμείς που βρισκόμαστε απέξω, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν το νέο σύστημα θα δουλέψει ικανοποιητικά στην πράξη. Επίσης, είναι σημαντικό να μη λειτουργήσει το γραφείο ως «προστατευτικός κλωβός» του πρωθυπουργού από τον έξω κόσμο. Οι αλλαγές στο Μαξίμου θα πρέπει να συνοδευτούν και από παρόμοιες αλλαγές στα υπουργεία, στη βάση ανοιχτών διαδικασιών, ώστε να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης συνολικά και η αγαστή συνεργασία μεταξύ των μελών της.
Στο τέλος της ημέρας, οι αλλαγές θα πρέπει να εμπεδωθούν και να γίνουν διακομματικά αποδεκτές. Ο ένας μετά τον άλλον, πρωθυπουργοί έφταναν στο Μαξίμου και έβρισκαν ένα άδειο μέγαρο. Το προσωπικό είχε φύγει, παίρνοντας μαζί μερικές φορές ακόμη και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Οι προτάσεις μας είναι μια ευκαιρία να συσταθεί μόνιμη πρωθυπουργική γραμματεία, η οποία θα αναλάβει το διοικητικό μέρος της πρωθυπουργικής υποστήριξης και θα ξεχωρίζει από το πολιτικό προσωπικό. Ετσι η κρατική μηχανή θα είναι πιο σταθερή και πιο αποδοτική.
Και ένα τελευταίο σχόλιο: για ποιο λόγο ορισμένα μέσα ενημέρωσης μεγαλοποιούν τον ρόλο μιας ομάδας ξένων συμβούλων; Πρόκειται περί ανοησίας. Δεν μπορούν άραγε αυτοί οι δημοσιογράφοι να ασχοληθούν με σοβαρά ζητήματα;
* Ο Kevin Featherstone είναι καθηγητής στην έδρα «Ελευθέριος Βενιζέλος» του London School of Economics, όπου και διευθύνει το Ελληνικό Παρατηρητήριο.
Tου Kevin Featherstone*
Η κυβέρνηση δέχεται σφοδρή κριτική για τις επιλογές του ανασχηματισμού, αλλά και για την αλλαγή των ονομάτων των υπουργείων. Και ενώ η προσοχή στρέφεται στις αλλαγές που προωθούνται τώρα στη δομή του Μαξίμου, άλλοι ερμηνεύουν τις τελευταίες κινήσεις του πρωθυπουργού ως μεγαλομανία και άλλοι ως αυτοσχεδιασμό. Μα τι κάνει επιτέλους ο Γιώργος;
Υπενθυμίζεται ότι ο πρωθυπουργός ανέθεσε σε ομάδα πέντε ξένων να του εισηγηθούν αναγκαίες αλλαγές με σκοπό την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας του πρωθυπουργικού γραφείου, σύμφωνα με τις «καλύτερες πρακτικές» που ακολουθούνται στο εξωτερικό. Ημουν μέλος αυτής της ομάδας. Δεν ήμασταν βέβαια οι μόνοι που συμβουλεύσαμε τον πρωθυπουργό και σίγουρα οι τελικές επιλογές ήταν δικές του και όχι δικές μας.
Μέσα στην εκκωφαντική βοή της πολιτικής καθημερινότητας, είναι σημαντικό να ξεχωρίζουμε τα ουσιώδη. Οι λειτουργίες που πρέπει να επιτελούνται από τον πυρήνα της κυβέρνησης –το γραφείο του πρωθυπουργού– είναι αρκετές.
Πρώτον, το γραφείο του πρωθυπουργού βρίσκεται στο επίκεντρο της παραγωγής και σχεδιασμού πολιτικών προτάσεων, ενώ είναι και το κέντρο επίλυσης προβλημάτων. Οι σχετικές συζητήσεις που διεξάγονται εκεί αφορούν τη δημιουργία πολιτικής ατζέντας και δεν πρέπει να αναλώνονται σε ζητήματα γραφειοκρατικών δομών.
