Μαγικές συμβουλές για το φθόνο
Τελικά ο κόσμος του διαδικτύου διαφέρει σε πολύ λίγα από τον πραγματικό κόσμο. Όταν στέλνεις τις σκέψεις σου και αυτά που σε απασχολούν προς τα έξω τότε στην ουσία εκθέτεις τον εαυτό σου σε κάθε είδους ανθρώπους. Ακριβώς όπως όταν είσαι ένα δημόσιο πρόσωπο.
Τα λόγια που λες αλλά και που δέχεσαι είναι ένα είδος μαγείας. Είναι βέλη που στέλνεις προς όλες τις κατευθύνσεις τα οποία ανάλογα με το που αποσκοπείς αλλά και την κατάσταση που είσαι μπορούν να είναι βουτηγμένα σε δηλητήριο ή σε ίαμα. Δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς δεν είμαστε συνεχώς σε επαγρύπνηση ούτε χειριζόμαστε τόσο άψογα την γλώσσα, ώστε να αποφύγουμε να πληγώσουμε και να πληγωθούμε. Όταν όμως κάποιος ισχυρίζεται ότι έχει βγει από το "λήθαργο" θα πρέπει να προσέχει τις λέξεις του πολύ περισσότερο. Δεν ανήκω σ' αυτήν την κατηγορία παρά το γεγονός ότι παιδεύω τις λέξεις όσο περισσότερο μου επιτρέπουν οι εμπειρίες μου και οι γνώσεις μου. Προσπαθώ να είμαι όσο τον δυνατόν περισσότερο τέλειος στα δικά μου μέτρα. Και αν είστε καιρό αναγνώστες θα έχετε διαπιστώσει ότι δεν αναφέρομαι ποτέ προσωπικά σε κάποιον, αλλά ούτε και στο εαυτό μου. (παρά μόνο ίσως στα σχόλια όπου τις περισσότερες φορές χαλαρώνω και απαντώ άμεσα αφού δεν έχω τον χρόνο να κάνω έρευνα). Η εξήγηση είναι ότι έχω δημιουργήσει ένα alter ego, μια άλλη προσωπικότητα αν θέλετε, (Ιπτάμενος Ολλανδός) ο οποίος είναι μια εσωτερική ανακάλυψη στην οποία προσπαθώ να δώσω "υπόσταση" διαδικτυακά με σκοπό να την ανασύρω στην επιφάνεια και στόχο να στείλω βέλη θεραπευτικά στον κόσμο. Πολλές φορές σίγουρα δεν θα πετυχαίνω το στόχο μου και άλλες πάλι σφάλλω επειδή είμαι άνθρωπος.
Όμως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αρέσκονται στο να στέλνουν "δηλητηριασμένα βέλη" και μάλιστα προσωπικά. Δεν διαθέτουν την ευγένεια να σου δείξουν που σφάλλεις, και φυσικά ούτε επιχειρήματα για να στηρίξουν την άποψη τους. Τα "μάγια" τους θα σε αρρωστήσουν αν τα πάρεις προσωπικά και ειδικά αν είσαι άνθρωπος ο οποίος δεν είναι τόσο σίγουρος για τον εαυτό του. Άνθρωπος "μοναχικός", όπως πολλοί από εμάς που ασχολούμαστε με τα ιστολόγια, όχι στο ότι δεν έχουμε παρέες ή φίλους, αλλά στο ότι δεν έχουμε κάποιον για να επικοινωνήσουμε την βαθύτερη σκέψη μας, κάποιον τον οποίο θα μας καταλάβει και θα μπορέσουμε να συνομιλήσουμε στο ίδιο επίπεδο. Κάποιον που θα είμαστε βέβαιοι ότι θα αντιληφθεί την ουσία και τις επιπτώσεις αυτού που λέμε. Είναι τόσο εύκολο να κάνεις συναισθηματική ζημιά σε κάποιον! Αν αυτός ο κάποιος είναι και αδύναμος (από την άποψη ότι δεν έχει ζήσει αρκετά στην ζωή του ή/και τυγχάνει να έχει μια πιο ευαίσθητη ψυχή από τους γύρω του) τότε η βλάβη στην ψυχή μπορεί να είναι και μόνιμη ή να οδηγήσει ως και σε ακραίες πράξεις (αυτοκτονία).
Βασικό κίνητρο για την παραπάνω συμπεριφορά είναι ο φθόνος. Ο Φ. Μπαίηκον δίνει επιγραμματικά κάποιους λόγους που σε φέρνουν σ' αυτήν την κατάσταση. Λέει λοιπόν ότι τείνουν να φθονούν αυτοί: που έχουν έλλειψη αρετής, ανησυχία σε συνδυασμό με περιέργεια (πολλά ενδιαφέροντα), καλύπτεται ή αλλάζει η διαφορά ανάμεσα σε δύο ανθρώπους (πχ. οι γεννημένοι ευγενείς φθονούν τους κοινωνικά ανερχόμενους, ή η άνοδος κάποιου που προηγουμένως ήταν κοινωνικά ίσος με κάποιον άλλο), φυσικά ελαττώματα και προσωπικές ατυχίες.
Γι' αυτούς δε, που έχουν χτυπηθεί από τέτοια βέλη, γράφει σε κάποιο σημείο: "όπως είπαμε και στην αρχή, η πράξη του φθόνου έχει μέσα της κάτι από μαγική τέχνη (!), και έτσι δεν υπάρχει άλλη θεραπεία για το φθόνο παρά η θεραπεία της μαγείας. Και αυτή είναι να απομακρύνει κανείς τα μάγια και να τα ρίξει αλλού." Βέβαια γράφοντας αυτές τις γραμμές σκεφτόταν βασιλείς και υπουργούς οι οποίοι έχουν και τα εξιλαστήρια θύματα τους (ανθρώπους υπό τις διαταγές τους) στους οποίους ρίχνουν τα βάρη του φθόνου. Ευτυχώς λοιπόν έχω "δημιουργήσει" έναν "υποτελή" για τέτοιου είδους περιπτώσεις. Τον λένε Ιπτάμενο Ολλανδό και δεν χαμπαριάζει τίποτα... Ωστόσο θα ήθελα να προσθέσω στο δοκίμιο του Μπαίηκον, από προσωπική εμπειρία, ότι τις περισσότερες φορές αρκεί η συνειδητοποίηση, ότι μία λεκτική "επίθεση" οφείλεται σε φθόνο, για να αφαιρέσει όλη την δραστική ικανότητα του δηλητηρίου.
Τελειώνοντας αυτή την σύντομη αναφορά στο φθόνο θα ήθελα να κάνω ένα διαχωρισμό ανάμεσα στην υγιή ζήλια, αυτή που φέρνει την άμιλλα και τον υγιή ανταγωνισμό, και τον αρρωστημένο φθόνο ο οποίος σε μαραζώνει (όπως ο έρωτας) γιατί απλούστατα είναι συναίσθημα το οποίο ριζώνει μέσα σου, είναι επίμονο και έχει μεγάλη διάρκεια.
Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2010
Για την Πλήξη.
Για την Πλήξη
όπως μπορείς να δεις και στο ποίημα του Μπωντλαίρ που έχω αναρτήσει στο άλλο μου ιστολόγιο, αυτός ο υπέροχος ποιητής πίστευε ότι η πλήξη/ανία είναι το χειρότερο τέρας που υπάρχει στον άνθρωπο.
Ο Πασκάλ έλεγε: " Όλη η δυστυχία των ανθρώπων προέρχεται από ένα και μόνο πράγμα, από το ότι δεν μπορούν να καθίσουν ήσυχοι σ'ένα δωμάτιο".
O Όσκαρ Ουάιλντ έγραψε στο Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι: "Το μοναδικό απαίσιο πράγμα στον κόσμο είναι η πλήξη Ντόριαν. Είναι το μοναδικό αμάρτημα για το οποίο δεν υπάρχει συγχώρεση."
Που οφείλεται όμως η πλήξη και πως προκαλεί την δυστυχία είναι τα ερωτήματα που θα απασχολήσουν (επιφανιακά ίσως, αλλά πάντα με σκοπό να αποτελέσουν τροφή για την σκέψη) την σημερινή μου ανάρτηση.
Ας αρχίσουμε από τον ορισμό της πλήξης/ανίας:
πλήξη η : δυσάρεστο συναίσθημα ανίας, βαρεμάρας
Εξετάζοντας και τον ορισμό της ανίας βρίσκουμε ήδη τις πηγές της:
ανία η : δυσάρεστο συναίσθημα που δημιουργείται από την έλλειψη ενδιαφέρουσας απασχόλησης ή από τη μονότονη επανάληψη των ίδιων εντυπώσεων, γεγονότων, πράξεων·
Ας τις εξετάσουμε ξεχωριστά αρχίζοντας από την δεύτερη δηλ. την μονότονη επανάληψη των ίδιων εντυπώσεων, πράξεων, γεγονότων. Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής μας η επανάληψη. Ο "μοντέρνος" τρόπος ζωής, που ειδικά στις πόλεις μας επιβάλλεται, προκαλεί πλήξη. Σκεφτείτε: δουλειά, γραφείο, σπίτι, τηλεόραση, ύπνος και ξανά από την αρχή.
