Αν η ύφεση οδηγήσει σε έκρηξη

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010
Αν η ύφεση οδηγήσει σε έκρηξη
Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η επιδίωξη της εξουσίας και η άσκηση της εξουσίας σήμερα βασίζονται κυρίως σε πρακτικές μη πολιτικές. Το φαινόμενο είναι διεθνές, η έκταση και ένταση του φαινομένου, συναρτήσεις της κατά κεφαλήν καλλιέργειας σε κάθε κοινωνία.

Πρακτικές επιδίωξης και άσκησης της εξουσίας είναι οι νομικοί θεσμοί, κομματικοί σχεδιασμοί, επιτελικές μεθοδεύσεις, στρατηγικές και τακτικές, χρήση τεχνολογικών δυνατοτήτων πληροφόρησης και έκφρασης. Πολιτικές ονομάζουμε τις πρακτικές που αποβλέπουν, κατά απόλυτη προτεραιότητα, να προκαλέσουν τη σκέψη, την κρίση, τον προβληματισμό του πολίτη, να δημιουργήσουν αίσθηση ευθύνης στον πολίτη για τις επιπτώσεις της ψήφου του. Μη πολιτικές πρακτικές ονομάζουμε τα πολυποίκιλα μηχανεύματα που εφευρίσκονται και επιστρατεύονται προκειμένου να παρασυρθεί ο πολίτης σε διαχείριση της ψήφου του άσχετη με οποιαδήποτε συνείδηση κοινωνικής ευθύνης. Δηλαδή:

Να χειραγωγηθεί έντεχνα ο πολίτης σε ακούσια και ανεπίγνωστη παραίτηση από τη σκέψη, την κρίση, την ευθύνη του. Να δίνει την ........
ψήφο του με κριτήριο το ατομικό του και μόνο συμφέρον (διορισμός, δάνειο, προαγωγή, μετάθεση, κομματικό πόστο, διατήρηση προνομίων κ.λπ.). Να ψηφίζει υποταγμένος σε συμπλεγματικές ψυχολογικές εξαρτήσεις γονεϊκές, νεανικών στρατεύσεων, άκριτων προκαταλήψεων και εθισμών. Να έχει ανάγκη την ένταξη, την αίσθηση ότι επιτέλους «ανήκει» και αυτός κάπου, σε κόμμα, παράταξη, ιδεολογία.

Ειδικά μετά τη διάλυση της οικιστικής κοινότητας, την αγνωστοποίηση του ατόμου μέσα στις πολυάνθρωπες τερατουπόλεις, τη μεθοδική εμπέδωση του πατριδομηδενισμού, τον εκφυλισμό της εκκλησίας σε ατομοκεντρική θρησκευτικότητα, μοιάζει ψυχολογικά πανίσχυρη η ανάγκη για ένταξη. Ισως ισχυρότερη και από τη σεξουαλική ανάγκη ή διαπλεκόμενη με αυτήν. Πάντως, μόνον έτσι εξηγείται ο απίστευτος σε έκταση κρετινισμός της «ποδοσφαιροφιλίας» στις μέρες μας, ίσως και το σεξουαλικό λεξιλόγιο των κραυγών στις κερκίδες των γηπέδων.

Οσοι διεκδικούν και όσοι ασκούν την εξουσία σήμερα ποντάρουν απροκάλυπτα στον ορμέμφυτο πρωτογονισμό του ψηφοφόρου. Γιατί χειραγωγείται εύκολα και αποτελεσματικά. Χάρη στην αλογία των ενορμήσεων κάθε κόμμα εξασφαλίζει οπωσδήποτε μια «βάση» οπαδών αφοσιωμένων με όρους σαφέστατης ψυχανωμαλίας – όπως εξασφαλίζει και η πιο ασήμαντη ποδοσφαιρική ομάδα έναν πυρήνα πιστών που θα βγουν στους δρόμους καίγοντας αυτοκίνητα και θρυμματίζοντας βιτρίνες, αν η ομάδα τους υποβιβαστεί στη β΄ κατηγορία. Και πέρα από τη σταθερή «βάση» των βοσκηματωδώς εξαρτημένων κομματικών οπαδών, οι επαγγελματίες της εξουσίας ξέρουν και μπορούν να χειραγωγούν κρίσιμες εκλογικά μάζες παραιτημένων από την κριτική τους σκέψη πολιτών, δημιουργώντας περιστασιακές πλειοψηφίες.

Κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι εσκεμμένα η κομματοκρατία απεργάζεται με πολυμήχανες πρακτικές, την εξηλιθίωση των πολιτών – οι προθέσεις ποτέ δεν αποδείχνονται. Ξεγυμνώνονται ωστόσο από τη λογική διερεύνηση των κινήτρων που μπορούμε να διαβλέψουμε στις πρακτικές τους: Γιατί να ξοδεύουν ιλιγγιώδη ποσά σε προεκλογικές αφίσες, έντυπο χαρτομάνι, τηλεοπτικά «σποτς», πληρωμένες συμμετοχές τους σε συζητήσεις στην τηλεόραση; Μελέτες αγοράς τούς έχουν με σιγουριά βεβαιώσει ότι, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι και τι λένε, ένας κρίσιμος για το εκλογικό αποτέλεσμα αριθμός απερίσκεπτων ψηφοφόρων θα τους ψηφίσει, μόνο επειδή είδε τη φυσιογνωμία τους, επανειλημμένα, επίμονα, σε αφίσες, σε έντυπα, στην τηλεόραση. Αποκτούν «αναγνωρισιμότητα», που θα πει: ο μικρονοϊκός πολίτης που ενεργεί με ορμέμφυτα και όχι κριτικά, τους αισθάνεται «οικείους», «δικούς» του, όπως και τους ποδοσφαιριστές της ομάδας «του». Και τους δίνει σταυρό προτίμησης. Ακόμα πιο εύκολα και πιο τυφλά ψηφίζει πρώην καλλονές της πασαρέλας, ηθοποιούς, μπασκετμπολίστες, προπονητές, δημοσιογράφους της τηλεόρασης.

Με ποια σκοπιμότητα και ποια κίνητρα οι κυβερνήσεις ξοδεύουν απίστευτο χρήμα κρατικό για να υποδαυλίζουν το ενδιαφέρον των μαζών για το ποδόσφαιρο; Γιατί τα ποδοσφαιρικά γήπεδα έχουν διεθνείς προδιαγραφές πολυτελούς κατασκευής και τα κρατικά νοσοκομεία τριτοκοσμικές; Ενδιαφέρει τους πολιτικούς η «ψυχαγωγία» των πολιτών περισσότερο από την περίθαλψή τους; Πληροφορήθηκαν ποτέ οι ψηφοφόροι τι στοιχίζει στο κράτος έστω και μόνο η αστυνομική προστασία κάθε ποδοσφαιρικού αγώνα και η δημοσιογραφική του κάλυψη, από τα κρατικά κανάλια; Γνωρίζουν οι πολίτες τα μυθώδη ποσά που πληρώνει η ΕΡΤ για δικαιώματα αναμετάδοσης ποδοσφαιρικών αγώνων ή για συμμετοχές (διαπόμπευσης του ελληνικού ονόματος) στους κρετινικούς διαγωνισμούς της «Γιουροβίζιον»;

Η λογική της διερεύνησης των κινήτρων παραπέμπει αναμφίβολα στη μεθοδική εξηλιθίωση του πληθυσμού, από πρόθεση. Αλλη εξήγηση δεν υπάρχει ούτε για το έγκλημα του κρατικού τζόγου ούτε για το ανεξέλεγκτο της βλακείας, της κακογουστιάς και της χυδαιότητας του τηλεοπτικού θεάματος. Και η αποτελεσματικότερη πρακτική εξηλιθίωσης (υποχρεωτικής) του πληθυσμού είναι η συνεχής υποβάθμιση της σχολικής εκπαίδευσης. Κάθε κυβέρνηση αναλαμβάνει και μια καινούργια «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση», προκειμένου να μεταθέσει την προσοχή της κοινής γνώμης στο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ ή στον εφοδιασμό των σχολείων με υπολογιστές ή στον «εκσυγχρονισμό» του διδακτικού προγράμματος κ.ά.α. Και υπόγεια προωθεί την εξάρθρωση της γλωσσικής διδασκαλίας, την εξάλειψη κάθε άσκησης στην κριτική σκέψη, την πληθωρική προσφορά (πληροφοριακών) γνώσεων μιας χρήσεως. Κραυγάζει χυδαία η πρόθεσή τους να βυθίσουν την ελληνική κοινωνία στη «φυσιολογική» αποβλάκωση που θα επιτρέψει να συνεχίσουν ανενόχλητοι τον ρόλο του φεουδάρχη.