Δεύτερον, το κέντρο λήψεως αποφάσεων θα πρέπει να είναι πλήρως ενήμερο για την υλοποίηση των πολιτικών της κυβέρνησης, σε κάθε υπουργείο. Η διαδικασία αυτή πρέπει να έχει χαρακτήρα ρουτίνας και να υποστηρίζεται από επαρκώς καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο θα επιβλέπει και θα αξιολογεί. Ως εκ τούτου, είναι αναγκαίο να προΐσταται του πρωθυπουργικού γραφείου ένα υψηλόβαθμο στέλεχος – πιθανότατα με τίτλο υπουργού. Το πρόσωπο αυτό δεν θα πρέπει να αντικαθιστά τον πρωθυπουργό. Αντιθέτως, θα τον ενημερώνει, εντοπίζοντας προβλήματα και συντονίζοντας το κυβερνητικό έργο.
Τρίτον, ο πυρήνας της κυβέρνησης οφείλει να αξιολογεί και να μαθαίνει. Με άλλα λόγια, είναι αναγκαίο να έχει τα μέσα για να μετράει τα αποτελέσματα των πολιτικών που εφαρμόζονται. Οι αξιολογήσεις αυτού του είδους είναι άγνωστες στην Ελλάδα. Εχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι το έργο της κυβέρνησης εξαντλείται στη νομοθεσία (ενίοτε και στην επιβολή κυρώσεων), αντί να συνεχίζει στην αξιολόγηση των πολιτικών. Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι η επιτροπή μας ουδέποτε εισηγήθηκε τη μεταφορά κάποιου μοντέλου από το εξωτερικό, σε αυτούσια μορφή.
Παρά τα όσα έχουν γραφεί ότι δήθεν δήλωσα στον ελληνικό Τύπο, προσωπικά ποτέ δεν πρότεινα να μετατραπεί το Μαξίμου σε Καγκελαρία, Λευκό Οίκο ή οτιδήποτε άλλο. Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά έως τώρα, η αναδιοργάνωση του πρωθυπουργικού γραφείου κινείται εντός των αρχών που πρότεινε η επιτροπή μας, αν και οι επιμέρους λεπτομέρειες δεν αποτελούν δικές μας εισηγήσεις.
Για ποιο λόγο είναι σημαντικά όλα τα παραπάνω; Η καλή οργάνωση βοηθά την εκάστοτε κυβέρνηση να ανταποκριθεί στις προκλήσεις των καιρών, να επιτύχει τους στόχους της και επιτέλους να καταλαβαίνει τι γίνεται. Στο παρελθόν, οι ελληνικές κυβερνήσεις υιοθέτησαν διάφορες πρακτικές για να φτάσουν στα προαναφερθέντα ζητούμενα, αλλά καμία δεν πέτυχε πλήρως. Αντιθέτως, κατέφυγαν στους αυτοσχεδιασμούς και βασίζονταν στην προσωπικότητα των πρωθυπουργών, αποδεχόμενες τους περιορισμούς που τους έθετε το αρχιπέλαγος των ημιαυτόνομων και τεράστιων υπουργείων, μαζί με τη γραφειοκρατία τους. Βέβαια ο Καραμανλής (ο πρεσβύτερος) κινούσε βουνά με τον δικό του προσωπικό τρόπο, ο οποίος όμως ανήκει σε μια άλλη εποχή. Αλλοι, όπως ο Σημίτης, εισήγαγαν δραστικές αλλαγές στο σύστημα και πέτυχαν πολλά. Οι συνθήκες τού σήμερα όμως επιβάλλουν βαθύτερες οργανωτικές αλλαγές.
Γιατί χρειάζονται όλα αυτά τα νέα πόστα; Πρέπει να θυμόμαστε ότι και στο παρελθόν απασχολούνταν τυπικά πολλοί υπάλληλοι στο γραφείο πρωθυπουργού, αλλά ποτέ δεν εμφανίζονταν, διότι ο διορισμός τους ήταν κομματικό ρουσφέτι και δεν είχε καμία σχέση με το κυβερνητικό έργο. Επιπλέον, το σημείο εκκίνησης για τις προτάσεις μας ήταν ότι το πρωθυπουργικό γραφείο ήταν ούτως ή άλλως μικρό για το ρόλους που καλείται να επιτελέσει και τους οποίους προανέφερα, ιδιαίτερα αν συγκριθεί με χώρες ανάλογου ή και μικρότερου πληθυσμού.