Όμως η "φυγή" από την ζωή και αν θέλετε από τις απολαύσεις τις (πχ. μοναστική ζωή) είναι δυνατόν να είναι λύση; Τότε ο άνθρωπος θα βρισκόταν στην καρδιά αυτού που ο Βαλερύ ονομάζει "η απόλυτη ανία του ζειν" και ότι αυτό θα "σταματούσε ακαριαία την καρδιά". Το άλλο άκρο, ένας αχαλίνωτος, ανήθικος βίος γεμάτος απολαύσεις θα οδηγούσε πάλι σε πλήξη ή έστω σ'ένα δυσάρεστο συναίσθημα! "Αρκετά, σταματήστε, δεν είναι πια τόσο ευχάριστο, όσο ήταν πριν", λέει ο δούκας του Μαντού στους μουσικούς, στην αρχή του La Nuit des Rois (Η Νύχτα των Βασιλέων - Shakespeare). Μια αμετάβλητη απόλαυση δεν μπορεί να γίνεται συνεχώς αισθητή σαν πληρότητα. Ο ίδιος ο Δον Ζουάν κουράζεται κάποια μέρα να κατακτά συνεχώς γυναίκες. Η Σιμόν ντε Μπωβουάρ, από την οποία δανείστηκα πολλά γι' αυτήν την ανάρτηση, λέει ότι "οι ακίνητοι παράδεισοι δεν μας υπόσχονται παρά μια αιώνια πλήξη".
Ας πάμε όμως να δούμε και τον άλλο λόγο της πλήξης, την έλλειψη ενδιαφέροντος. Ο Σοπενάουερ χρησιμοποίησε την πλήξη για να καταδείξει την ματαιότητα της ανθρώπινης ζωής. "Έβρισκα ότι κανένας σκοπός δεν άξιζε τον κόπο για καμμιά προσπάθεια" λέει ο ήρωας του Μπενζαμέν Κονστάν. Προσωπικά πιστεύω όμως ότι η ματαιότητα αυτή είναι απαραίτητη για να μας δείξει την ασημαντότητά μας. Μια ασημαντότητα που δεν μπορεί να οδηγήσει στην αδιαφορία γιατί ακόμα και ένα μικρό παιδί που πεισμώνοντας αποτραβιέται σε μια γωνιά και λέει: "δεν μ' ενδιαφέρει τίποτα πια", σε λίγο θα αρχίσει να στριφογυρνάει, κοιτώντας γύρω του αφού αρχίζει και βαριέται. Βλέπετε ο άνθρωπος είναι ένα ανήσυχο όν. Ο άνθρωπος προσπαθεί να αποφύγει την έλλειψη ενδιαφέροντος. Ακόμα και με ανορθόδοξους τρόπους, για παράδειγμα δουλεύοντας πολύ σκληρά ή με ακριβά χόμπυ. Κάνοντας φίλους στο facebook, ή κουτσομπολεύοντας. Η σύχρονη ψυχολογία την συνδέει με τα ναρκωτικά και με τον τζόγο. Και όλα αυτά απλώς για να ξεχνιέται και να μπορεί να συνεχίζει. Μπορεί να κάνει οτιδήποτε αρκεί να μην σκεφτεί την ματαιότητα των πραγμάτων και να μην νιώσει αυτό το απαίσιο συναίσθημα της πλήξης (που όλοι μας γνωρίζουμε, όπως καταλήγει και ο Μπωντλαίρ στο ποίημα που προανέφερα). Αυτός ίσως είναι και ο λόγος που ο άνθρωπος είναι υπέρβαση. Θέτει στόχους τους οποίους φτάνει και ξεπερνά. Και τους ξεπερνά όχι μόνο αναλογιζόμενος αυτοσαρκαστικά "γιατί ως εδώ και όχι παραπάνω;", αλλά κυρίως γιατί (όπως μας έχει περιγράψει πολλάκις η λογοτεχνία) ο άνθρωπος που μόλις πέτυχε τον στόχο τον οποίο είχε με πάθος επιδιώξει, νιώθει απογοήτευση. Για παράδειγμα, ο Καζαντζάκης, γράφοντας την συνέχεια της Οδύσσειας βάζει τον Οδυσσέα αφού γύρισε επιτέλους στην Ιθάκη και αφού αποκατέστησε την τάξη, να αναχωρεί αμέσως (τρεις μέρες μετά) για νέες περιπέτειες...
Θα έλεγα ότι ίσως η πλήξη αποτελεί το καθοριστικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο Χάιντεγκερ λέει ότι "η πλήξη είναι συνυφασμένη με την έλλειψη νοήματος στη ζωή, πράγμα που οδηγεί στο υπαρξιακό άγχος". Είναι ένα χαρακτηριστικό που μας σπρώχνει μπροστά, μας καλεί να ψάξουμε, να κάνουμε κάτι όχι όμως απλώς για να το κάνουμε, αλλά για να μάθουμε. Η μάθηση είναι αντίστροφως συσχετιζόμενη με την πλήξη. Να βρούμε, να ανακαλύψουμε την αλήθεια λοιπόν. Που θα βρούμε όμως την αλήθεια του ανθρώπου αν δεν την ψάξουμε μέσα μας; Γι' αυτό και η εσκεμμένη αποφυγή της ενδοσκόπησης δεν εξαφανίζει το πρόβλημα, αντιθέτως είναι η πηγή πολλών κακών για τον άνθρωπο, όπως είδαμε. Μπορεί να μας παρακινεί να προχωρήσουμε, αλλά από την άλλη μας παίζει σαν μαριονέττα η οποία δεν διαθέτει δικιά της βούληση και θέληση. Γιατί η αμάθεια κάνει τον άνθρωπο άβουλο ον.
Ο Καντίτ (Βολταίρος) μας παρακινεί "να καλλιεργήσουμε τον κήπο μας". Αυτό για εμένα σημαίνει να "σκαλίσουμε" και μετά "να φυτέψουμε όμορφα και χρήσιμα λουλούδια" στον εσωτερικό μας κόσμο όχι απλά για να αποφύγουμε την πλήξη αλλά γιατί έτσι ισχυροποιούμε ή καλύτερα αναπτύσσουμε την θέληση και την βούλησή μας. "Ο σοφός είναι και αυτός ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους και η ίδια η σοφία του είναι η βούληση του." (Σιμόν ντε Μπωβουάρ)
Πηγές:
Πύρρος και Κινέας - Σιμόν ντε Μπωβουάρ
όπως μπορείς να δεις και στο ποίημα του Μπωντλαίρ που έχω αναρτήσει στο άλλο μου ιστολόγιο, αυτός ο υπέροχος ποιητής πίστευε ότι η πλήξη/ανία είναι το χειρότερο τέρας που υπάρχει στον άνθρωπο.
Ο Πασκάλ έλεγε: " Όλη η δυστυχία των ανθρώπων προέρχεται από ένα και μόνο πράγμα, από το ότι δεν μπορούν να καθίσουν ήσυχοι σ'ένα δωμάτιο".
O Όσκαρ Ουάιλντ έγραψε στο Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι: "Το μοναδικό απαίσιο πράγμα στον κόσμο είναι η πλήξη Ντόριαν. Είναι το μοναδικό αμάρτημα για το οποίο δεν υπάρχει συγχώρεση."
Που οφείλεται όμως η πλήξη και πως προκαλεί την δυστυχία είναι τα ερωτήματα που θα απασχολήσουν (επιφανιακά ίσως, αλλά πάντα με σκοπό να αποτελέσουν τροφή για την σκέψη) την σημερινή μου ανάρτηση.
Ας αρχίσουμε από τον ορισμό της πλήξης/ανίας:
πλήξη η : δυσάρεστο συναίσθημα ανίας, βαρεμάρας
Εξετάζοντας και τον ορισμό της ανίας βρίσκουμε ήδη τις πηγές της:
ανία η : δυσάρεστο συναίσθημα που δημιουργείται από την έλλειψη ενδιαφέρουσας απασχόλησης ή από τη μονότονη επανάληψη των ίδιων εντυπώσεων, γεγονότων, πράξεων·
Ας τις εξετάσουμε ξεχωριστά αρχίζοντας από την δεύτερη δηλ. την μονότονη επανάληψη των ίδιων εντυπώσεων, πράξεων, γεγονότων. Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής μας η επανάληψη. Ο "μοντέρνος" τρόπος ζωής, που ειδικά στις πόλεις μας επιβάλλεται, προκαλεί πλήξη. Σκεφτείτε: δουλειά, γραφείο, σπίτι, τηλεόραση, ύπνος και ξανά από την αρχή.