Αν ποτέ υπάρξει κόμμα στην Ελλάδα που θα θελήσει να καταλύσει την απολυταρχική τυραννία της σημερινής κομματοκρατίας, να αποκαταστήσει θεσμούς δημοκρατίας, κράτος δικαίου, έννομη τάξη, αξιοκρατία, προτεραιότητες ποιότητας της ζωής και κοινωνίας των σχέσεων, αν μπορούσε να υπάρξει ένα τέτοιο κόμμα (εκ των πραγμάτων αδύνατο), θα ξεκινούσε με θεσμικές μεταρρυθμίσεις παραγωγικές καίριων κοινωνικών μεταβολών: Τέλειο χωρισμό του κράτους από τον επαγγελματικό «αθλητισμό», του κράτους από τον τζόγο, παντοδύναμο ΕΡΣ (κοινωνικό έλεγχο της εμπορίας του θεάματος), εκ θεμελίων αλλαγή προσωπικού και συστημάτων της δημόσιας εκπαίδευσης.

Εκ των πραγμάτων είναι αδύνατο να υπάρξει ένα τέτοιο κόμμα, η κομματοκρατία φυλάει καλά σφραγισμένες τις μπουκαπόρτες. Μόνο αν η ραγδαία επιτεινόμενη οικονομική ύφεση οδηγήσει σε έκρηξη βίας και αίματος, σε πανικό ζούγκλας, μόνο τότε, όποια αρχή προκύψει τυχαία, θα έχει μια και μόνη λύση για να ξαναλειτουργήσει η ζωή:

Εκλογές για Συντακτική Εθνοσυνέλευση, καινούργιο εξ υπαρχής Σύνταγμα, με όρους που θα αποκλείουν μεθοδικά την επιστροφή στην εξουσία της κομματοκρατίας.

Εκτός αν προλάβει τη φρίκη της ζούγκλας η ευφυής διαχείριση – σημερινών συνταγματικών δυνατοτήτων από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. ΄Η μια μαγική μεταμόρφωση του κ. Σαμαρά σε ηγέτη. Ο πρωθυπουργός είναι στο απυρόβλητο και της θαυματουργίας.
Χρήστος Γιανναράς

ZeitGeistΟ Στόχος

Ο Στόχος

Στοχεύουμε στην αποκατάσταση των θεμελιωδών αναγκών και περιβαλλοντικών συνειδητοποιήσεων των ειδών, μέσω της ανάλυσης των πιο πρόσφατων συνειδητοποιήσεων του ποιοι και τί πραγματικά είμαστε, σε συνδυασμό με το πώς η επιστήμη, η φύση και η τεχνολογία ( αντί για τη θρησκεία, την πολιτική και το χρήμα ) κρατούν τα κλειδιά για την προσωπική μας ανάπτυξη, όχι μόνο ως ανθρώπινα όντα, μα ως πολιτισμός, τόσο δομικά όσο και πνευματικά. Βασική επίγνωση αυτής της συνειδητοποίησης είναι η αναγνώριση των Αναδυόμενων και Συμβιωτικών στοιχείων των φυσικών νόμων και πώς με την υιοθέτησή τους ως θεμέλιους λίθους των προσωπικών και κοινωνικών μας θεσμών η ζωή στη Γη μπορεί να ανθίσει, μέσω ενός συστήματος διαρκούς θετικής ανάπτυξης, όπου τα αρνητικά κοινωνικά συμπτώματα όπως η κοινωνική διαστρωμάτωση, ο πόλεμος, οι προκαταλήψεις, ο ελιτισμός και οι εγκληματικές ενέργειες σταδιακά θα μειώνονται και, ιδανικά, θα εκλείψουν από την ανθρώπινη συμπεριφορά. Βέβαια αυτή η πιθανότητα δύσκολα υιοθετείται από το σύνολο των ανθρώπων, διοτι έχουμε κατηχηθεί από την κοινωνία ώστε να νομίζουμε ότι το έγκλημα, η διαφθορά και η ανειλικρίνεια είναι «κάτι φυσικό» και ότι πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που επιθυμούν την εκμετάλλευση και τον πόνο των άλλων. Η θρησκεία είναι ο μεγαλύτερος προαγωγός αυτής της προπαγάνδας, καθώς η λογική του «αυτοί κι εμείς» ή «καλών και κακών» προάγει αυτή την λανθασμένη αξίωση. Η πραγματικότητα είναι ότι ζούμε σε μια κοινωνία που παράγει την σπανιότητα ζωτικών αποθεμάτων. Συνέπεια αυτής της σπανιότητας είναι μια τακτική αυτοσυντήρησης των ανθρώπων, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κλέψουν και να εξαπατήσουν για να πάρουν αυτό που θέλουν.

Η έρευνά μας συμπέρανε ότι η σπανιότητα είναι μια από τις πιο θεμελιώδεις αιτίες της παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς, ενώ παράλληλα οδηγεί σε περίπλοκες μορφές νευρώσεων διαφόρων τύπων. Μια στατιστική ματιά στον εθισμό στα ναρκωτικά, στο έγκλημα και στις φυλακίσεις δείχνει ότι η ανέχεια και οι ανθυγιεινές κοινωνικές συνθήκες συνιστούν την εμπειρία ανθρώπων με την αυτή συμπεριφορά.

Οι άνθρωποι δεν είναι καλοί ή κακοί. Είναι οι εξελισσόμενες, διαρκώς αναπτυσσόμενες συνθέσεις των εμπειριών που τους επηρεάζουν. Η «ποιότητα» ενός ανθρώπινου όντος (αν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο) εξαρτάται άμεσα από την αγωγή του και άρα από τα συστήματα πεποιθήσεων στα οποία γαλουχήθηκε.
Αυτή η απλή πραγματικότητα παραβλέφθηκε χυδαία και σήμερα οι άνθρωποι πιστεύουν πρωτόγονα ότι ο ανταγωνισμός, η απληστία και η διαφθορά αποτελούν «εγγενή» συστατικά της ανθρώπινης συμπεριφοράς και άρα πρέπει να έχουμε φυλακές, αστυνομία, και μιαν ολόκληρη ιεραρχία διαφορικού ελέγχου ώστε η κοινωνία να αντιμετωπίζει αυτές τις «κλίσεις». Πρόκειται για έναν παραλογισμό, ένα σφάλμα.

Το θέμα είναι ότι για να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα προς το καλύτερο, πρέπει να χειριστούμε τις θεμελιώδεις αιτίες. Το τρέχον σύστημα «τιμωρίας» είναι απαρχαιωμένο, απάνθρωπο και αντιπαραγωγικό. Όταν συλλαμβάνεται ένας κατά συρροή δολοφόνος, οι περισσότεροι αδημονούν και ουρλιάζουν για τον θάνατό του. Αυτό είναι ανάδρομο. Μια πραγματικά υγιής διανοητικά κοινωνία, που κατανοεί ποιοι είμαστε και πως δημιουργούνται τα συστήματα αξιών μας θα έπαιρνε αυτό το άτομο και θα μάθαινε τις αιτίες πίσω από τις βίαιες πράξεις του. Ύστερα αυτές οι πληροφορίες θα πήγαιναν σε ένα τμήμα ερευνών που θα σκέφτεται την ανακοπή τέτοιων καταστάσεων μέσω της εκπαίδευσης.

Είναι καιρός να σταματήσουμε τα μπαλώματα. Είναι καιρός για μια νέα κοινωνική προσέγγιση, αναβαθμισμένη στη σημερινή γνώση. Δυστυχώς, η κοινωνία σήμερα βασίζεται ακόμα σε πεπαλαιωμένες και προκατειλημμένες διατάξεις και λύσεις.