Εμείς που βρισκόμαστε απέξω, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν το νέο σύστημα θα δουλέψει ικανοποιητικά στην πράξη. Επίσης, είναι σημαντικό να μη λειτουργήσει το γραφείο ως «προστατευτικός κλωβός» του πρωθυπουργού από τον έξω κόσμο. Οι αλλαγές στο Μαξίμου θα πρέπει να συνοδευτούν και από παρόμοιες αλλαγές στα υπουργεία, στη βάση ανοιχτών διαδικασιών, ώστε να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης συνολικά και η αγαστή συνεργασία μεταξύ των μελών της.
Στο τέλος της ημέρας, οι αλλαγές θα πρέπει να εμπεδωθούν και να γίνουν διακομματικά αποδεκτές. Ο ένας μετά τον άλλον, πρωθυπουργοί έφταναν στο Μαξίμου και έβρισκαν ένα άδειο μέγαρο. Το προσωπικό είχε φύγει, παίρνοντας μαζί μερικές φορές ακόμη και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Οι προτάσεις μας είναι μια ευκαιρία να συσταθεί μόνιμη πρωθυπουργική γραμματεία, η οποία θα αναλάβει το διοικητικό μέρος της πρωθυπουργικής υποστήριξης και θα ξεχωρίζει από το πολιτικό προσωπικό. Ετσι η κρατική μηχανή θα είναι πιο σταθερή και πιο αποδοτική.
Και ένα τελευταίο σχόλιο: για ποιο λόγο ορισμένα μέσα ενημέρωσης μεγαλοποιούν τον ρόλο μιας ομάδας ξένων συμβούλων; Πρόκειται περί ανοησίας. Δεν μπορούν άραγε αυτοί οι δημοσιογράφοι να ασχοληθούν με σοβαρά ζητήματα;
* Ο Kevin Featherstone είναι καθηγητής στην έδρα «Ελευθέριος Βενιζέλος» του London School of Economics, όπου και διευθύνει το Ελληνικό Παρατηρητήριο.
Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010
Γεύσεις από Ελλάδα.
Πριν από λίγες μέρες είχα την τιμή να συμμετάσχω ως μέλος της κριτικής επιτροπής στην 1η Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας που διοργάνωσε ο Δήμος Έδεσας. Το σημείο που τράβηξε το ενδιαφέρον μου ήταν ο διαγωνισμός γαστρονομίας με βιολογικά προϊόντα, ο οποίος στόχο είχε να περάσει το μήνυμα της αναθεώρησης των πρώτων υλών που βάζεις στο τραπέζι σου. Εγώ κράτησα τη φιλότιμη προσπάθεια του Δήμου να προωθήσει μια ¨οδό απόλαυσης¨ που έχει παραμεληθεί από όλους τους τουριστικούς φορείς.
Και στο δρόμο της επιστροφής, χάρη στους ατελείωτους σταθμούς διοδίων και στα οδικά έργα σε μήκος πολλών χιλιομέτρων, είχα το χρόνο να σκεφτώ ότι το καλό φαγητό είναι ο οδηγός σε ένα επιτυχημένο Σαββατοκύριακο. Έλα όμως που ο γαστρονομικός τουρισμός εξακολουθεί να φυτοζωεί στη χώρα μας. Όχι γιατί δε μπορούμε, αλλά γιατί αδυνατούμε να κατανοήσουμε ότι οι συνταγές της γιαγιάς και η τοπική κουζίνα, αξίζουν να στηριχθούν και να αναδειχθούν από τους ιδιώτες. Το ζητάει ο πελάτης. Το απαιτεί ο επισκέπτης!
Παρόλα αυτά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. ¨Φάροι¨ της ελληνικής γαστρονομίας που μπορούν να λειτουργήσουν σαν case studies για τους υπόλοιπους.
Σαντορίνη
Το ομορφότερο νησί της Μεσογείου, παρά τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του, έχει τον τρόπο να ικανοποιεί τους ουρανίσκους των γκουρμέ επισκεπτών του. Η ¨Σελήνη¨ στον Πύργο και το ¨1800¨ στην Οία, έχοντας στο πλευρό τους 11 οινοποιεία και αρκετές ακόμη συμπληρωματικές γαστρονομικές προτάσεις, συνθέτουν τον ιδανικό προορισμό για όσους την ¨ψάχνουν¨ λίγο παραπάνω!
Η Σελήνη (www.selene.gr) ιδρύθηκε το 1986 στα Φυρά με στόχο να αναδείξει τα προϊόντα που παράγει το νησί. Πλέον, το εστιατόριο λειτουργεί στο χωριό του Πύργου και μια από τις καινοτομίες του περιλαμβάνει μαθήματα μαγειρικής από τους Γιώργο Χατζηγιαννάκη και Γεωργία Τσάρα.