Όμως η "φυγή" από την ζωή και αν θέλετε από τις απολαύσεις τις (πχ. μοναστική ζωή) είναι δυνατόν να είναι λύση; Τότε ο άνθρωπος θα βρισκόταν στην καρδιά αυτού που ο Βαλερύ ονομάζει "η απόλυτη ανία του ζειν" και ότι αυτό θα "σταματούσε ακαριαία την καρδιά". Το άλλο άκρο, ένας αχαλίνωτος, ανήθικος βίος γεμάτος απολαύσεις θα οδηγούσε πάλι σε πλήξη ή έστω σ'ένα δυσάρεστο συναίσθημα! "Αρκετά, σταματήστε, δεν είναι πια τόσο ευχάριστο, όσο ήταν πριν", λέει ο δούκας του Μαντού στους μουσικούς, στην αρχή του La Nuit des Rois (Η Νύχτα των Βασιλέων - Shakespeare). Μια αμετάβλητη απόλαυση δεν μπορεί να γίνεται συνεχώς αισθητή σαν πληρότητα. Ο ίδιος ο Δον Ζουάν κουράζεται κάποια μέρα να κατακτά συνεχώς γυναίκες. Η Σιμόν ντε Μπωβουάρ, από την οποία δανείστηκα πολλά γι' αυτήν την ανάρτηση, λέει ότι "οι ακίνητοι παράδεισοι δεν μας υπόσχονται παρά μια αιώνια πλήξη".
Ας πάμε όμως να δούμε και τον άλλο λόγο της πλήξης, την έλλειψη ενδιαφέροντος. Ο Σοπενάουερ χρησιμοποίησε την πλήξη για να καταδείξει την ματαιότητα της ανθρώπινης ζωής. "Έβρισκα ότι κανένας σκοπός δεν άξιζε τον κόπο για καμμιά προσπάθεια" λέει ο ήρωας του Μπενζαμέν Κονστάν. Προσωπικά πιστεύω όμως ότι η ματαιότητα αυτή είναι απαραίτητη για να μας δείξει την ασημαντότητά μας. Μια ασημαντότητα που δεν μπορεί να οδηγήσει στην αδιαφορία γιατί ακόμα και ένα μικρό παιδί που πεισμώνοντας αποτραβιέται σε μια γωνιά και λέει: "δεν μ' ενδιαφέρει τίποτα πια", σε λίγο θα αρχίσει να στριφογυρνάει, κοιτώντας γύρω του αφού αρχίζει και βαριέται. Βλέπετε ο άνθρωπος είναι ένα ανήσυχο όν. Ο άνθρωπος προσπαθεί να αποφύγει την έλλειψη ενδιαφέροντος. Ακόμα και με ανορθόδοξους τρόπους, για παράδειγμα δουλεύοντας πολύ σκληρά ή με ακριβά χόμπυ. Κάνοντας φίλους στο facebook, ή κουτσομπολεύοντας. Η σύχρονη ψυχολογία την συνδέει με τα ναρκωτικά και με τον τζόγο. Και όλα αυτά απλώς για να ξεχνιέται και να μπορεί να συνεχίζει. Μπορεί να κάνει οτιδήποτε αρκεί να μην σκεφτεί την ματαιότητα των πραγμάτων και να μην νιώσει αυτό το απαίσιο συναίσθημα της πλήξης (που όλοι μας γνωρίζουμε, όπως καταλήγει και ο Μπωντλαίρ στο ποίημα που προανέφερα). Αυτός ίσως είναι και ο λόγος που ο άνθρωπος είναι υπέρβαση. Θέτει στόχους τους οποίους φτάνει και ξεπερνά. Και τους ξεπερνά όχι μόνο αναλογιζόμενος αυτοσαρκαστικά "γιατί ως εδώ και όχι παραπάνω;", αλλά κυρίως γιατί (όπως μας έχει περιγράψει πολλάκις η λογοτεχνία) ο άνθρωπος που μόλις πέτυχε τον στόχο τον οποίο είχε με πάθος επιδιώξει, νιώθει απογοήτευση. Για παράδειγμα, ο Καζαντζάκης, γράφοντας την συνέχεια της Οδύσσειας βάζει τον Οδυσσέα αφού γύρισε επιτέλους στην Ιθάκη και αφού αποκατέστησε την τάξη, να αναχωρεί αμέσως (τρεις μέρες μετά) για νέες περιπέτειες...
Θα έλεγα ότι ίσως η πλήξη αποτελεί το καθοριστικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο Χάιντεγκερ λέει ότι "η πλήξη είναι συνυφασμένη με την έλλειψη νοήματος στη ζωή, πράγμα που οδηγεί στο υπαρξιακό άγχος". Είναι ένα χαρακτηριστικό που μας σπρώχνει μπροστά, μας καλεί να ψάξουμε, να κάνουμε κάτι όχι όμως απλώς για να το κάνουμε, αλλά για να μάθουμε. Η μάθηση είναι αντίστροφως συσχετιζόμενη με την πλήξη. Να βρούμε, να ανακαλύψουμε την αλήθεια λοιπόν. Που θα βρούμε όμως την αλήθεια του ανθρώπου αν δεν την ψάξουμε μέσα μας; Γι' αυτό και η εσκεμμένη αποφυγή της ενδοσκόπησης δεν εξαφανίζει το πρόβλημα, αντιθέτως είναι η πηγή πολλών κακών για τον άνθρωπο, όπως είδαμε. Μπορεί να μας παρακινεί να προχωρήσουμε, αλλά από την άλλη μας παίζει σαν μαριονέττα η οποία δεν διαθέτει δικιά της βούληση και θέληση. Γιατί η αμάθεια κάνει τον άνθρωπο άβουλο ον.
Ο Καντίτ (Βολταίρος) μας παρακινεί "να καλλιεργήσουμε τον κήπο μας". Αυτό για εμένα σημαίνει να "σκαλίσουμε" και μετά "να φυτέψουμε όμορφα και χρήσιμα λουλούδια" στον εσωτερικό μας κόσμο όχι απλά για να αποφύγουμε την πλήξη αλλά γιατί έτσι ισχυροποιούμε ή καλύτερα αναπτύσσουμε την θέληση και την βούλησή μας. "Ο σοφός είναι και αυτός ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους και η ίδια η σοφία του είναι η βούληση του." (Σιμόν ντε Μπωβουάρ)
Πηγές:
Πύρρος και Κινέας - Σιμόν ντε Μπωβουάρ
Περί βελτίωσης και σκοπού.
Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010
Περί βελτίωσης και σκοπού
Η βελτίωση ή η εξέλιξη αν προτιμάτε, δεν έρχεται μέσα από την προσπάθεια.
Η προσπάθεια σε οδηγεί μόνο σε σύγκρουση.
Το να γνωρίζεις ποιος είσαι σου δίνει κατανόηση που είναι η ίδια η βελτίωση ή η εξέλιξη.
Είμαι αυτός που είμαι. Και αυτό είναι από μόνο του η μοίρα μου.
Μια μοίρα όμως που δεν μπορώ να ακολουθώ τυφλά σαν ζώο. Είμαι ζώο (το ξέρω) αλλά μπορώ τουλάχιστον να την παρατηρώ. Και άλλοτε απορώ, άλλοτε την θαυμάζω. Δεν την κρίνω, ούτε συμφωνώ μαζί της. Απλά την παρατηρώ και τότε γνωρίζω σιγά - σιγά τι είμαι. Αυτή θα μπορούσα να την ονομάσω: επιστήμη της συνείδησης. Εκεί βρίσκεται και το μυστικό της βελτίωσης...
Βελτίωση όχι έχοντας σκοπό να γίνω καλύτερος ή κάποιος άλλος από αυτό που είμαι. Εξάλλου που ξέρω τι είναι καλύτερο όταν δεν ξέρω τι είμαι; Ζω και δρω χωρίς σκοπό γιατί αν ο σκοπός τελειώσει και τότε μας περιμένει ο ακίνητος παράδεισος που είχαμε φανταστεί είτε για να μας απογοητεύσει, είτε για να μας κάνει να πεθάνουμε από ανία.
Συνήθως βέβαια απλά ξεχνάμε και η σκέψη θέτει τον καινούργιο στόχο - καρότο. Η κίνηση προς ένα σκοπό μου πρόσφερε ατέλειωτα χρόνια ψευδαίσθησης ότι ζω. Ακόμα πέφτω στην παγίδα που και που, αλλά τώρα ξέρω ποιος με ξεγελάει. Είναι η σκέψη που έχει δικιά της ζωή και θέλει να ζω στην δικιά της προβολή.
Για επίλογο κράτησα κάτι που θεωρώ ότι ταιριάζει με την ανάρτηση. Γράφει ο Καρλ Γιούνγκ στο κεφάλαιο που αναφέρεται στο ταξίδι του στην Αφρική (Ουγκάντα). "Όχι ο άνθρωπος, αλλά ο Θεός ήταν ο διοικητής εδώ - με άλλα λόγια, όχι βούληση και σκοπός, αλλά ανεξιχνίαστο σχέδιο."
Περί βελτίωσης και σκοπού
Η βελτίωση ή η εξέλιξη αν προτιμάτε, δεν έρχεται μέσα από την προσπάθεια.
Η προσπάθεια σε οδηγεί μόνο σε σύγκρουση.