Είναι επίσης σημαντικό να σημειώσουμε ότι δεν υπάρχουν ουτοπίες ή κάποιο τέλος. Όλα τα στοιχεία δείχνουν αέναες αλλαγές σε κάθε επίπεδο. Έπειτα, είναι η προσωπική μας δράση, σε κάθε μέρα της ζωής μας που διαπλάθει και διαιωνίζει τα κοινωνικά συστήματα που φτιάχνουμε. Ωστόσο, παραδόξως, είναι επίσης οι περιβαλλοντικές επιρροές που δημιουργούν την αντίληψή μας και άρα την κοσμοθεώρησή μας. Άρα, η πραγματική αλλαγή δεν θα έρθει μόνο από την ρύθμιση των προσωπικών σας πεποιθήσεων και αποφάσεων, μα και από την αλλαγή των κοινωνικών δομών που επηρεάζουν αυτές τις πεποιθήσεις και αποφάσεις. Τα ελιτίστικα κυριαρχικά συστήματα μακροχρόνια επηρεάζονται ελάχιστα από παραδοσιακές διαμαρτυρίες και πολιτικά κινήματα. Πρέπει να κινηθούμε πέρα από αυτές τις «κατεστημένες επαναστάσεις» και να χρησιμοποιήσουμε ένα εργαλείο πολύ πιο ισχυρό:

Θα σταματήσουμε να υποστηρίζουμε το σύστημα, ενώ συνεχώς θα υπερμαχούμε για τη γνώση, την ειρήνη, την ενότητα και την ευσπλαχνία. Δεν μπορούμε να «πολεμήσουμε το σύστημα». Το μίσος, ο θυμός και η «πολεμική» λογική είναι αποτυχημένα μέσα αλλαγής, διότι αναπαράγουν τα ίδια εργαλεία που χρησιμοποιεί το διεφθαρμένο, κατεστημένο σύστημα ισχύος για να διατηρεί τον έλεγχο.
Η παραποίηση και η παράλυση:

Μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι όλα τα συστήματα είναι Αναδυόμενα και σε κατάσταση συνεχούς εξέλιξης, μαζί με την πραγματικότητα της Συμβιωτικής σύνδεσης με τη φύση και τους συνανθρώπους μας με τους πιο απλούς και προφανείς τρόπους, πειθόμενοι ότι η προσωπική μας ακεραιότητα είναι μόνο τόσο μεγάλη όσο και της υπόλοιπης κοινωνίας, τότε μπορούμε να δούμε πόσο διεστραμμένα και ανάδρομα είναι τα κοινωνικά μας κατεστημένα και του πώς η διαιώνισή τους είναι η αιτία της κοινωνικής αστάθειας στην κοινωνία. Για παράδειγμα, το Χρηματοπιστωτικό Σύστημα θεωρείται εδώ και καιρό μια θετική δύναμη στην κοινωνία, χάρη στην πεποίθηση ότι παράγει κίνητρα και πρόοδο. Στην εφαρμογή του, το χρηματοπιστωτικό σύστημα έγινε ένα μέσο διαίρεσης και ολοκληρωτικού ελέγχου.

Αποτελεί την ύστατη μορφή του «Διαίρει και βασίλευε», καθώς στον πυρήνα του τεκμηριώνεται ότι:
# πρέπει να μαχόμαστε μεταξύ μας για να επιβιώσουμε και
# οι άνθρωποι χρειάζονται αυτό το «ελατήριο» ανταμοιβής για να κάνουν οτιδήποτε χρήσιμο.

Όσο για το Νο1, (πρεπει να αντιμαχόμαστε) το χαρακτηριστικό του ανταγωνισμού στο σύστημα εγγυάται την διαφθορά στην κοινωνία σε κάθε επίπεδο, καθώς η βάση είναι «εμείς ανάντια των άλλων». Πολύ ισχυρίζονται ότι το «σύστημα ελεύθερης αγοράς» είναι καλό… όμως έχει φθαρεί στις μέρες μας λόγω κακών πολιτικών, μεροληψίας κλπ. Υποθέτουν ότι εάν επιτρεπόταν η άνθιση μιας «αγνής» ελεύθερης αγοράς τότε θα ήταν εντάξει. Αυτό είναι λάθος, γιατί αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι η ελεύθερη αγορά σε λειτουργία, με όλα τα διαφορικά της πλεονεκτήματα και τη διαφθορά. Κανένας νόμος δεν θα σταματήσει ποτέ το εμπόριο των μετόχων, τις δολοπλοκίες, την κατάχρηση εργασίας, την μόλυνση, την προγραμματισμένη αχρηστία και τα λοιπά…
Αυτά προάγει το σύστημα ανταγωνισμού, χωρίς αποτυχία, διότι βασίζεται στην προϋπόθεση της εκμετάλλευσης των άλλων για το κέρδος. Τελεία.

Πρέπει να ξεκινήσουμε την μετάβαση έξω από αυτά τα δυναστευτικά ιδεώδη και να κινηθούμε προς ένα σύστημα σχεδιασμένο για την υποστήριξη των ανθρώπινων όντων, όχι στον εξαναγκασμό τους να παλεύουν για να επιβιώσουν. Σχετικά με το Νο2 (κίνητρο παραγωγής) πρόκειται για μια θλιβερη και απίστευτα αρνητική άποψη της ανθρώπινης ύπαρξης στο σύνολό της. Το να υποθέτουμε ότι ένα άτομο πρέπει να έχει «δομικά κίνητρα» ή εξαναγκασμούς ώστε να κάνει οτιδήποτε είναι απλά γελοίο. Θυμηθείτε όταν ήσασταν παιδιά και δεν είχατε ιδέα τι είναι το χρήμα. Παίζατε, ήσασταν περίεργοι και κάνατε πολλά πράγματα… γιατί; Επειδή το θέλατε.

Ωστόσο, καθώς περνά ο χρόνος μέσα στο σύστημά μας, η φυσική περιέργεια και η αυτό-κινητοποίηση αφαιρείται από τους ανθρώπους, καθώς αναγκάζονται να συμμορφωθούν στο εξειδικευμένο, διαχωρισμένο σε τμήματα, σχεδόν τυποποιημένο σύστημα εργασίας ώστε να επιβιώσουν. Αυτό με τη σειρά του συχνά δημιουργεί μια φυσική ανταρσία εσωτερικά του ατόμου λόγω της επιβαλλόμενης υποχρέωσης, κι έτσι εφεύραμε τον διαχωρισμό εργασίας κι ελεύθερου χρόνου. Οι συνήγοροι του χρηματοπιστωτικού συστήματος (που υποτίθεται ότι δημιουργεί κίνητρα) υποθέτουν ότι είναι τεμπελιά και δεν το αναγνωρίζουν αυτό. Σε μια πραγματική κοινωνία, οι άνθρωποι θα ακολουθούν τις φυσικές τους κλίσεις και θα εργάζονται για να συνεισφέρουν στην κοινωνία όχι επειδή θα «πληρώνονται» για αυτό, μα επειδή θα έχουν την ευρύτερη συναίσθηση ότι η συνεισφορά τους βοηθά τόσο τους ίδιους όσο και τον καθένα. Αυτό είναι το εξυψωμένο επίπεδο συνείδησης που ελπίζουμε να κοινωνήσουμε.

Η ανταμοιβή μας για τη συνεισφορά στην κοινωνία θα είναι η ευημερία της κοινωνίας, που με τη σειρά της θα αυξάνει την προσωπική μας ευημερία.

Τώρα, βάζοντας τα πράγματα στην σωστή τους προοπτική, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι ο κόσμος διοικείται επι του παρόντος από μια μικρή ομάδα ατόμων σε υψηλά πόστα των θεσμών που κυριαρχούν στην κοινωνία –Επιχειρήσεις και Χρηματικά. Ο θεσμός της Κυβέρνησης συνεργάζεται στενά με την επιρροή και ισχύ των εταιριών και τραπεζών. Το ζωτικό υγρό είναι το χρήμα, που, στην πραγματικότητα, είναι μια ψευδαίσθηση που έχει ελάχιστη σχέση με την κοινωνία και χρησιμεύει απλά ως εργαλείο χειρισμού και διαίρεσης μέσα σε μια κοινωνική οργάνωση που εγγυάται τον ελιτισμό, το έγκλημα, τον πόλεμο και την κοινωνική διαστρωμάτωση.

Ταυτόχρονα, τα άτομα γαλουχούνται με την πεποίθηση ότι το να είναι «σωστοί» είναι που δημιουργεί την αξία τους ως άτομα.

Αυτή η κατάσταση της «ορθότητας» συνδέεται άμεσα με τις κυρίαρχες αξίες της ίδιας της κοινωνίας. Άρα, αυτοί που δέχονται και υποστηρίζουν τις απόψεις του κοινωνικού δομήματος θεωρούνται «φυσιολογικοί», ενώ αυτοί που διαφωνούν θεωρούνται «αφύσικοι», ακόμα και «ανατρεπτικοί». Είτε πρόκειται για το δόγμα μιας μοναδικής κοινωνικής παράδοσης, είτε για την ευθυγράμμιση με μια παγκοσμίως καθιερωμένη θρησκεία, η βάση είναι η ίδια: Ο Διανοητικός Υλισμός. Καθώς συνειδητοποιούμε ότι η γνώση μας και άρα οι θεσμοί μας συνεχώς εξελίσσονται, βλέπουμε ότι κάθε σύστημα πεποίθησης που ισχυρίζεται ότι γνωρίζει οτιδήποτε χωρίς να επιδέχεται αμφισβήτηση, είναι μια αποτυχημένη άποψη. Η θρησκεία, που έχει τα θεμέλιά της στην πίστη, είναι ο βασιλιάς αυτής της διαστρέβλωσης, καθώς ισχυρίζεται ότι γνωρίζει κάτι αδιαμφισβήτητα για την πιο περίπλοκη και απατηλή καταγωγή του ανθρώπινου είδους, και κάτι τέτοιο είναι απλά αδύνατον σε ένα αναδυόμενο σύμπαν.