Το 1800 (www.oia-1800.com) πρέπει να το ζήσεις από κοντά, προκειμένου να εκτιμήσεις την αύρα που αποπνέει το ανακαινισμένο καπετανόσπιτο του 1845 ! Όταν δε θα γλείφεις τα δάχτυλα σου από τα εξαιρετικά πιάτα του μενού, θα ξερογλύφεσαι με το πανέμορφο και καλοντυμένο προσωπικό! Στα συν η κάβα του εστιατορίου που διαθέτει τις περισσότερες ελληνικές ετικέτες. Χωρίς αμφιβολία, το πιο στυλάτο εστιατόριο στην Ελλάδα!
Ευρύτερη περιοχή Αμυνταίου
Δεν είναι τυχαίο που τα καλύτερα εστιατόρια βρίσκονται σε οινοπαραγωγικές ζώνες. Ο ¨Κοντοσώρος¨ στο Ξινό Νερό και η ¨ταβέρνα του Θωμά¨ στο Σκλήθρο βρίσκονται σε μικρή απόσταση από τους αμπελώνες του Αμυνταίου και μαζί με τα τοπικά οινοποιεία και το chic... Κτήμα Άλφα καταφέρνουν και προσελκύουν επισκέπτες απ’ όλη την Ελλάδα! Μάλιστα, χάρη σε αυτούς και στην εμπορικότητα του Νυμφαίου, που στέκει σαν κορώνα στο κεφάλι τους στο Βίτσι, η περιοχή κατάφερε να αναπτύξει και παράπλευρες τουριστικές δραστηριότητες: Ιππασία, κωπηλασία στη λίμνη Ζάζαρη, το κέντρο ενημέρωσης του Αρκτούρου στον Αετό και φυσικά τα καταφύγια του λύκου και της αρκούδας.
Ο Νίκος Κοντοσώρος (www.kontosoros.gr) αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για όσους το σκέφτονται να ανοίξουν γκουρμέ εστιατόριο στη μέση του πουθενά! Μαζί με το εστιατόριο, που κατάφερε να παντρέψει τις παραδοσιακές τοπικές συνταγές με την ξένη κουζίνα, λειτουργεί ξενώνας με 6 δωμάτια και ένα από τα πιο ψαγμένα κελάρια της Ελλάδας.
Η ταβέρνα του Θωμά (www.tavernathomas.gr) είναι ελάχιστα πιο προσγειωμένη δημιουργικά, αλλά ξεχωρίζει και αυτή για τις ανησυχίες των ιδιοκτητών της. Η γνωστή ατάκα τους είναι ότι: ¨στην κάβα μας θα βρεις μια διαφορετική ημέρα για κάθε ημέρα του έτους¨, σε εξαιρετικές τιμές να προσθέσω. Και όλα αυτά στο 18ο χιλιόμετρο Αμυνταίου-Καστοριάς. Χωρίς δεύτερη σκέψη η πιο οικογενειακή-γαστρονομική ταβέρνα της επαρχίας!
Χαλκιδική
Να είσαι βέβαιος ότι το αντίδοτο στην εμπορευματοποίηση του τουριστικού προϊόντος της Χαλκιδικής είναι τα εστιατόριά της. Ο Νίκος Κατσάνης και η ¨Σουσουράδα¨ του (23740 91594) στην Άφυτο κρατάνε τα σκύπτρα της τοπικής γαστρονομίας. Αν και ιδιότροπος, ο πολυμήχανος σεφ γνωρίζει πώς να σου τραβήξει την προσοχή. Δε θα σε ρωτήσει τί θα φας, αλλά θα αποφασίσει εκείνος γι’ αυτό αφού επιλέξεις το κρασί σου. Ονόματα όπως ο Γεροβασιλείου, ο Τσάνταλης, το Πόρτο Καρράς και πολλοί άλλοι φιγουράρουν στην ενημερωμένη λίστα κρασιών του στιλάτου εστιατορίου. Αφέσου λοιπόν στα μαγικά χέρια του...