Το να γνωρίζεις ποιος είσαι σου δίνει κατανόηση που είναι η ίδια η βελτίωση ή η εξέλιξη.
Είμαι αυτός που είμαι. Και αυτό είναι από μόνο του η μοίρα μου.
Μια μοίρα όμως που δεν μπορώ να ακολουθώ τυφλά σαν ζώο. Είμαι ζώο (το ξέρω) αλλά μπορώ τουλάχιστον να την παρατηρώ. Και άλλοτε απορώ, άλλοτε την θαυμάζω. Δεν την κρίνω, ούτε συμφωνώ μαζί της. Απλά την παρατηρώ και τότε γνωρίζω σιγά - σιγά τι είμαι. Αυτή θα μπορούσα να την ονομάσω: επιστήμη της συνείδησης. Εκεί βρίσκεται και το μυστικό της βελτίωσης...
Βελτίωση όχι έχοντας σκοπό να γίνω καλύτερος ή κάποιος άλλος από αυτό που είμαι. Εξάλλου που ξέρω τι είναι καλύτερο όταν δεν ξέρω τι είμαι; Ζω και δρω χωρίς σκοπό γιατί αν ο σκοπός τελειώσει και τότε μας περιμένει ο ακίνητος παράδεισος που είχαμε φανταστεί είτε για να μας απογοητεύσει, είτε για να μας κάνει να πεθάνουμε από ανία.
Συνήθως βέβαια απλά ξεχνάμε και η σκέψη θέτει τον καινούργιο στόχο - καρότο. Η κίνηση προς ένα σκοπό μου πρόσφερε ατέλειωτα χρόνια ψευδαίσθησης ότι ζω. Ακόμα πέφτω στην παγίδα που και που, αλλά τώρα ξέρω ποιος με ξεγελάει. Είναι η σκέψη που έχει δικιά της ζωή και θέλει να ζω στην δικιά της προβολή.
Για επίλογο κράτησα κάτι που θεωρώ ότι ταιριάζει με την ανάρτηση. Γράφει ο Καρλ Γιούνγκ στο κεφάλαιο που αναφέρεται στο ταξίδι του στην Αφρική (Ουγκάντα). "Όχι ο άνθρωπος, αλλά ο Θεός ήταν ο διοικητής εδώ - με άλλα λόγια, όχι βούληση και σκοπός, αλλά ανεξιχνίαστο σχέδιο."
Ο νέος Κύριος Τίποτα
"Υπάρχουν πάντοτε πολλοί, σοβαροί κι επαρκείς, λόγοι που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν το φόνο ενός ανθρώπου. Αντιθέτως, αυτό που δύσκολα δικαιολογείται είναι ότι εξακολουθεί να ζει." Αlfred Capus. Το διάβασα κάπου και μου φάνηκε πως ταιριάζει με τον κ. Αλογοσκούφη. Όχι κυριολεκτικά. Να είναι καλά ο άνθρωπος να ζήσει χίλια χρόνια. Μεταφορικά μιλάω γιατί εξακολουθεί να ζει πολιτικά και μάλιστα αδιόρθωτος.
Τον άκουσα χθες στην εκπομπή "Φακέλοι" του κ. Παπαχελά και μου σηκώθηκε η τρίχα. Υποθέτω όχι μόνο η δική μου αλλά και όλων όσων τον έβλεπαν και τον άκουγαν. Μίλησε και ο κύριος Κοντοπυράκης αλλά γι’ αυτόν δεν μπορεί να πεi κανείς πολλά πράγματα. Έχει το ακαταλόγιστο του τρελού επιστήμονα που για χάρη της επιστήμης συμμάχησε με τον διάβολο.
Ο κ. Αλογοσκούφης λοιπόν, αφού ανερυθρίαστα παραδέχθηκε πως η Ελλάδα επί Κυβέρνησης Σημίτη μπήκε κανονικά στην ΟΝΕ, αφού ακόμη και μετά την απογραφή και το διασυρμό που ο ίδιος προκάλεσε το ελληνικό έλλειμμα ήταν 3,1%, όταν το ζητούμενο ήταν 3%, επέμεινε πως καλώς έγινε η απογραφή. Δεν μπορούσε λέει να ανεχτεί ότι ζούσαμε μέσα στο ψέμα. Και όταν ρωτήθηκε αν τώρα μετά τα όσα έχουν μεσολαβήσει, μετά από τόσο διασυρμό, έχει αλλάξει γνώμη απάντησε: Όχι.
Ακόμη κι όταν του είπαν για το έγγραφο της Κομισιόν της 31/3/2006 που υποδεικνύει σε όλα τα κράτη μέλη ότι οι εξοπλιστικές δαπάνες θα γράφονται στον κρατικό προϋπολογισμό με την παραλαβή. Ακόμη και όταν γνώριζε πως η Γερμανία για να μπει είχε αφήσει έξω τα χρέη της ενοποίησης των δύο Γερμανιών. Ακόμη και όταν γνώριζε πως η Γαλλία είχε αφήσει απ έξω σημαντικές ασφαλιστικές υποχρεώσεις για να πιάσει το στόχο του 3%. Εκεί αυτός. Αμετανόητος να μιλά για δημιουργική λογιστική του ΠΑΣΟΚ.
Αν το ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής είχε μία σοβαρή ευθύνη είναι πως μας έβαλε στο ευρώ βιαστικά και χωρίς προετοιμασία. Χωρίς να ενημερωθεί ο κόσμος συστηματικά για την αξία του χρήματος και χωρίς να έχει φροντίσει να προλάβει τις αισχροκερδείς ανατιμήσεις. Όπως επίσης δεν φρόντισε όσο έπρεπε για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας και για την πάταξη της διαφθοράς των δημόσιων υπηρεσιών.
Ο κ. Αλογοσκούφης όμως ευθύνεται για το εξευτελισμό της χώρας. Αυτός ήταν ο τσάρος της ελληνικής οικονομίας για μία γεμάτη τετραετία. Τα αποτελέσματα του έργου του τα ζούμε σήμερα με εφιαλτικό τρόπο. Όσο και εάν πάει να φορτώσει τα χρέη στον παλαιότερο ΠΑΣΟΚ , δεν έκανε απολύτως τίποτα ούτε να τα συμμαζέψει, ούτε να στηρίξει την οικονομία, ούτε να αυξήσει τα έσοδα, ούτε να φέρει τα ελληνικά κεφάλαια από το εξωτερικό. Μόνο κάτι αστείους και ανεκδιήγητους λεονταρισμούς έκανε όταν για παράδειγμα πήγε να μπλοκάρει την είσοδο Βγενόπουλου στον ΟΤΕ.
Το χειρότερο όμως είναι ότι διέλυσε την αξιοπιστία της χώρας. Δεν είναι τόσο η οικονομική της κατάσταση που ανησυχεί. Είναι η αξιοπιστία. Οι εταίροι μας, οι πιστωτές μας, οι αξιολογητές μας δεν έχουν καμμία εμπιστοσύνη πλέον στην Ελληνική Εκτελεστική Εξουσία. Και άλλες χώρες είναι χειρότερες από εμάς. Παράδειγμα η Ιρλανδία, αλλά γι’ αυτήν δεν έχει χαθεί η αξιοπιστία. Εκεί οι πολιτικοί, αφενός ότι υποχρέωση ανέλαβαν την εκπλήρωσαν ή δείνουν σοβαρά δείγματα ότι προσπαθούν.
Δυστυχώς όμως επί μία πενταετία, με τον κ. Αλογοσκούφη, κάθε τρείς και λίγο αλλάζαμε στοιχεία. Τη μία το ένα την άλλη το άλλο, με αποκορύφωμα το αίτημα να αυξηθεί το ΑΕΠ μας κατά 25%. Και φυσικά δεν εκπλήρωσε ούτε μία από τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει ή τους στόχους που υποσχόταν ότι θα πιάσει. Ούτε φυσικά να γίνεται λόγος για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, την πάταξη της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας.
Είναι αλήθεια πως πρέπει να αποφεύγουμε αποδιοπομπαίους τράγους. Ιδιαίτερα στην τόσο κρίσιμη εποχή που πρέπει να κοιτάμε μπροστά, μπας και περισώσουμε κάτι. Αλλά και να θέλουμε ο κ. Αλογοσκούφης εξακολουθεί να μη μας αφήνει περιθώρια με τα όσα εξοργιστικά εξακολουθεί να μας θυμίζει. Προφανώς τώρα που κ. Αβραμόπουλος κέρδισε τον τίτλο ο «Ο κ. τα Πάντα Όλα» λόγω της θητείας του σε διάφορα κυβερνητικά πόστα, ο πρώην τσάρος της ελληνικής οικονομίας αν κρίνουμε από τα μηδενικά αποτελέσματα της θλιβερής πολιτικής κατέλαβε επάξια τον τίτλο "Κύριος Τίποτα.".