Έχοντας πει αυτά, καταλαβαίνουμε ότι εξίσου επικίνδυνοι με τους κατεστημένους θεσμούς δύναμης, είναι οι άνθρωποι που κατηχήθηκαν να αποδέχονται πλήρως τις στατικές συνειδητοποιήσεις που προτείνονται από αυτά τα συστήματα… κι έτσι γίνονται: «Αυτοδιορισμένοι φύλακες του Κατεστημένου». Αυτό εφαρμόζεται σε κάθε σύστημα, ειδικά πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό. Από τη στιγμή που η ταυτότητα των ανθρώπων σχετίζεται με τα δόγματα μιας Κρατικής, Θρησκευτικής ή Επαγγελματικής ηθικής, συχνά γίνεται πολύ δύσκολο να αλλάξει κανείς, διότι η ταυτότητά τους έχει συνδυαστεί με τις ιδεολογίες που τους επιβλήθηκαν. Έτσι, αναπαράγουν το δόγμα του θεσμού τους απλά για να διατηρήσουν την προσωπική τους ακεραιότητα, όπως αυτοί την αντιλαμβάνονται. Πρέπει να σπάσουμε αυτόν τον κύκλο, διότι παραλύει την ανάπτυξη μας όχι μόνο σαν άτομα, μα και σαν κοινωνία.
Η Αλήθεια και η Μετάβαση

Αφού συνειδητοποιήσουμε ότι η ακεραιότητα της προσωπικής μας ύπαρξης συνδέεται άμεσα με την ακεραιότητα της Γης, της ζωής και όλων των άλλων ανθρώπινων όντων, τότε ο δρόμος μας είναι προκαθορισμένος. Στη συνέχεια, μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι είναι η επιστήμη, η τεχνολογία και άρα η ανθρώπινη δημιουργικότητα που αποδίδει πρόοδο στη ζωή μας, τότε θα μπορούμε να διακρίνουμε ποιες είναι οι πραγματικές προτεραιότητες για κοινωνική και ατομική πρόοδο και ανάπτυξη.

Εχοντας πει αυτά, μπορούμε να κατανοήσουμε ότι η Θρησκεία, η Πολιτική και η εργασία που βασισμένη στο χρήμα και τον ανταγωνισμό αποτελούν πεπαλαιωμένες λειτουργίες κοινωνικού χειρισμού που τώρα πρέπει να ξεπεραστούν. Η ενασχόλησή μας πρέπει να είναι η επίτευξη ενός συστήματος που λειτουργεί χωρίς χρήμα ή πολιτική, ενώ θα αφήνει τις προκαταλήψεις να αυτοαναιρούνται καθώς θα ανθίζει η εκπαίδευση. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να λέει στους άλλους τι να πιστεύουν, καθώς κανένας άνθρωπος δεν έχει πλήρη κατανόηση του ο,τιδήποτε.
Ωστόσο, αν προσέξουμε τις φυσικές διεργασίες της ζωής, θα μπορέσουμε να δούμε το πώς θα συντονιστούμε με τη φύση κι έτσι η πορεία μας θα γίνει πιο ξεκάθαρη.

Για παράδειγμα, πολύς κόσμος ανησυχεί για τον υπερπληθυσμό, ενώ ανατριχιαστικές δηλώσεις ατόμων όπως ο Χένρυ Κίσσινγκερ ισχυρίζονται ότι χρειάζεται κάποιου είδους «μείωση». Αυτό είναι φυσικά, τρομακτικό. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: Είναι πράγματι ο υπερπληθυσμός κάτι το κακό; Η απάντηση από επιστημονική σκοπιά, είναι ότι η Γη μπορεί να φέρει πολλές φορές περισσότερους ανθρώπους αν χρειαστεί, εάν εφαρμοστεί υψηλή τεχνολογία. Το 70% της επιφάνειας του πλανήτη είναι από νερό και πόλεις πάνω στη θάλασσα (ένα από τα πολλά σχέδια του Τζάκ Φρέσκο) είναι το επόμενο βήμα. Έπειτα, η εκπαίδευση σχετικά με τις λειτουργίες της ζωής θα ενημερώσει τους ανθρώπους για τις διακλαδώσεις των αναπαραγωγικών τους ενδιαφερόντων και ο πληθυσμός θα επιβραδυνθεί με φυσικό τρόπο, καθώς οι άνθρωποι θα αρχίσουν να συνειδητοποιούν τον σύνδεσμό τους με τον πλανήτη και την δυνατότητα του διατήρησης μας.

Για την ακρίβεια, η μόνη πραγματική «Κυβέρνηση» που μπορεί να υπάρξει είναι η Γη και οι φυσικοί πόροι της. Από κεί και πέρα, όλες οι πιθανότητες μπορούν να αποτιμηθούν. Να γιατι χρειάζεται μια διανοητική ενοποίηση όλων των χωρών, καθώς η πιο σημαντική πληροφορία που μπορούμε να έχουμε ως είδος είναι μια πλήρης, λεπτομερής αποτίμηση του τι έχουμε διαθέσιμο στον πλανήτη. Όπως θα εξετάζατε την γη και τους πόρους ενός οικοπέδου για να δείτε τι μπορείτε να φυτέψετε, το ίδιο χρειάζεται να γίνει και με τον πλανήτη ώστε να εκτιμήσουμε τις ικανότητές μας ως είδος, χρησιμοποιώντας τους φυσικούς πόρους με σοφία.

Φυσικά, πολλοί που θα σκεφτούν τις παραπάνω ιδέες θα ρωτήσουν:

"Πως το κάνουμε αυτό, αν σκεφτούμε τα διαστρεβλωμένα συστήματα αξιών που είναι σε ισχύ; Πως κάνουμε μια τέτοια κίνηση μετάβασης;"

Αυτή είναι φυσικά και η πιο δύσκολη ερώτηση. Η απάντηση: Πρέπει να ξεκινήσουμε από κάπου. Υπάρχουν πολλά που μπορεί κανείς να κάνει είτε σε ατομικό είτε σε ομαδικό επίπεδο για να ξεκινήσει η μορφοποίηση αυτού του οράματος. Το πιο σημαντικό βήμα είναι η εκπαίδευση. Στις 15 Μαρτίου 2009 (ή Z-Day όπως ονομάστηκε το 2008) θα λάβει χώρα μια παγκόσμια δράση για την εξάπλωση της συνειδητοποίησης αυτής της κοινωνιολογικής κατεύθυνσης. Ελπίζουμε να έχουμε τοπικές συναντήσεις σε όσο το δυνατόν περισσότερες πόλεις, πολιτείες και χώρες είναι δυνατόν. Εμείς εδώ στο thezeitgeistmovement.com θα εργαστούμε για την προμήθεια υλικών σε όσες γλώσσες μπορούμε, κάνοντας παράλληλα ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε κάθε υποομάδα. Δεν θα ζητήσουμε ποτέ χρήματα. Είμαστε εδώ για βοήθεια, γιατί κατανοούμε μια κεντρική αλήθεια που χάθηκε εδώ και πολύ καιρό: Όσα περισσότερα δίνεις, τόσα περισσότερα παίρνεις.

Ευχαριστούμε για τη βοήθειά σας.

Η επιτυχία ΔΕΝ περνά από το πανεπιστήμιο.

«Τα τρία Τ της επιτυχίας: Ταλέντο, Τόλμη, Τύχη» είχε πει ο Οδυσσέας Ελύτης. Διόλου τυχαίο το γεγονός ότι ο μεγάλος λογοτέχνης παρέλειψε τα δύο μεγάλα «Π» που... στοιχειώνουν την ελληνική οικογένεια: «Πανεπιστήμιο και Πτυχίο». Τη στιγμή που η κυρίαρχη ιδεολογία επιμένει ότι το πτυχίο είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία, δεκάδες παραδείγματα από τον χώρο των επιχειρήσεων, των τεχνών, των γραμμάτων, αλλά και της πολιτικής, φανερώνουν ακριβώς το αντίθετο: πολυδιάστατη και ρευστή, η έννοια της επιτυχίας δεν περιορίζεται σε λίστα από πανεπιστημιακές «περγαμηνές».