Στην Ποτίδαια Χαλκιδικής λειτουργεί ένα ακόμη διαμάντι. Ίσως μια από τις καλύτερες ψαροταβέρνες στην Ελλάδα, η ¨Μαρίνα¨ (www.marina-fish.gr) δια χειρός Κωνσταντίνου Κανακάρη ενισχύει σημαντικά τις επιλογές στην περιοχή. Βραβευμένη με δύο χρυσούς σκούφους ξεχωρίζει για τη θέα της στη θάλασσα. Φυσικά δε θέλει και ρώτημα. Η πιο ρομαντική επιλογή από όλες τις προαναφερθείσες!
Πριν αναχωρήσεις από τη Χαλκιδική οφείλεις να κάνεις μια τελευταία στάση στον Πολύγυρο στη ¨Μαριγούλα¨ (www.marigoula.gr). Το οινομαγειρείο με τις τρελές ανησυχίες είναι τόσο απλό ώστε να αισθάνεσαι οικεία στο χώρο και τόσο ψαγμένο ώστε να του εμπιστευτείς την καλοπέραση του ουρανίσκου σου!
Οι μοναχικοί Καβαλάρηδες
Το ¨Άβατον¨ (photo 1,2) (23310 63635), στη συνοικία της Μπαρμπούτας στη Βέροια (photos 8), είναι ότι καλύτερο έχει να προσφέρει η Ημαθία σε γαστρονομικό επίπεδο. Αν βρισκόταν στην Αθήνα θα έπρεπε να περιμένεις στην ουρά για να κλείσεις τραπέζι. Αν έπρεπε να κάνεις μια και μοναδική στάση στην Ελλάδα για φαγητό θα επέλεγες το Άβατον. Ο λόγος; Απίστευτες γεύσεις, βασισμένες σε απλές συνταγές, ντιζαϊνάτη διακόσμηση των πιάτων και τα καλύτερα γλυκά που θα δοκιμάσεις ποτέ σε εστιατόριο! Άφησε λοιπόν χώρο για 3 (τουλάχιστον) γαλατόπιτες και θα με θυμηθείς!
Άφησα τελευταίο τον ¨Πέτρινο¨ στη Φλαμουριά Εδέσσης. Όσοι έχουν φάει εκεί ξέρουν γιατί. Όσοι δεν έχουν φάει καλά θα κάνουν να ανακαλύψουν το λόγο. Ο χώρος θυμίζει μεσαιωνικό στέκι ιπποτών ή τοποθεσία μυστικών συγκεντρώσεων. Ο χαμηλός φωτισμός και το πελώριο τζάκι, που σιγοκαίει ολόκληρους κορμούς, σε προετοιμάζουν για μια ιεροτελεστία δια χειρός Σωτήρη Καρακίτση. Και το κελάρι; Ίσως το πιο κινηματογραφικό στην Ελλάδα. Τίποτα σε αυτό το εστιατόριο δεν είναι τυχαίο. Εμπιστευτείτε τον σεφ και μην παραγγείλετε από το μενού. Θα φύγετε παραμιλώντας! Στα συν τα κρασιά των αδερφών Καρακίτση που μοιάζουν έτοιμα για διεθνείς διακρίσεις!
Και στο δρόμο της επιστροφής, χάρη στους ατελείωτους σταθμούς διοδίων και στα οδικά έργα σε μήκος πολλών χιλιομέτρων, είχα το χρόνο να σκεφτώ ότι το καλό φαγητό είναι ο οδηγός σε ένα επιτυχημένο Σαββατοκύριακο. Έλα όμως που ο γαστρονομικός τουρισμός εξακολουθεί να φυτοζωεί στη χώρα μας. Όχι γιατί δε μπορούμε, αλλά γιατί αδυνατούμε να κατανοήσουμε ότι οι συνταγές της γιαγιάς και η τοπική κουζίνα, αξίζουν να στηριχθούν και να αναδειχθούν από τους ιδιώτες. Το ζητάει ο πελάτης. Το απαιτεί ο επισκέπτης!
Παρόλα αυτά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. ¨Φάροι¨ της ελληνικής γαστρονομίας που μπορούν να λειτουργήσουν σαν case studies για τους υπόλοιπους.
Σαντορίνη
Το ομορφότερο νησί της Μεσογείου, παρά τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του, έχει τον τρόπο να ικανοποιεί τους ουρανίσκους των γκουρμέ επισκεπτών του. Η ¨Σελήνη¨ στον Πύργο και το ¨1800¨ στην Οία, έχοντας στο πλευρό τους 11 οινοποιεία και αρκετές ακόμη συμπληρωματικές γαστρονομικές προτάσεις, συνθέτουν τον ιδανικό προορισμό για όσους την ¨ψάχνουν¨ λίγο παραπάνω!