Τον άκουσα χθες στην εκπομπή "Φακέλοι" του κ. Παπαχελά και μου σηκώθηκε η τρίχα. Υποθέτω όχι μόνο η δική μου αλλά και όλων όσων τον έβλεπαν και τον άκουγαν. Μίλησε και ο κύριος Κοντοπυράκης αλλά γι’ αυτόν δεν μπορεί να πεi κανείς πολλά πράγματα. Έχει το ακαταλόγιστο του τρελού επιστήμονα που για χάρη της επιστήμης συμμάχησε με τον διάβολο.
Ο κ. Αλογοσκούφης λοιπόν, αφού ανερυθρίαστα παραδέχθηκε πως η Ελλάδα επί Κυβέρνησης Σημίτη μπήκε κανονικά στην ΟΝΕ, αφού ακόμη και μετά την απογραφή και το διασυρμό που ο ίδιος προκάλεσε το ελληνικό έλλειμμα ήταν 3,1%, όταν το ζητούμενο ήταν 3%, επέμεινε πως καλώς έγινε η απογραφή. Δεν μπορούσε λέει να ανεχτεί ότι ζούσαμε μέσα στο ψέμα. Και όταν ρωτήθηκε αν τώρα μετά τα όσα έχουν μεσολαβήσει, μετά από τόσο διασυρμό, έχει αλλάξει γνώμη απάντησε: Όχι.
Ακόμη κι όταν του είπαν για το έγγραφο της Κομισιόν της 31/3/2006 που υποδεικνύει σε όλα τα κράτη μέλη ότι οι εξοπλιστικές δαπάνες θα γράφονται στον κρατικό προϋπολογισμό με την παραλαβή. Ακόμη και όταν γνώριζε πως η Γερμανία για να μπει είχε αφήσει έξω τα χρέη της ενοποίησης των δύο Γερμανιών. Ακόμη και όταν γνώριζε πως η Γαλλία είχε αφήσει απ έξω σημαντικές ασφαλιστικές υποχρεώσεις για να πιάσει το στόχο του 3%. Εκεί αυτός. Αμετανόητος να μιλά για δημιουργική λογιστική του ΠΑΣΟΚ.
Αν το ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής είχε μία σοβαρή ευθύνη είναι πως μας έβαλε στο ευρώ βιαστικά και χωρίς προετοιμασία. Χωρίς να ενημερωθεί ο κόσμος συστηματικά για την αξία του χρήματος και χωρίς να έχει φροντίσει να προλάβει τις αισχροκερδείς ανατιμήσεις. Όπως επίσης δεν φρόντισε όσο έπρεπε για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας και για την πάταξη της διαφθοράς των δημόσιων υπηρεσιών.
Ο κ. Αλογοσκούφης όμως ευθύνεται για το εξευτελισμό της χώρας. Αυτός ήταν ο τσάρος της ελληνικής οικονομίας για μία γεμάτη τετραετία. Τα αποτελέσματα του έργου του τα ζούμε σήμερα με εφιαλτικό τρόπο. Όσο και εάν πάει να φορτώσει τα χρέη στον παλαιότερο ΠΑΣΟΚ , δεν έκανε απολύτως τίποτα ούτε να τα συμμαζέψει, ούτε να στηρίξει την οικονομία, ούτε να αυξήσει τα έσοδα, ούτε να φέρει τα ελληνικά κεφάλαια από το εξωτερικό. Μόνο κάτι αστείους και ανεκδιήγητους λεονταρισμούς έκανε όταν για παράδειγμα πήγε να μπλοκάρει την είσοδο Βγενόπουλου στον ΟΤΕ.
Το χειρότερο όμως είναι ότι διέλυσε την αξιοπιστία της χώρας. Δεν είναι τόσο η οικονομική της κατάσταση που ανησυχεί. Είναι η αξιοπιστία. Οι εταίροι μας, οι πιστωτές μας, οι αξιολογητές μας δεν έχουν καμμία εμπιστοσύνη πλέον στην Ελληνική Εκτελεστική Εξουσία. Και άλλες χώρες είναι χειρότερες από εμάς. Παράδειγμα η Ιρλανδία, αλλά γι’ αυτήν δεν έχει χαθεί η αξιοπιστία. Εκεί οι πολιτικοί, αφενός ότι υποχρέωση ανέλαβαν την εκπλήρωσαν ή δείνουν σοβαρά δείγματα ότι προσπαθούν.
Δυστυχώς όμως επί μία πενταετία, με τον κ. Αλογοσκούφη, κάθε τρείς και λίγο αλλάζαμε στοιχεία. Τη μία το ένα την άλλη το άλλο, με αποκορύφωμα το αίτημα να αυξηθεί το ΑΕΠ μας κατά 25%. Και φυσικά δεν εκπλήρωσε ούτε μία από τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει ή τους στόχους που υποσχόταν ότι θα πιάσει. Ούτε φυσικά να γίνεται λόγος για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, την πάταξη της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας.
Είναι αλήθεια πως πρέπει να αποφεύγουμε αποδιοπομπαίους τράγους. Ιδιαίτερα στην τόσο κρίσιμη εποχή που πρέπει να κοιτάμε μπροστά, μπας και περισώσουμε κάτι. Αλλά και να θέλουμε ο κ. Αλογοσκούφης εξακολουθεί να μη μας αφήνει περιθώρια με τα όσα εξοργιστικά εξακολουθεί να μας θυμίζει. Προφανώς τώρα που κ. Αβραμόπουλος κέρδισε τον τίτλο ο «Ο κ. τα Πάντα Όλα» λόγω της θητείας του σε διάφορα κυβερνητικά πόστα, ο πρώην τσάρος της ελληνικής οικονομίας αν κρίνουμε από τα μηδενικά αποτελέσματα της θλιβερής πολιτικής κατέλαβε επάξια τον τίτλο "Κύριος Τίποτα.".
Προς μια εθνική αγροτική στρατηγική
μια απάντηση στην κ. Μπατζελή: Προς μια εθνική αγροτική στρατηγική
2010-01-19
Η εξουσία ενίοτε υπερτονίζει την Διαχείριση και όχι την Φαντασία! Xαρακτηριστικό παράδειγμα το δελτίο τύπου της 19ης Ιανουαρίου από την Υπουργό Γεωργικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, κ. Μπατζελή. Το Αγροτικό Ζήτημα της Ελλάδας για να λυθεί όμως απαιτεί τόλμη και Φαντασία!
Eίναι άμεση εθνική ανάγκη να βρούμε σοβαρά επιχειρήματα για να πείσουμε τους νέους ανθρώπους να ασχοληθούν με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Διότι, η πλειοψηφία του αγροτικού πληθυσμού της Ελλάδας σε λίγα χρόνια συνταξιοδοτείται και μια χώρα χωρίς αγροτική παραγωγή είναι μια χώρα οικονομικά εξαρτόμενη και πολιτικά υποτελής!
Πώς θα πείσουμε τους νέους για το μέλλον της γεωργίας; Μόνο ένας τρόπος υπάρχει: προβάλλοντας και προτείνοντας καλλιέργειες με εμπορικότητα και υψηλή προστιθέμενη αξία. Η μαστίχα, η ελιά και το αμπέλι, είναι καλλιέργειες με δυνατότητες αειφόρου ανάπτυξης και με υψηλότατη εξαγωγιμότητα. Η μαστίχα έχει πλήθος εφαρμογών τόσο στη χημεία των τροφίμων όσο και στη χημεία των καλλυντικών. Η Ελλάδα παράγει την καλύτερη ελιά του κόσμου, την Κορωνέικη. Οι ελληνικές ποικιλίες σταφυλιών (π.χ Ξυνόμαυρο, Λημνιό, Αγιωργήτικο, Μοσχοφίλερο και Ροδίτης) έχουν άριστες οργανοληπτικές ιδιότητες.
Παράλληλα, υπάρχουν και νέες καλλιέργεις εξ’ίσου πολλά υποσχόμενες. Η στέβια (Stevia rebaudiana) είναι ένα μικρό βότανο τα φύλλα του οποίου είναι 30-45 φορές πιο γλυκά από την ζάχαρη! Στις 18.12.2008, οι εταιρείες Coca-Cola Co και PepsiCo έλαβαν έγκριση στις ΗΠΑ για να χρησιμοποιούν την στέβια! Η Γαλλία ενέκρινε σήμερα [!!!] την στέβια την ίδια μέρα με το ΔΤ της κ. Υπουργού (19.1.2010)!!!
Από χημικής άποψης, επιτέλους οι κολοσσοί του χώρου των αναψυκτικών κατάλαβαν ότι το μέλλον βρίσκεται στη φύση και όχι στα χημικά εργαστήρια (π.χ. ασπαρτάμη ή κυκλαμικά που είναι τοξικά). Από τεχνολογικής άποψης, αρχίζει να διαφαίνεται η εποχή που θα καλλιεργούμε φυτά για την διατροφική τους αξία.