Ο ίδιος ο Οδυσσέας Ελύτης κατέκτησε το Βραβείο Νομπέλ χωρίς να έχει λάβει πτυχίο πανεπιστημίου, παρότι εισήλθε στο Χημικό του Πανεπιστημίου Αθηνών και δύο χρόνια αργότερα ενεγράφη στη Νομική, την οποία σύντομα παράτησε. Χωρίς να έχει σπουδάσει ο ίδιος, ο Γιάννης Ρίτσος κατόρθωσε να αναγορευτεί επίτιμος διδάκτορας σε δύο κορυφαία ιδρύματα της χώρας μας (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών) χάρη στο πλούσιο λογοτεχνικό του έργο, ενώ και οι τιμημένοι με Βραβείο Νομπέλ Γουίλιαμ Φόκνερ και Ζοζέ Σαραμάγκου δεν έλαβαν ποτέ πτυχίο πανεπιστημίου.

«Το επιχειρείν απαιτεί θέληση και τύχη»
Μήπως όμως η επιτυχία χωρίς πτυχίο περιορίζεται στον καλλιτεχνικό χώρο, όπου σε τελική ανάλυση η έμπνευση και το ταλέντο παίζουν σημαντικότερο ρόλο; «Και στον επιχειρηματικό κόσμο η επιτυχία έρχεται από τη σκληρή δουλειά,τη θέληση, την επιμονή στον στόχο σου. Και φυσικά, σημαντικό ρόλο παίζει και η τύχη» σχολιάζει ο κ. Βλάσης Γεωργάτος (φωτογραφία στην πρώτη σελίδα), ιδιοκτήτης της αλυσίδας καταστημάτων Γρηγόρης Μικρογεύματα. Παρά το γεγονός ότι ο κ. Γεωργάτος δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, μέσα σε μία εικοσαετία εξέλιξε τον οικογενειακό φούρνο που κληρονόμησε από τον πατέρα του σε μια δυναμική εταιρεία ευρωπαϊκής εμβέλειας, με περισσότερα από 250 καταστήματα στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Αλβανία. Ας σημειωθεί δε ότι δύο από τους διασημότερους έλληνες εφοπλιστές, ο Αριστοτέλης Ωνάσης και ο Γιάννης Λάτσης, δημιούργησαν αυτοκρατορίες χωρίς να έχουν πατήσει ποτέ σε πανεπιστημιακές αίθουσες, ενώ ο ίδιος ο Ωνάσης είχε δηλώσει ότι «το μυστικό της επιτυχίας είναι να γνωρίζεις κάτι που κανείς άλλος δεν γνωρίζει».

Οι δύο «αιώνιοι αντίπαλοι», Αριστοτέλης Ωνάσης (δεξιά) και Γιάννης Λάτσης, δημιούργησαν αυτοκρατορίες χωρίς να έχουν πατήσει ποτέ σε πανεπιστημιακές αίθουσες
Και ενώ όλα δείχνουν ότι η επιτυχία είναι έννοια δύσκολα προσδιορίσιμη, χιλιάδες έλληνες έφηβοι εξακολουθούν να ζουν με τον φόβο της «αποτυχίας» στις πανελλαδικές εξετάσεις, τρέμοντας μπροστά στο ενδεχόμενο να μην περάσουν στη σχολή πρώτης επιλογής τους. «Θεωρώ ότι αυτό το τελεσίγραφο σε παιδιά τόσο νεαρής ηλικίας, είναι πολύ βαρύ και εν τέλει... άκρως αναληθές, διότι οι επαγγελματικοί ορίζοντες δεν κλείνουν με μια αποτυχία στις Πανελλαδικές» σχολιάζει στο «Βήμα» ο κ. Φίλιππος Πλιάτσικας , συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής, ο οποίος δεν ακολούθησε πανεπιστημιακές σπουδές. «Ακολουθώντας κάποιος τους δρόμους της ψυχής του- ακόμα κι αν αυτοί δεν συμπίπτουν με τα ζητούμενα της σύγχρονης κοινωνίας- μπορεί να καταλήξει σε ταξίδια ονειρεμένα που ποτέ δεν θα μπορούσε να φανταστεί » προσθέτει.

«Ο Τόμας Εντισον έχει μυαλό κλούβιο»
Ετσι χαρακτήρισε ένας καθηγητής τον σπουδαίο εφευρέτη. Και δεν ήταν ο μόνος που εγκατέλειψε τις σπουδές του
1. Ο πλουσιότερος άνδρας στον κόσμο Μπιλ Γκέιτς εγκατέλειψε το Χάρβαρντ. 2. Ο Ρίτσαρντ Μπράνσον ιδιοκτήτης της Virgin Αtlantic Αirways, δεν έβγαλε καν το Γυμνάσιο! 3. Ο Τόμας Εντισον ήταν ανεπαρκής μαθητής και εγκατέλειψε το σχολείο. 4. Ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Τζον Μέιτζορ εγκατέλειψε το σχολείο στα 16 του
Μεγάλα ονόματα του διεθνούς επιχειρηματικού τζετ σετ κατόρθωσαν να δημιουργήσουν περιουσίες δισεκατομμυρίων χωρίς να έχουν καθήσει στα πανεπιστημιακά έδρανα. Ο ιδρυτής της Μicrosoft και επί δεκατρία συναπτά έτη πλουσιότερος άνδρας στον κόσμο Μπιλ Γκέιτς εγκα τέλειψε το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ των ΗΠΑ για να αρχίσει τη δική του επιχείρηση, η οποία εξελίχθηκε σε μεγαθήριο. Παράλληλα, ο μεγάλος ανταγωνιστής του και ιδρυτής της Αpple Στιβ Τζομπς εγκατέλειψε το Κολέγιο Ριντ των ΗΠΑ έπειτα από μόλις ένα εξάμηνο σπουδών και δύο χρόνια αργότερα ίδρυσε τη δική του εταιρεία.

Ο Ρίτσαρντ Μπράνσον, ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο και ιδιοκτήτης των εταιρειών Virgin Μegastores, Virgin Records και της αεροπορικής εταιρείας Virgin Αtlantic Αirways, δεν έβγαλε καν το γυμνάσιο! Σε ηλικία 16 ετών εγκατέλειψε τις σπουδές του και στράφηκε προς τον επιχειρηματικό κόσμο, όπου είχε... καλύτερες επιδόσεις σε σχέση με το σχολείο. Το σχολείο εγκατέλειψε στα 16 του και ο Τζον Μέιτζορ, πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας επί επτά συναπτά έτη, ενώ ο Τόμας Εντισον, σπουδαίος εφευρέτης και επιχειρηματίας (η General Εlectric ήταν μία από τις 14 εταιρείες που ίδρυσε) ήταν ανεπαρκής μαθητής και εγκατέλειψε το σχολείο όταν ένας καθηγητής χαρακτήρισε το μυαλό του «κλούβιο».

ΜΗΠΩΣ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ Ο ΑΝΤΑΜ ΣΜΙΘ;..