Η Σελήνη (www.selene.gr) ιδρύθηκε το 1986 στα Φυρά με στόχο να αναδείξει τα προϊόντα που παράγει το νησί. Πλέον, το εστιατόριο λειτουργεί στο χωριό του Πύργου και μια από τις καινοτομίες του περιλαμβάνει μαθήματα μαγειρικής από τους Γιώργο Χατζηγιαννάκη και Γεωργία Τσάρα.
Το 1800 (www.oia-1800.com) πρέπει να το ζήσεις από κοντά, προκειμένου να εκτιμήσεις την αύρα που αποπνέει το ανακαινισμένο καπετανόσπιτο του 1845 ! Όταν δε θα γλείφεις τα δάχτυλα σου από τα εξαιρετικά πιάτα του μενού, θα ξερογλύφεσαι με το πανέμορφο και καλοντυμένο προσωπικό! Στα συν η κάβα του εστιατορίου που διαθέτει τις περισσότερες ελληνικές ετικέτες. Χωρίς αμφιβολία, το πιο στυλάτο εστιατόριο στην Ελλάδα!
Ευρύτερη περιοχή Αμυνταίου
Δεν είναι τυχαίο που τα καλύτερα εστιατόρια βρίσκονται σε οινοπαραγωγικές ζώνες. Ο ¨Κοντοσώρος¨ στο Ξινό Νερό και η ¨ταβέρνα του Θωμά¨ στο Σκλήθρο βρίσκονται σε μικρή απόσταση από τους αμπελώνες του Αμυνταίου και μαζί με τα τοπικά οινοποιεία και το chic... Κτήμα Άλφα καταφέρνουν και προσελκύουν επισκέπτες απ’ όλη την Ελλάδα! Μάλιστα, χάρη σε αυτούς και στην εμπορικότητα του Νυμφαίου, που στέκει σαν κορώνα στο κεφάλι τους στο Βίτσι, η περιοχή κατάφερε να αναπτύξει και παράπλευρες τουριστικές δραστηριότητες: Ιππασία, κωπηλασία στη λίμνη Ζάζαρη, το κέντρο ενημέρωσης του Αρκτούρου στον Αετό και φυσικά τα καταφύγια του λύκου και της αρκούδας.
Ο Νίκος Κοντοσώρος (www.kontosoros.gr) αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για όσους το σκέφτονται να ανοίξουν γκουρμέ εστιατόριο στη μέση του πουθενά! Μαζί με το εστιατόριο, που κατάφερε να παντρέψει τις παραδοσιακές τοπικές συνταγές με την ξένη κουζίνα, λειτουργεί ξενώνας με 6 δωμάτια και ένα από τα πιο ψαγμένα κελάρια της Ελλάδας.
Η ταβέρνα του Θωμά (www.tavernathomas.gr) είναι ελάχιστα πιο προσγειωμένη δημιουργικά, αλλά ξεχωρίζει και αυτή για τις ανησυχίες των ιδιοκτητών της. Η γνωστή ατάκα τους είναι ότι: ¨στην κάβα μας θα βρεις μια διαφορετική ημέρα για κάθε ημέρα του έτους¨, σε εξαιρετικές τιμές να προσθέσω. Και όλα αυτά στο 18ο χιλιόμετρο Αμυνταίου-Καστοριάς. Χωρίς δεύτερη σκέψη η πιο οικογενειακή-γαστρονομική ταβέρνα της επαρχίας!
Χαλκιδική
Να είσαι βέβαιος ότι το αντίδοτο στην εμπορευματοποίηση του τουριστικού προϊόντος της Χαλκιδικής είναι τα εστιατόριά της. Ο Νίκος Κατσάνης και η ¨Σουσουράδα¨ του (23740 91594) στην Άφυτο κρατάνε τα σκύπτρα της τοπικής γαστρονομίας. Αν και ιδιότροπος, ο πολυμήχανος σεφ γνωρίζει πώς να σου τραβήξει την προσοχή. Δε θα σε ρωτήσει τί θα φας, αλλά θα αποφασίσει εκείνος γι’ αυτό αφού επιλέξεις το κρασί σου. Ονόματα όπως ο Γεροβασιλείου, ο Τσάνταλης, το Πόρτο Καρράς και πολλοί άλλοι φιγουράρουν στην ενημερωμένη λίστα κρασιών του στιλάτου εστιατορίου. Αφέσου λοιπόν στα μαγικά χέρια του...