Στην Ελλάδα, αντί να καλλιεργούμε βαμπάκι και καπνό, ας ψάξουμε να βρούμε φυτά με υψηλή προστιθέμενη αξία και αποδεδειγμένη ασφάλεια. Κι ας φροντίσουμε επιτέλους να έχουμε προϊόντα Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ). Προαπαιτούμενα είναι η άμεση εφαρμογή διαδικασιών πιστοποίησης. Για να πάψουμε να πουλάμε χύμα και άρα φθηνά το ελληνικό λάδι στην Ιταλία και οι Ιταλοί να το μεταπωλούν συσκευασμένο εισπράτοντας πολλαπλάσιο κέρδος.
Το μέλλον μπορεί να γίνει ρόδινο αν αποφασίσουμε να απεξαρτηθούμε από την νοοτροπία των επιδοτήσεων. Και καλύτερο εισόδημα θα έχουν οι αγρότες μας και καλύτερες τιμές θα έχουμε ως καταναλωτές! Χωρίς μπλόκα και αντιδικίες χωρίς λογική!
Το αξίζουμε! Το θέλουμε όμως;
2010-01-19
Η εξουσία ενίοτε υπερτονίζει την Διαχείριση και όχι την Φαντασία! Xαρακτηριστικό παράδειγμα το δελτίο τύπου της 19ης Ιανουαρίου από την Υπουργό Γεωργικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, κ. Μπατζελή. Το Αγροτικό Ζήτημα της Ελλάδας για να λυθεί όμως απαιτεί τόλμη και Φαντασία!
Eίναι άμεση εθνική ανάγκη να βρούμε σοβαρά επιχειρήματα για να πείσουμε τους νέους ανθρώπους να ασχοληθούν με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Διότι, η πλειοψηφία του αγροτικού πληθυσμού της Ελλάδας σε λίγα χρόνια συνταξιοδοτείται και μια χώρα χωρίς αγροτική παραγωγή είναι μια χώρα οικονομικά εξαρτόμενη και πολιτικά υποτελής!
Πώς θα πείσουμε τους νέους για το μέλλον της γεωργίας; Μόνο ένας τρόπος υπάρχει: προβάλλοντας και προτείνοντας καλλιέργειες με εμπορικότητα και υψηλή προστιθέμενη αξία. Η μαστίχα, η ελιά και το αμπέλι, είναι καλλιέργειες με δυνατότητες αειφόρου ανάπτυξης και με υψηλότατη εξαγωγιμότητα. Η μαστίχα έχει πλήθος εφαρμογών τόσο στη χημεία των τροφίμων όσο και στη χημεία των καλλυντικών. Η Ελλάδα παράγει την καλύτερη ελιά του κόσμου, την Κορωνέικη. Οι ελληνικές ποικιλίες σταφυλιών (π.χ Ξυνόμαυρο, Λημνιό, Αγιωργήτικο, Μοσχοφίλερο και Ροδίτης) έχουν άριστες οργανοληπτικές ιδιότητες.
Παράλληλα, υπάρχουν και νέες καλλιέργεις εξ’ίσου πολλά υποσχόμενες. Η στέβια (Stevia rebaudiana) είναι ένα μικρό βότανο τα φύλλα του οποίου είναι 30-45 φορές πιο γλυκά από την ζάχαρη! Στις 18.12.2008, οι εταιρείες Coca-Cola Co και PepsiCo έλαβαν έγκριση στις ΗΠΑ για να χρησιμοποιούν την στέβια! Η Γαλλία ενέκρινε σήμερα [!!!] την στέβια την ίδια μέρα με το ΔΤ της κ. Υπουργού (19.1.2010)!!!
Από χημικής άποψης, επιτέλους οι κολοσσοί του χώρου των αναψυκτικών κατάλαβαν ότι το μέλλον βρίσκεται στη φύση και όχι στα χημικά εργαστήρια (π.χ. ασπαρτάμη ή κυκλαμικά που είναι τοξικά). Από τεχνολογικής άποψης, αρχίζει να διαφαίνεται η εποχή που θα καλλιεργούμε φυτά για την διατροφική τους αξία.
Στην Ελλάδα, αντί να καλλιεργούμε βαμπάκι και καπνό, ας ψάξουμε να βρούμε φυτά με υψηλή προστιθέμενη αξία και αποδεδειγμένη ασφάλεια. Κι ας φροντίσουμε επιτέλους να έχουμε προϊόντα Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ). Προαπαιτούμενα είναι η άμεση εφαρμογή διαδικασιών πιστοποίησης. Για να πάψουμε να πουλάμε χύμα και άρα φθηνά το ελληνικό λάδι στην Ιταλία και οι Ιταλοί να το μεταπωλούν συσκευασμένο εισπράτοντας πολλαπλάσιο κέρδος.
Το μέλλον μπορεί να γίνει ρόδινο αν αποφασίσουμε να απεξαρτηθούμε από την νοοτροπία των επιδοτήσεων. Και καλύτερο εισόδημα θα έχουν οι αγρότες μας και καλύτερες τιμές θα έχουμε ως καταναλωτές! Χωρίς μπλόκα και αντιδικίες χωρίς λογική!
Το αξίζουμε! Το θέλουμε όμως;
Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2010
Ελληνίδα, σύζυγος αλλοδαπού
Ελληνίδα, σύζυγος αλλοδαπού, στα πρόθυρα νευρικής κρίσης
18/01/2010
της Ηλέκτρας Κανέστρι
Θα γράψω γι΄ αυτά που ξέρω, γι΄ αυτά που έχω ζήσει και γι΄ αυτά που πιστεύω κι ας ενοχλήσω κάποιους.
Στην αρχή μια μικρή εισαγωγή. Γεννήθηκα στη Μόσχα, από μητέρα Ελληνίδα και πατέρα Ιταλό. (Η μητέρα μου είναι από την Αθήνα, έχασε τους γονείς της σε ηλικία 4 ετών, παιδί μεταφέρθηκε από τους συγγενείς της πρώτα στο Παρίσι, μετά στη Ρουμανία και κατόπιν στην τότε Σοβιετική Ένωση). Έχω τελειώσει τη σχολή δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Λομονόσοφ της Μόσχας, είμαι δημοσιογράφος. Εδώ και χρόνια ζω στην Ελλάδα. Ο άνδρας μου είναι Ρώσος, έχει σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων στον χώρο των μεταφορών στην Ακαδημία Διοίκησης της Μόσχας. Έχει μια μικρομεσαία επιχείρηση που δραστηριοποιείται στον χώρο των τηλεπικοινωνιών. Φορολογούμαστε οικογενειακώς στην Ελλάδα. Έχουμε δύο παιδιά.
Εμπειρίες
Ανέκαθεν είχα την ελληνική υπηκοότητα από τη μητέρα μου. Ο σύζυγός μου ζει εδώ και 10 χρόνια στην Ελλάδα με Άδεια παραμονής αλλοδαπού. Βγαίνει υποτίθεται για 5 χρόνια. Στην πραγματικότητα την αλλάζει κανείς πιο συχνά διότι πάει μαζί με το διαβατήριο – αλλάζεις διαβατήριο, βγάζεις καινούργια Άδεια – για να έχει τα στοιχεία του νέου διαβατήριου. Επίσης, χάνεις πάντα 2-3 μήνες λόγω του ότι πάνω της μπαίνει η ημερομηνία έκδοσης και όχι αυτή της παραλαβής της.
Κατά συνέπεια, έχουμε αλλάξει την άδεια παραμονής του συζύγου μου – γράφω στον πληθυντικό επειδή εγώ τα τρέχω, πού να αντέξει ο Σλάβος βόρειος άνθρωπος το ελληνικό γραφειοκρατικό χάος – 4-5 φορές, δεν θυμάμαι ακριβώς. Τις περισσότερες φορές μετά την κατάθεση δικαιολογητικών, περιμέναμε 4,5-6 μήνες για να πάρουμε τα καινούργια «χαρτιά». Την άδεια την τελευταία – είναι για 10 χρόνια, αφού ο σύζυγός μου συμπλήρωσε 10 χρόνια μόνιμης διαμονής στην Ελλάδα – την περιμέναμε ήδη 5,5 μήνες, όταν ο άνδρας μου χρειάστηκε να ταξιδέψει στη Γερμανία και στη Ρωσία για να λάβει μέρος σε συνέδρια που αφορούν των χώρο των τηλεπικοινωνιών.
Δεν μπορούσε να το κάνει – δηλαδή μπορούσε, αλλά πώς-. Όταν ο αλλοδαπός καταθέτει τα δικαιολογητικά για την ανανέωση της άδειας παραμονής, παίρνει στα χέρια του ένα χαρτί. «Πιάνει» μόνο στην Ελλάδα, εκτός από μερικές εβδομάδες τον χρόνο που συνδέονται με τις περιόδους εορτών (Χριστούγεννα κ.λ.π.,), όταν «ανοίγουν τα σύνορα» και μπορεί να ταξιδέψει με τη βεβαίωση αυτή αποκλειστικά στην χώρα «προέλευσής» του και να γυρίσει πίσω. Το υπόλοιπο διάστημα μπορεί να ταξιδέψει στο εξωτερικό μόνο έως εξής: να πάει στην χώρα «προέλευσής» του και μετά να βγάλει ελληνική βίζα και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Αν πάλι θέλει να πάει σε κάποια άλλη χώρα, πρέπει και πάλι να πάει πρώτα στην πατρίδα του, να βγάλει εκεί τη βίζα για την χώρα στην οποία επιθυμεί να ταξιδέψει. Να επισκεφθεί αυτή τη χώρα και μετά να γυρίσει στην Ελλάδα, έχοντας και πάλι πάρει την ελληνική βίζα εφόσον η χώρα την οποία είχε επισκεφθεί προηγουμένως δεν ανήκει στη ζώνη του Σένγκεν.