ΜΗΠΩΣ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ Ο ΑΝΤΑΜ ΣΜΙΘ;...
ΑΘΑΝ. Χ. ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
(από την ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ)
Το Μάρτιο του 1919, ένας από τους στενούς συνεργάτες του Λένιν τού επισημαίνει ότι η κρίση που περνούσε τότε ο καπιταλισμός θα απέβαινε μοιραία. «Κάνεις λάθος. Ο...
καπιταλισμός θα ξεπεράσει τη σημερινή κρίση του γιατί έχει τα μέσα γι' αυτό», απάντησε ο Λένιν. Και, ως φαίνεται, η
μετέπειτα ιστορία του καπιταλισμού με τις διαδοχικές μέχρι σήμερα κρίσεις του τον δικαιώνει. Στο πλαίσιο αυτής της πραγματικότητας του καπιταλισμού -την οποία δεκάδες συγγραφείς επισημαίνουν, μαζί δε με αυτούς και ο Μίμης Ανδρουλάκης σε ένα ενδιαφέρον βιβλίο του- το ερώτημα που τίθεται είναι αυτό της αυριανής φύσης του καπιταλισμού και των επιμέρους εκδοχών του, τόσο στον αναπτυγμένο όσο και στον αναπτυσσόμενο κόσμο.
Το ερώτημα αυτό όμως δεν είναι καινούργιο· το είχε θέσει πριν από 251 χρόνια ο θεμελιωτής της ελεύθερης οικονομίας, ο Ανταμ Σμιθ, ένας από τους πιο παρεξηγημένους οικονομικούς στοχαστές όλων των εποχών. Ετσι, στο παρόν σημείωμά μας θεωρούμε σκόπιμο να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους και, κυρίως, να αποκαταστήσουμε ορισμένες αλήθειες μέσω μιας άλλης, κατά κάποιον τρόπο, ανάγνωσης του Α. Σμιθ.
Κατ' αρχήν, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο «πατέρας της πολιτικής οικονομίας» ποτέ δεν χρησιμοποίησε τη λέξη καπιταλισμός. Επίσης, στις αναλύσεις του είναι δύσκολο να βρει κανείς μία οποιαδήποτε θεωρία αυτάρκειας της οικονομίας της αγοράς ή της ανάγκης να γίνει αποδεκτή η κυριαρχία του κεφαλαίου. Ο Ανταμ Σμιθ, στο πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Η Θεωρία των Ηθικών Συναισθημάτων», μελετά με τρόπο ιδιαίτερα σχολαστικό τον αδιαμφισβήτητο ρόλο των ηθικών αξιών, που τις διαχωρίζει από τις αντίστοιχες υλικές. Υποστήριζε έτσι ότι «η φρόνηση ήταν η πιο χρήσιμη για τα άτομα αρετή», πράγμα που πολλές χιλιάδες χρόνια πριν είχε διατυπώσει, υπό άλλες βέβαια συνθήκες, και ο Αριστοτέλης. Οπως γράφει και ο Τζ. Ο' Ρουρκ, ο Ανταμ Σμιθ είχε «μία πνευματική συνεύρεση με την παρθένα ιδέα της βελτίωσης.
Η προοπτική γενικών βελτιώσεων στην καθημερινή ζωή ήταν τόσο γοητευτική το 18ο αιώνα, όσο είναι σήμερα η προοπτική μιας πιο απλής ζωής, με λιγότερο άγχος και χωρίς ανεπιθύμητα μηνύματα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Ο Σμιθ βάλθηκε να διακρίνει πώς αναδύονται τα ηθικά, οικονομικά και κρατικά συστήματα και πώς, κατανοώντας τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν αυτά τα συστήματα, οι άνθρωποι μπορούν να βελτιώσουν τις ηθικές, υλικές και πολιτικές συνθήκες της ζωής τους». Από την άποψη αυτή, θα πρέπει να τονιστεί ότι ο Ανταμ Σμιθ διέφερε στην κοινωνική του ανάλυση από τον Καρλ Μαρξ. Είχε, στην εποχή του, το ταλέντο των διαφωτιστών να διατυπώνει βαθιές σκέψεις χωρίς να μας κάνει να ζαρώνουμε από φόβο. Το μυστικό του ήταν να είσαι ιδεαλιστής χωρίς να κάνεις το επόμενο ανάρμοστο και ενοχλητικό βήμα και να γίνεις ουτοπιστής.
Ο Σμιθ δεν διατεινόταν ότι είχε ένα «κοινωνικό σχέδιο», αλλά ότι οι αδαείς και ανίκανοι θεμελιωτές της κοινωνίας -αυτός και εμείς οι υπόλοιποι- δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν ένα τέτοιο σχέδιο έτσι κι αλλιώς. «Πράγματι», έγραφε στο έργο του «Ο Πλούτος των Εθνών», «το να περιμένει κάποιος ότι η ελευθερία του εμπορίου θα έπρεπε να αποκατασταθεί πλήρως στη Μεγάλη Βρετανία είναι τόσο παράλογο όσο το να περιμένει ότι θα πρέπει να εδραιωθεί εκεί μία Ωκεανία ή μία Ουτοπία». Με άλλα λόγια, ο Ανταμ Σμιθ θεωρούσε την ελευθερία του εμπορίου ως προϋπόθεση παραγωγής πλούτου, πλην όμως δεν έτρεφε καμία αυταπάτη για την ψυχολογία και τις συμπεριφορές των παραγωγών πλούτου - δηλαδή, των εμπόρων και επιχειρηματιών της εποχής του. Για τους τελευταίους δεν έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια, τους θεωρούσε όμως καθοριστικό στοιχείο στη λειτουργία μιας οικονομίας και έγραφε ότι, κινούμενοι από το προσωπικό τους συμφέρον, τελικά προσφέρουν σημαντικό οικονομικό και κοινωνικό έργο.
Εγραφε επίσης ότι, όσο εγωιστής και αν υποτεθεί ότι είναι ο άνθρωπος, υπάρχουν προφανώς κάποιες αρχές στη φύση του οι οποίες τον κάνουν να ενδιαφέρεται για την τύχη των άλλων και καθιστούν την ευτυχία τους απαραίτητη γι' αυτόν, παρότι εκείνος δεν κερδίζει τίποτα από αυτήν. Σύμφωνα με τον Σμιθ, η ρίζα αυτών των αρχών είναι η συμπόνια. Είμαστε συμπονετικά όντα, διαθέτουμε ένα συναίσθημα που δεν μπορεί να καταταχθεί από τους κυνικούς ούτε στην απληστία, ούτε στο φόβο, αλλά δεν είναι και αγάπη. «Μπορεί να αγαπάμε χωρίς κανένα συναίσθημα για το συνάνθρωπο», γράφει ο Ο'Ρουρκ, «με τον ίδιο τρόπο που ο Τζον Χίνκλεϊ το 1981 αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον τότε πρόεδρο Ρόναλντ Ρίγκαν για να αποδείξει την αγάπη του στην ηθοποιό Τζόντι Φόστερ».
Στη βάση αυτής της θεώρησης, ο Ανταμ Σμιθ ανέπτυξε τη θεωρία της εξυπηρέτησης του καταναλωτή ως μία πρωτοβουλία ικανοποίησης του εγωισμού και του προσωπικού μας συμφέροντος, μέσα από την οποία προκύπτει ανάπτυξη και ευημερία. «Η φθήνια της κατανάλωσης και η ενθάρρυνση μιας παραγωγής είναι ακριβώς τα δύο αποτελέσματα που έχει μέγιστο καθήκον να προάγει η πολιτική οικονομία», τόνιζε. Προσέθετε όμως ότι «η απληστία και η αδικία είναι πάντοτε κοντόφθαλμες». Με την παρατήρηση αυτή, ο μεγάλος Σκωτσέζος φιλόσοφος ήθελε να δείξει ότι, για να λειτουργήσει αποτελεσματικά μία οικονομία, έχει ανάγκη και από αξίες άλλες πέρα από την αναζήτηση του κέρδους. Αξίες όπως η εμπιστοσύνη, η φαντασία, η αμοιβαία κατανόηση και η προστασία είχαν εξίσου σημαντικό ρόλο στην οικονομική λειτουργία της κοινωνίας υπό συνθήκες ελεύθερου ανταγωνισμού. Σημειώνουμε επίσης ότι, στο πλαίσιο της λειτουργίας της ελεύθερης αγοράς, ο Ανταμ Σμιθ είχε στηρίξει τη νομοθεσία κατά της τοκογλυφίας και θεωρούσε αδήριτη την ανάγκη να ελέγχεται η αναταραχή που προκύπτει από την ανοχή και την επιείκεια απέναντι στις κερδοσκοπικές επενδύσεις εκείνων που αποκαλούσε «σπάταλους και κερδοσκόπους» (projectors). Στον «Πλούτο των Εθνών», ο όρος projector χρησιμοποιείται από τον Σμιθ όχι με την ουδέτερη έννοια εκείνου που κάνει ένα σχέδιο, αλλά με την υποτιμητική έννοια η οποία φαίνεται πως συνηθιζόταν από το 1616, σύμφωνα με το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης, και η οποία σήμαινε, μεταξύ άλλων, εκείνον ο οποίος προωθεί εταιρείες-φούσκες, τον κερδοσκόπο και τον απατεώνα.
Κατά τον Α.Σμιθ, ο Μάντοφ και οι όμοιοί του -που όμως δεν είναι στη φυλακή- αποτελούν αποστήματα της ελεύθερης οικονομίας και ως τέτοια δηλητηριάζουν όχι μόνον τη λειτουργία της, αλλά και τις θεμελιακές ελευθερίες του ατόμου. Επίσης, στον βαθμό που ο Ανταμ Σμιθ έκανε τα πάντα για να εξηγήσει και να υπεραμυνθεί του ρόλου της ελεύθερης οικονομίας, δεν έπαυε να τον απασχολεί η επίπτωση της φτώχειας, του αναλφαβητισμού και των στερήσεων σε μία αγορά που έπρεπε να οδηγεί στην ευημερία των περισσότερων.
Αντίθετος με τις μονολιθικές αγορές και με τη δικτατορία του κέρδους, ευχόταν και πρότεινε την ποικιλία των θεσμών. Έγραφε έτσι ότι, στους τομείς όπου οι νόμοι της αγοράς δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν, το κράτος έπρεπε να αναλάβει πρωτοβουλίες, ενισχύοντας τους πτωχούς. Εξάλλου, ο νόμος Poors Law που ενίσχυε τους πτωχούς στην Αγγλία από το 16ο έως το 19ο αιώνα, είχε την πλήρη στήριξη του Α. Σμιθ, ο οποίος υποστήριζε ότι η απόλυτη ελευθερία των αγορών έπασχε από αρκετές αδυναμίες. Και τούτο διότι, έγραφε, «η νωθρή βλακεία σε μία πολιτισμένη κοινωνία φαίνεται να ναρκώνει την αντίληψη όλων των κατώτερων τάξεων του πληθυσμού». Έχοντας ξαναδιαβάσει τον Ανταμ Σμιθ, ο γνωστός νομπελίστας οικονομολόγος Αμάρτυα Σιν προτείνει, με αφορμή τη σημερινή κρίση, να ρίξουμε μια αναλυτικότερη ματιά στον «Πλούτο των Εθνών», να τον απαλλάξουμε από ιδεοληψίες και να τον χρησιμοποιήσουμε για τη δημιουργία νέων θεσμών, ικανών να συγκεράσουν τις όποιες διαφορές μεταξύ των αγορών και της κρατικής λειτουργίας.
Μακριά από τού να συνηγορεί υπέρ της ανήθικης απληστίας, ο Ανταμ Σμιθ, αν και μη θρησκευόμενος, τόνιζε πάντα ότι το να αγαπά κανείς τον πλησίον του και άρα να τον σέβεται, είναι μία πράξη ισοδύναμη με τη φροντίδα του εαυτού μας - φροντίδα την οποία πρέπει να είμαστε ελεύθεροι να την υλοποιήσουμε.