Στην Ποτίδαια Χαλκιδικής λειτουργεί ένα ακόμη διαμάντι. Ίσως μια από τις καλύτερες ψαροταβέρνες στην Ελλάδα, η ¨Μαρίνα¨ (www.marina-fish.gr) δια χειρός Κωνσταντίνου Κανακάρη ενισχύει σημαντικά τις επιλογές στην περιοχή. Βραβευμένη με δύο χρυσούς σκούφους ξεχωρίζει για τη θέα της στη θάλασσα. Φυσικά δε θέλει και ρώτημα. Η πιο ρομαντική επιλογή από όλες τις προαναφερθείσες!
Πριν αναχωρήσεις από τη Χαλκιδική οφείλεις να κάνεις μια τελευταία στάση στον Πολύγυρο στη ¨Μαριγούλα¨ (www.marigoula.gr). Το οινομαγειρείο με τις τρελές ανησυχίες είναι τόσο απλό ώστε να αισθάνεσαι οικεία στο χώρο και τόσο ψαγμένο ώστε να του εμπιστευτείς την καλοπέραση του ουρανίσκου σου!
Οι μοναχικοί Καβαλάρηδες
Το ¨Άβατον¨ (photo 1,2) (23310 63635), στη συνοικία της Μπαρμπούτας στη Βέροια (photos 8), είναι ότι καλύτερο έχει να προσφέρει η Ημαθία σε γαστρονομικό επίπεδο. Αν βρισκόταν στην Αθήνα θα έπρεπε να περιμένεις στην ουρά για να κλείσεις τραπέζι. Αν έπρεπε να κάνεις μια και μοναδική στάση στην Ελλάδα για φαγητό θα επέλεγες το Άβατον. Ο λόγος; Απίστευτες γεύσεις, βασισμένες σε απλές συνταγές, ντιζαϊνάτη διακόσμηση των πιάτων και τα καλύτερα γλυκά που θα δοκιμάσεις ποτέ σε εστιατόριο! Άφησε λοιπόν χώρο για 3 (τουλάχιστον) γαλατόπιτες και θα με θυμηθείς!
Άφησα τελευταίο τον ¨Πέτρινο¨ στη Φλαμουριά Εδέσσης. Όσοι έχουν φάει εκεί ξέρουν γιατί. Όσοι δεν έχουν φάει καλά θα κάνουν να ανακαλύψουν το λόγο. Ο χώρος θυμίζει μεσαιωνικό στέκι ιπποτών ή τοποθεσία μυστικών συγκεντρώσεων. Ο χαμηλός φωτισμός και το πελώριο τζάκι, που σιγοκαίει ολόκληρους κορμούς, σε προετοιμάζουν για μια ιεροτελεστία δια χειρός Σωτήρη Καρακίτση. Και το κελάρι; Ίσως το πιο κινηματογραφικό στην Ελλάδα. Τίποτα σε αυτό το εστιατόριο δεν είναι τυχαίο. Εμπιστευτείτε τον σεφ και μην παραγγείλετε από το μενού. Θα φύγετε παραμιλώντας! Στα συν τα κρασιά των αδερφών Καρακίτση που μοιάζουν έτοιμα για διεθνείς διακρίσεις!
Φωτοβολταϊκός Σταθμός २म्व्प् στην Λακωνία
Νέος Φωτοβολταϊκός Σταθμός 2MWp Solar Gateστην Λακωνία
energia.gr
Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010
Η Positive Energy ανέλαβε εκ μέρους της εταιρείας SolarGate την προμήθεια εξοπλισμού, μελέτη, κατασκευή και θέση σε λειτουργίαφωτοβολταϊκού πάρκου ισχύος 2ΜWp στο Νομό Λακωνίας. Οι εργασίες για την κατασκευή του έργου αναμένεται να ξεκινήσουν τον Οκτώβριο. Ο σταθμός αναμένεται να παράγει συνολικά σε ετήσια βάση τουλάχιστον 2.600.000 kWh ηλεκτρικής ενέργειας, αποτρέποντας με αυτόν τον τρόπο την έκλυση τουλάχιστον 2.600 τόνων διοξειδίου του άνθρακα, ετησίως.