Αν διαβάσει αυτό το κείμενο, θα με θυμηθεί εκείνος ο διευθυντής στο Υπουργείο Εσωτερικών στον οποίον πήγα κλαίγοντας και σε κατάσταση υστερίας για να με βοηθήσει να εκδοθεί επιτέλους η καινούργια άδεια του άνδρα μου. Μετά από 5,5 μήνες αναμονής, δεδομένου ότι ο σύζυγος μου έπρεπε επειγόντως να ταξιδέψει και δεν προλάβαινε με τίποτα να ακολουθήσει όλο το «σχήμα» που περιέγραψα παραπάνω – χώρια τα έξοδα - λύγησα, έπαθα κρίση. Έκλαιγα, δεν μπορούσα να αναπνεύσω, ούρλιαζα μπροστά στον κόσμο. «Και λίγο περιμένετε», μου έλεγε η μια υπάλληλος. «Άλλοι περιμένουν περισσότερο», ο άλλος. Ζητούσα τουλάχιστον να μου πουν πότε θα βγει. Άγνωστο. Δεν σου λένε τίποτα συγκεκριμένο, είσαι όμηρος μιας κατάστασης και περιμένεις. Αν τα «χαρτιά» φύγουν γρήγορα από μια υπηρεσία στην άλλη, αν εκεί τα «πιάσουν» άμεσα, αν δεν μεσολαβούν το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, οι καλοκαιρινές άδειες, οι εκλογές, μπορεί να βγουν και κάπως γρήγορα – δηλαδή μετά από τουλάχιστον 3 μήνες και βάλε.
Μου πρότειναν να κάνω αίτηση για συντόμευση της διαδικασίας καθώς ο ενδιαφερόμενος πρέπει να ταξιδέψει στο εξωτερικό. Βέβαια, ούτε και εδώ μου προσδιορίσανε το «πότε». Παρακάλεσα να μου πουν πού μπορώ να απευθυνθώ για να προσπαθήσω να συντομεύσω τη διαδικασία, ζητούσα την σκληροπυρηνική διευθύντρια να μιλήσει με τους συναδέλφους της στην επόμενη αρμόδια υπηρεσία. Αρνιόταν. Και τότε άρχισα να τσιρίζω. Ένας νεαρός σεκιούριτι με λυπήθηκε, μου είπε να δοκιμάσω να πάω κατευθείαν στο Υπουργείο Εξωτερικών, σε ένα συγκεκριμένο τμήμα. Εκεί με βοηθήσανε – με είδανε και τρομάξανε οι άνθρωποι. Την έκανα τη δουλειά μου, με τη βοήθεια μερικών Lexotanil.
Εκείνη τη φορά που πήγα για πολλοστή φορά να αναζητήσω την άδεια διαμονής του συζύγου μου, άκουσα και την πιο απίθανη, κωμικοτραγική, απαράδεχτη, προσβλητική για τη νοημοσύνη και – δυστυχώς - τόσο αντιπροσωπευτική για πολλούς Έλληνες «ερμηνεία» της έννοιας της ισότητας. Ενώ εξέφρασα στην υπάλληλο την απορία μου για το γιατί καταργήθηκε η ξεχωριστή υπηρεσία που έβγαζε άδειες για αλλοδαπούς συζύγους ελλήνων υπηκόων – το 1999, ο άνδρας μου την έλαβε μέσα σε μια μέρα – μια που τα δικαιολογητικά και οι διαδικασίες στην περίπτωση τους είναι πιο απλοποιημένες σε σχέση με τις υπόλοιπες περιπτώσεις αλλοδαπών, μου απάντησε: «Όχι, αυτό δεν είναι σωστό! Δεν πρέπει να υπάρχουν διακρίσεις, όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα, γιατί κάποιος πρέπει να παίρνει πιο γρήγορα την άδεια».
Τα ίδια δικαιώματα για ποιο πράγμα ακριβώς - αναρωτιέμαι; Για τις κακές, αναποτελεσματικές υπηρεσίες; Για το ανύπαρκτο κράτος; Για τη μοιρασμένη φτώχεια; Αυτό δηλαδή θα πειράξει τον μετανάστη που ταλαιπωρείται εδώ και μήνες, που έρχεται για πέμπτη φορά να μάθει για το πότε θα πάρει τα πολυπόθητα «χαρτιά» - ότι οι σύζυγοι ελλήνων θα τα παίρνουν πιο γρήγορα; Ή μήπως απλά αρκεί να αποκτήσουμε αποτελεσματικές υπηρεσίες ώστε όλες οι συναλλαγές με το δημόσιο να γίνονται στα πλαίσια κάποιου λογικού χρονικού ορίου; Όταν δεν μπορείς να εξασφαλίσεις τα ουσιώδη, την τάξη, τη λειτουργία των θεσμών, όταν τίποτα δεν δουλεύει σωστά οι συζητήσεις περί δικαιωμάτων και ισότητας προσβάλλουν και προκαλούν.
Ο άνδρας μου δεν επιθυμεί να πάρει ελληνική ιθαγένεια. Έχει άλλη πατρίδα, απλώς για οικογενειακούς λόγους κατοικεί μόνιμα στην Ελλάδα. Παρ΄ όλο ταύτα, ενδιαφέρθηκα κάποια στιγμή για το αν και με ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να την πάρει. Θα έπρεπε να καταθέσει όλα τα δικαιολογητικά, να πληρώσει 1700 ευρώ και να περιμένει – ένα, δύο, τρία, τέσσερα χρόνια (το χρονικό διάστημα δεν προσδιορίζεται από την αρμόδια υπηρεσία ούτε καν στο περίπου!) την θετική ή αρνητική απόφαση. Στη δεύτερη περίπτωση, τα χρήματα δεν επιστρέφονται.
Σκέψεις και απορίες
Το πρόβλημα των μεταναστών/αλλοδαπών πρέπει να προσεγγίζεται με σοβαρότητα, υπευθυνότητα, ψυχραιμία και σφαιρικά ώστε να υπολογίζονται όλες οι πτυχές του. Βαρέθηκα εξίσου τις υστερικές δηλώσει των δήθεν «πατριωτών» όσο και τις φλυαρίες και τις γενικότητες «αριστεριζόντων» πολιτικών, κάθε λογής παραγόντων και γενικότερα συμπολιτών. Βαρέθηκα την «πολιτικοποιημένη» προσέγγισή του. Οποιαδήποτε σχετική συζήτηση χωρίς αναφορά σε νούμερα και στοιχεία – τα οποία, βέβαια, είναι πολύ αμφίβολο ότι υπάρχουν επισήμως, ή τουλάχιστον χωρίς την ένδειξη ότι πρέπει να συνυπολογίζονται, δεν έχει νόημα και εξυπηρετεί αποκλειστικά πολιτικές σκοπιμότητες. Αποτελεί έκφραση εθνικισμού το να συζητάς για τον αριθμό των μεταναστών αναλογικά με τους Έλληνες υπηκόους και να θέτεις την εργασιακή παράμετρο– πόσους μετανάστες μπορεί να «απορροφήσει» η αγορά εργασίας μιας μικρής χώρας, χωρίς βιομηχανία, με προβληματική οικονομία; Είναι ρατσιστικό να ενδιαφέρεσαι για το πόσο θα κοστίσει στο κράτος μια σχετική επιλογή – π.χ. τα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης για τους μετανάστες; Οι δε «πατριώτες» να οργανώσουν ομαδικές εκδρομές για πολιτικούς και πολίτες στα γραφεία του ΙΚΑ και άλλων ασφαλιστικών ταμείων για να διαπιστώσουν πως ένας μεγάλος αριθμός των ασφαλισμένων, χάρη στις εισφορές των οποίων οι υπερήλικοι γονείς τους παίρνουν σήμερα τη σύνταξη τους, είναι οι οικονομικοί μετανάστες.
Στην φιλολογική επιστήμη έχει επικρατήσει η άποψη ότι, όπως και τα υλικά αντικείμενα, έτσι και οι λέξεις με την χρήση, ειδικά την αλόγιστη, «φθείρονται». Χάνουν την ουσία τους, αποκτούν νέες έννοιες που μας κάνουν να ξεχάσουμε την πραγματική τους διάσταση. Κάπως έτσι, μέσα σε μερικά μόλις χρόνια, ο κάθε πιτσιρικάς που παίρνει μέρος σε μια πορεία για χαβαλέ έγινε «ήρωας» που παλεύει για ένα καλύτερο αύριο για τη νεολαία. Η κατάληψη και καταστροφή ενός σχολείου- «διαμαρτυρία» για την επικρατούσα κατάσταση στον χώρο της παιδείας. Το χάος και η ανομία βαφτίζονται «ελευθερία» και πάει λέγοντας. Η λέξη «μετανάστης» έχει γίνει και αυτή θύμα των τηλεπαραθύρων. Αναφέρεται όμως σε συγκεκριμένο σύμπλεγμα προβλημάτων που καιρός ήρθε να παραδεχτούμε, να κατονομάσουμε ένα-ένα και να αρχίσουμε να τα συζητάμε αναζητώντας φυσικά συγκεκριμένες λύσεις.