Ανάπτυξη με ιδιώτες και όχι κρατική παρέμβαση

ΣΕΒ: Ανάπτυξη με ιδιώτες και όχι κρατική παρέμβαση
Πηγή: Express.gr 25/08/10-09:14

ΤΑΧΕΙΑ μείωση της κρατικής κυριαρχίας και του παρεμβατισμού στην οικονομία, με απελευθέρωση των αγορών, ενίσχυση του ανταγωνισμού και απελευθέρωση του δυναμισμού του επιχειρηματικού κόσμου, είναι σύμφωνα με τον ΣΕΒ ο μόνος τρόπος για να επανέλθει η ελληνική οικονομία σε αναπτυξιακή τροχιά.



Με ένα αναλυτικό κείμενο υπό τον τίτλο «Μνημόνιο για την ανάπτυξη», που ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημήτρης Δασκαλόπουλος, παρουσίασε στην υπουργό Οικονομίας Λούκα Κατσέλη στα τέλη Ιουλίου και δημοσιοποιήθηκε χθες με αφορμή την κατάθεση των συγκεκριμένων προτάσεων του Συνδέσμου για τον νέο αναπτυξιακό νόμο, ο επιχειρηματικός κόσμος επαναλαμβάνει με αυστηρή γλώσσα προς την κυβέρνηση ότι «δεν χωρούν πλέον πολιτικές υποσχέσεις επερχόμενων αλλαγών, ράθυμοι ρυθμοί ανάλυσης και διαβούλευσης και περιστασιακές πρωτοβουλίες άτολμης και καθυστερημένης νομοθέτησης».

Σύμφωνα με τον ΣΕΒ, το επιχειρηματικό περιβάλλον χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο, πολύπλευρο και πλήρες πρόγραμμα δράσης, έξω από την πεπατημένη. Μάλιστα ο Σύνδεσμος ασκεί σκληρή κριτική σε παρεμβάσεις του Yπουργείου Οικονομίας, που, όπως υποστηρίζει, «εκφράζουν άκρατη παρεμβατική διάθεση και δυσπιστία προς την επιχειρηματικότητα και τη λειτουργία της αγοράς» ενώ τονίζει ότι για την οριστική απεμπλοκή της χώρας από τα δεινά του υπερδανεισμού της απαιτείται η δημιουργία επενδυτικού κλίματος που να ευνοεί την επιχειρηματική δράση και τις επενδύσεις, μέσω φοροαπαλλαγών αντί των επιδοτήσεων.

Για την επίτευξη των στόχων αυτών ζητεί την άμεση προώθηση διαρθρωτικών αλλαγών και εγκαθίδρυση συνθηκών ανταγωνισμού σε όλους τους τομείς της αγοράς, καθώς όπως αναφέρει, σήμερα η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα υφίσταται την ταλαιπωρία της γραφειοκρατίας, τα βάρη της φορολογίας, τον λαβύρινθο της πολυνομίας, την αντιεπιχειρηματική νοοτροπία και τον ζηλότυπο κρατικό παρεμβατισμό.

Για τη βελτίωση του επιχειρηματικού κλίματος ο ΣΕΒ τονίζει ότι επιβάλλεται η απλοποίηση, επικαιροποίηση και συμπλήρωση θεσμών και διαδικασιών που αφορούν:

• το άνοιγμα των αγορών,

• τη χωροθέτηση,

• την αδειοδότηση,

• τις υποδομές,

• τις δομές υποστήριξης,

• το φορολογικό πλαίσιο,

• τα χρηματοδοτικά επενδυτικά εργαλεία.

Ειδικά το ΥΠΟΙΑΝ, οφείλει να αναπτύξει αποφασιστική πρωτοβουλία σε θέματα όπως:

– Η εφαρμογή του συνοδευτικού υποστηρικτικού πλαισίου για το Ειδικό Χωροταξικό της Βιομηχανίας.

– Η απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότησης της μεταποίησης ως προς την εγκατάσταση και λειτουργία.

– Το νέο θεσμικό πλαίσιο για τα «Επιχειρηματικά Πάρκα».

– Η εξειδίκευση των διαδικασιών ταχείας διεκπεραίωσης (fast track).

– Η προώθηση των δράσεων του ΕΣΠΑ που αφορούν την υποστήριξη της λειτουργίας των επιχειρήσεων.

– Η εκπόνηση και υλοποίηση ολοκληρωμένης πολιτικής για προσέλκυση και προώθηση μεγάλων ελληνικών και άμεσων ξένων επενδύσεων.

– Η άρση δυσλειτουργιών στην υλοποίηση των ΣΔΙΤ.

– Η ανάδειξη της καινοτομίας και της εξωστρέφειας ως βασικών προτεραιοτήτων της επενδυτικής πολιτικής.

Αυστηρή κριτική ασκεί ο ΣΕΒ στις νομοθετικές παρεμβάσεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα από το Yπουργείο Οικονομίας σημειώνοντας ότι «το μεγαλύτερο μέρος των πρωτοβουλιών που είναι απαραίτητες για τη δημιουργία ευνοϊκού επιχειρηματικού κλίματος δεν έχουν αναληφθεί» και ότι το υπουργείο «έχει επικεντρώσει τη δραστηριότητά του σε μια σειρά από παρεμβάσεις που εκφράζουν άκρατη παρεμβατική διάθεση και δυσπιστία προς την επιχειρηματικότητα και τη λειτουργία της αγοράς σε τομείς όπως οι τράπεζες, τα καταναλωτικά αγαθά και το λιανεμπόριο, δημιουργώντας κλίμα αποθάρρυνσης της επιχειρηματικής δράσης, αντίθετο εντελώς προς αυτό που είναι πλέον επειγόντως απαραίτητο για να προωθηθούν οι επενδύσεις και η ανάπτυξη». Ενδεικτικά, ο ΣΕΒ αναφέρει:

• Τις νομοθετικές πρωτοβουλίες για ρύθμιση χρεών, παράταση μισθώσεων και καθορισμού ή μείωσης τιμών σε ορισμένους κλάδους, καθώς και το θεσμικό πλαίσιο για τις προωθητικές ενέργειες, που ισοδυναμούν με πολιτικής έμπνευσης αναποτελεσματικές επεμβάσεις του κράτους στις αγορές.

• Τη μελετώμενη σύσταση της Γενικής Διεύθυνσης Εποπτείας του Ανταγωνισμού, που χαρακτηρίζεται ως νέα αγορανομία, η οποία θα δημιουργήσει σύγχυση με τις αρμοδιότητες της Επιτροπής Ανταγωνισμού και δεν θα έχει καμία ανεξαρτησία από την εκτελεστική εξουσία.

• Την εισαγωγή συστήματος «Private Damages» για παραβάσεις της νομοθεσίας περί ανταγωνισμού, τη στιγμή που η σχετική διαδικασία εφαρμογής σε επίπεδο Ε.Ε. έχει ανασταλεί μέχρι να υπάρξει πλήρης εκτίμηση των επιπτώσεων στη λειτουργία των αγορών και των επιχειρήσεων.