Ο Εμπορικός Διευθυντής της Εταιρείας, κ. Κυριάκος Αγιαννίδης, δήλωσε σχετικά:«Η ανάθεση αυτή έφερε ένα επιπλέον σημαντικό έργο στην PositiveEnergy που έρχεται να προστεθεί στην ευρεία λίστα των έργων μας σε εξέλιξη στην Ελλάδα που ξεπερνούν συνολικά σε ισχύ τα 20MWp. Με βασικό γνώμονα την υψηλή ποιότητα και τη συνέπεια, αξιοποιώντας την εξειδικευμένη μακρόχρονη εμπειρία του ανθρώπινου δυναμικού μας αλλά και την εμπειρία του Ομίλου που ανήκει η PositiveEnergy σε μεγάλα και σύνθετα έργα, στόχος μας παραμένει ο πρωταγωνιστικός ρόλος στον κλάδο στην ευρύτερη Νοτιοανατολική Ευρώπη.»
Από την πλευρά της SolarGate, ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας, κ. Στέλιος Γεωργιουδάκης, δήλωσε: «Είμαστε ιδιαίτερα ευτυχείς γιατί ξεκινά η υλοποίηση μιας επένδυσης με σημαντικά επιχειρηματικά οφέλη για την πλευρά μας αλλά και που ταυτόχρονα αξιοποιεί τη σύγχρονη "πράσινη τεχνολογία αιχμής” προσθέτοντας ένα μικρό κομμάτι στο παζλ που οφείλει να συμπληρώσει η Ελλάδα για να προστατεύσει το περιβάλλον, να αναπτύξει την οικονομία της με "πράσινες επενδύσεις" και να βοηθήσει τις τοπικές κοινωνίες με νέες θέσεις εργασίας και αύξηση του παραγόμενου τοπικά εθνικού προϊόντος».
energia.gr
Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010
Η Positive Energy ανέλαβε εκ μέρους της εταιρείας SolarGate την προμήθεια εξοπλισμού, μελέτη, κατασκευή και θέση σε λειτουργίαφωτοβολταϊκού πάρκου ισχύος 2ΜWp στο Νομό Λακωνίας. Οι εργασίες για την κατασκευή του έργου αναμένεται να ξεκινήσουν τον Οκτώβριο. Ο σταθμός αναμένεται να παράγει συνολικά σε ετήσια βάση τουλάχιστον 2.600.000 kWh ηλεκτρικής ενέργειας, αποτρέποντας με αυτόν τον τρόπο την έκλυση τουλάχιστον 2.600 τόνων διοξειδίου του άνθρακα, ετησίως.
Ο Εμπορικός Διευθυντής της Εταιρείας, κ. Κυριάκος Αγιαννίδης, δήλωσε σχετικά:«Η ανάθεση αυτή έφερε ένα επιπλέον σημαντικό έργο στην PositiveEnergy που έρχεται να προστεθεί στην ευρεία λίστα των έργων μας σε εξέλιξη στην Ελλάδα που ξεπερνούν συνολικά σε ισχύ τα 20MWp. Με βασικό γνώμονα την υψηλή ποιότητα και τη συνέπεια, αξιοποιώντας την εξειδικευμένη μακρόχρονη εμπειρία του ανθρώπινου δυναμικού μας αλλά και την εμπειρία του Ομίλου που ανήκει η PositiveEnergy σε μεγάλα και σύνθετα έργα, στόχος μας παραμένει ο πρωταγωνιστικός ρόλος στον κλάδο στην ευρύτερη Νοτιοανατολική Ευρώπη.»
Από την πλευρά της SolarGate, ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας, κ. Στέλιος Γεωργιουδάκης, δήλωσε: «Είμαστε ιδιαίτερα ευτυχείς γιατί ξεκινά η υλοποίηση μιας επένδυσης με σημαντικά επιχειρηματικά οφέλη για την πλευρά μας αλλά και που ταυτόχρονα αξιοποιεί τη σύγχρονη "πράσινη τεχνολογία αιχμής” προσθέτοντας ένα μικρό κομμάτι στο παζλ που οφείλει να συμπληρώσει η Ελλάδα για να προστατεύσει το περιβάλλον, να αναπτύξει την οικονομία της με "πράσινες επενδύσεις" και να βοηθήσει τις τοπικές κοινωνίες με νέες θέσεις εργασίας και αύξηση του παραγόμενου τοπικά εθνικού προϊόντος».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)