• Την ενεργοποίηση στο ΥΠΟΙΑΝ μηχανισμού και διαδικασιών ελέγχου του «transfer pricing», παράλληλα με τον ήδη λειτουργούντα στο ΥΠΟΙΟ.

Από πού θα προέλθει η μελλοντική ανάπτυξη της χώρας

Αν όντως έχουμε πεισθεί για την ανάγκη ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης που θα οδηγήσει σε μια πιο ανταγωνιστική οικονομία, τώρα είναι η ώρα , αποφασίζοντας τι είδους θέσεις εργασίας θέλουμε να δημιουργήσουμε, σε ποιους κλάδους και με ποιο τρόπο.
Από πού, δηλαδή, θα προέλθει η μελλοντική ανάπτυξη της χώρας.
Χρειάζεται λοιπόν να σχεδιαστεί μια πολυετής στρατηγική, επιλέγοντας τους κλάδους και τις πολιτικές που θα πυροδοτήσουν την ανάπτυξη.
Το Μνημόνιο μπορεί να προωθεί διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις με στόχο να επανέλθουν σε βιώσιμη πορεία τα δημόσια οικονομικά, αλλά ούτε την αρμοδιότητα ούτε την ικανότητα έχει να προσδιορίσει από πού θα έλθει η ανάπτυξη της επόμενης ημέρας.
Αυτό εξακολουθεί να αποτελεί πεδίο δράσης των πολιτικών, με βάση τις προτεραιότητες που θα χαράξουν μαζί με τους κοινωνικούς εταίρους και τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας.
Οι βασικοί στόχοι που πρέπει να εξυπηρετηθούν από αυτόν τον σχεδιασμό είναι:
α)Η αντιστροφή του υπάρχοντος οικονομικού μοντέλου της Ελληνικής οικονομίας από καταναλωτικό, σε παραγωγικό-εξαγωγικό ή/και σε παραγωγικό που θα υποκαθιστά εισαγωγές.
β)Η αξιοποίηση των ανταγωνιστικών μας πλεονεκτημάτων και η στόχευση που θα τα αναδεικνύει με ταυτόχρονη αποφυγή-υπόδειξη-αποτροπή όλων των τομέων όπου αυτά δεν υπάρχουν
γ)Η μείωση της ανεργίας.
δ)Η αντιστροφή των ποσοστών που καταλαμβάνουν σήμερα δημόσιος και ιδιωτικός τομέας στην παραγωγή του ΑΕΠ από 60-40 περίπου στο αντίστροφο 40-60 ,πράγμα που αυτόματα σημαίνει μείωση του δημοσίου τομέα κατά 33% άμεσα.
ε)Ο σεβασμός στο περιβάλλον και στον πολιτισμό μας .Η επένδυση στην παιδεία.
στ)Η διασπορά όλων των παραπάνω περιφερειακά και ομοιόμορφα σε όλη την χώρα.

η μαρινάδα κάνει όλη τη διαφορά

Περίοδος διακοπών και ως εκ τούτου το ευ ζην έχει προτεραιότητα.

Για απίστευτα αποτελέσματα όταν έχετε να ψήσετε κρεατικά το μυστικό μπορεί να είναι στο ψήσιμο αλλά πίστεψέ με είναι και στη μαρινάδα.
Τα σούπερ κρέατα που τρως στα high εστιατόρια και παθαίνεις πλάκα δεν είναι καλύτερα από αυτά που σου δίνει ο χασάπης σου. Ούτε ο σεφ είναι καλύτερος από εσένα. Καλά, μπορεί και να είναι!
Το νόημα είναι ότι η μαρινάδα κάνει όλη τη διαφορά. Δοκίμασε τις συνταγές μας και άσε τους καλεσμένους σου να αναρωτιούνται για το ταλέντο σου στο ψήσιμο.

Κοτόπουλο
Για κοτόπουλο με κρούστα!
Μαρινάδα άμεσης δράσης

Συστατικά
2 κούπες σάλτσα σόγια
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
2 μεγάλα λεμόνια στα τέσσερα
1 κουταλάκι γλυκού σκόρδο
Αλατοπίπερο
Αναμίξτε όλα τα υλικά σε μεγάλο μπολ. Φυσικά στίψτε τα κομμένα λεμόνια αλλά αφήστε και τις στυμμένες φλούδες μέσα στο μίγμα.

Τελετουργία:
Η διαφορά της συγκεκριμένης μαρινάδας είναι ότι δεν αφήνουμε το κρέας μέσα για ώρες ή για μία νύχτα αλλά τη χρησιμοποιούμε κατά τη διάρκεια του ψησίματος.
Βουτήξτε τα κομμάτια κρέας στη μαρινάδα και αμέσως βάλτε τα στη φωτιά Γυρίστε πλευρά μετά από δύο λεπτά. Ύστερα από τέσσερα λεπτά ξαναβουτήξτε στη μαρινάδα και συνεχίστε το ψήσιμο. Μετά 4 λεπτά το ίδιο κ.ο.κ.
Επειδή το συγκεκριμένο ψήσιμο απαιτεί πολύ καυτή θράκα, αν η ψησταριά αρχίσει να φλέγεται, βγάλτε το κοτόπουλο και αφήστε το στη μαρινάδα μέχρι να καταλαγιάσει η πυρκαγιά οπότε και θα το ξαναβάλετε πάνω.
Στο τέλος θα έχετε ένα φιλέτο κοτόπουλου με μαγική γεύση αλλά και κρούστα

Μοσχάρι- Χοιρινό
Ξέχνα τα TGI Fridays
Μαρινάδα Jack Daniels στο ..τηγάνι για τα κάρβουνα!

Συστατικά
1 κούπα ουίσκι Jack Daniels
1/2 κούπα φυστικέλαιο
1/2 κούπα μηλόξιδο
1/2 cup κέτσαπ
2 κουταλιές σούπας τριμμένο μοσχοκάρυδο
3 κουταλιές σούπας Nescafe
1/4 κούπας μέλι
3 κουταλάκια τσαγιού αλάτι
2 κουταλάκια τσαγιού Ταμπάσκο
3 κουταλιές σούπας χυμό λεμονιού
2 κουταλάκια τσαγιού πιπέρι
2 αλεσμένο γαρύφαλλο

Τελετουργία:
Βάζετε όλα τα ρευστά υλικά μαζί σε ένα μεγάλο τηγάνι σε μέτρια φωτιά και τα αναμειγνύετε. Προσθέτετε τα στερεά υλικά και ανακατεύετε για ένα με δύο λεπτά. Χαμηλώνετε τη φωτιά και αφήνετε να μαγειρευτεί λίγο ακόμα για να δέσουν όλα τα υλικά.
Με αυτό το μίγμα περιχύνετε τα κρέατα και τα βάζετε στο ψυγείο για τουλάχιστον 4 ώρες. Μετά, ψήσιμο!

Χοιρινά παϊδάκια
Φάε όπως στο Route 66
Η τέλεια BBQ Sauce για απόλυτο USA παϊδάκι

Συστατικά
400 γρ. Μαργαρίνη
4 κουταλάκια τσαγιού αλάτι
3 κουταλιές της σούπας Γούστερ σος (Worcestershire)
¾ της κούπας ξύδι
2 κουταλάκια τσαγιού πιπέρι
½ λεμόνι
2 κουταλιές σούπας μέλι

Τελετουργία:
Λιώστε τη μαργαρίνη και τα υπόλοιπα υλικά και αφήστε τα να πάρουν βράση. Χαμηλώστε και μαγειρέψτε για 20 λεπτά.
Αφήστε να κρυώσει και αναμείξτε με το κρέας για 2-3 ώρες πριν το ψήσιμο.

Αρνί
Το παϊδάκι αντέχει στην κρίση
Η σωστή ελληνική συνταγή

Μπορεί να νομίζεις ότι το αρνί «το έχεις» ως μαγείρεμα επειδή είσαι Έλληνας. Για τσέκαρε ξανά τις γνώσεις σου!

Συστατικά
3 κουταλιές σούπας χυμό λεμόνι
¼ κούπα λάδι
2 σκελίδες σκόρδο λιωμένες
½ κουτάλι τσαγιού θυμάρι
½ κουτάλι τσαγιού ρίγανη
Μερικά φύλλα δάφνης
Αλατοπίπερο

Τελετουργία:
Αναμίξτε όλα τα υλικά πολύ καλά. Αλείψτε τα παϊδάκια και αφήστε τα για περίπου 4 ώρες.
Η ίδια μαρινάδα κάνει και για μεγαλύτερο κομμάτι αρνί στο φούρνο, απλά το κρέας πρέπει να μαριναριστεί για διπλάσιες ώρες.