Ξενοφοβικός/ ρατσιστής/ εθνικιστής δεν γεννιέσαι και δε γίνεσαι, αλλά μπορούν να σε κάνουν να γίνεις. Θυμάμαι μια πρόσφατη συζήτηση με τη μητέρα της συμμαθήτριας της κόρης μου. Αναγκάστηκε να πάρει το παιδί της από την 1η Δημοτικού και να το μεταφέρει σε άλλο σχολείο λίγες μέρες μετά το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς. Γιατί; Για το λόγο ότι η πλειοψηφία των παιδιών στην τάξη δεν ήταν ελληνόπουλα και δεν μιλούσαν ελληνικά. Όπως της εξήγησε η δασκάλα, που ζει το ίδιο σκηνικό εδώ και κάποια χρόνια, περνάνε μήνες μέχρις ότου τα παιδιά αρχίζουν να καταλαβαίνουν το μάθημα και φυσικά μένουν πίσω στην ύλη. «Πώς μπορεί να μας το κάνει το κράτος αυτό; Μας παρατάει και μας λέει στην ουσία να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας μια κατάσταση. Δεν έχω τίποτα εναντίων αυτών των παιδιών, φυσικά. Όμως τα πράγματα δεν μπορούν να λειτουργούν έτσι». Μια άλλη μητέρα αναγκάστηκε να γράψει το παιδί της σε ένα πολύ πιο μακρινό σχολείο – με δυσκολίες, καθώς δεν ανήκε στην περιοχή. Αρκετοί γονείς πάλι οδηγούνται στη λύση του ιδιωτικού σχολείου. Να μην απορούμε λοιπόν όταν βλέπουμε τον γνωστό ή τον γείτονά μας να μεταμορφώνεται ξαφνικά σε έναν οργισμένο εθνικιστή. Από τους παρατημένους στα προβλήματα τους ανθρώπους δεν περιμένεις κατανόηση και μεγαλοψυχία. Είναι πολύ εύκολο να δηλώνεις δημοκράτης και ανθρωπιστής από τη μονοκατοικία σου στα Βόρεια Προάστια. Εδώ κάτω οι άνθρωποι ταλαιπωρούνται, ξένοι και αλλοδαποί. Έλεος, παρακαλώ.
Η Ελλάδα δεν επιλέγει τους μετανάστες που έρχονται στην χώρα. Όταν ακούω σχόλια τύπου – «’Ήρθε εδώ όλη η σαβούρα» - εξοργίζομαι, αρρωσταίνω. Δεν θα εξηγήσω όλους τους λόγους για το γιατί, με προσβάλλει η ανάγκη να το κάνω. Θα αναφέρω μόνο έναν. Δηλαδή ποιοι θα μπορούσαν να έρθουν στην Ελλάδα – ο μελλοντικός Αϊνστάιν, το μεγάλο ταλέντο στο μπαλέτο που θέλει να προκόψει; Να εξηγούμεθα, δηλαδή. Για αυτονόητους λόγους η Ελλάδα ποτέ δεν ήταν και δεν θα γίνει ελκυστικός «προορισμός» για επιστήμονες και μορφωμένους νέους ανθρώπους – εδώ διώχνει έξω τα δικά της ταλέντα! Αντιθέτως, συγκεντρώνει μεγάλο ποσοστό μεταναστών με χαμηλό ή και ανύπαρκτο μορφωτικό επίπεδο, κάτι που σημαίνει πως θα χρειαστούν ακόμα μεγαλύτερες προσπάθειες ώστε τα άτομα αυτά να μπορέσουν στο μέλλον να ενταχτούν στην κοινωνία και την αγορά εργασίας.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της το πρόβλημα των μεταναστών. Πρέπει να ζητήσει βοήθεια από τους ευρωπαίους συνέταιρους της. Έπρεπε να το είχε κάνει ήδη, αλλά αυτό απαιτεί υπεύθυνη, σοβαρή κυβέρνηση που δεν θα τρέμει τη σκιά της. Τόσα χρόνια οι πολιτικοί άφησαν την κατάσταση να γίνει ανεξέλεγκτη. Μπορεί η Ελλάδα να έχει ένα κράτος αναποτελεσματικό και αναξιόπιστο, δεν είναι δίκαιο ωστόσο να πληρώνει μόνη της το γεγονός πως βρίσκεται σε μια ιδιαίτερη γεωγραφική θέση όντας η πιο κοντινή χώρα στις «ανατολικές οδούς» μετανάστευσης. Η ιδιαίτερη μορφολογία της την κάνει εύκολο στόχο του λαθρεμπορίου μεταναστών. Είναι επίσης το πιο παλιό μέλος της ΕΕ στα Βαλκάνια. Η περίπτωση της είναι διαφορετική από τις άλλες - ατυχέστατες οι συγκρίσεις με Αμερικές, Γερμανίες, Γαλλίες. Καμία σχέση όποια πτυχή του θέματος κι αν πιάσεις! Η Ελλάδα δικαιούται τη βοήθεια και την στήριξη. Τώρα βέβαια, με τόσα για τα οποία έχει να παρακαλάει, πώς να τη ζητήσει και γι΄ αυτό;
Δεν θα τοποθετηθώ γενικώς και αορίστως υπέρ του να δοθεί η ελληνική υπηκοότητα στους μετανάστες. Σε ποιους θα δοθεί; Με ποιες προϋποθέσεις; Πόσα είναι αυτά τα άτομα; Μπορεί το κράτος να εξασφαλίσει αυτή τη διαδικασία ακόμα και στο «γραφειοκρατικό» επίπεδο της; Είμαστε έτοιμοι να παραχωρήσουμε σ΄ αυτούς τους ανθρώπους πολιτικά δικαιώματα; ‘Η θα φτιάξουμε μια κατηγορία ημι-πολιτών με περιορισμένα δικαιώματα (όπως λόγου χάριν έχει γίνει στις χώρες της Βαλτικής); Θα δεχτούμε αύριο ένα αλβανικό ή μουσουλμανικό κόμμα στη βουλή μια που κάποια στιγμή θα αποκτήσουμε εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες πολίτες αλβανικής καταγωγής ή μουσουλμάνους; Θα διεκδικούν θέσεις στο Δημόσιο μέσω των διαγωνισμών του ΑΣΕΠ όπως όλοι οι υπόλοιποι πολίτες; Αυτά μ΄ ενδιαφέρουν, η ουσία. Είναι απάνθρωπο το να δίνεις υποσχέσεις που δεν μπορείς να τηρήσεις σε ανθρώπους που κυνηγήθηκαν, ταλαιπωρήθηκαν και εξακολουθούν να ταλαιπωρούνται και κάποιοι απ΄ αυτούς να πεινάνε. Είναι ανεύθυνο να συμπεριφέρεσαι δημαγωγικά, παίζοντας το χαρτί της μετανάστευσης, στους πολίτες σου. Είναι επικίνδυνο να κάνεις τις όποιες επιλογές προτού σκεφτείς τις πολιτικές τους επιπτώσεις. Ας γίνουμε, επιτέλους, σοβαροί!
Η Ηλέκτρα Κανέστρι είναι fashion writer στο Έψιλον της Ελευθεροτυπίας και στη Vogue.
18/01/2010
της Ηλέκτρας Κανέστρι
Θα γράψω γι΄ αυτά που ξέρω, γι΄ αυτά που έχω ζήσει και γι΄ αυτά που πιστεύω κι ας ενοχλήσω κάποιους.
Στην αρχή μια μικρή εισαγωγή. Γεννήθηκα στη Μόσχα, από μητέρα Ελληνίδα και πατέρα Ιταλό. (Η μητέρα μου είναι από την Αθήνα, έχασε τους γονείς της σε ηλικία 4 ετών, παιδί μεταφέρθηκε από τους συγγενείς της πρώτα στο Παρίσι, μετά στη Ρουμανία και κατόπιν στην τότε Σοβιετική Ένωση). Έχω τελειώσει τη σχολή δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Λομονόσοφ της Μόσχας, είμαι δημοσιογράφος. Εδώ και χρόνια ζω στην Ελλάδα. Ο άνδρας μου είναι Ρώσος, έχει σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων στον χώρο των μεταφορών στην Ακαδημία Διοίκησης της Μόσχας. Έχει μια μικρομεσαία επιχείρηση που δραστηριοποιείται στον χώρο των τηλεπικοινωνιών. Φορολογούμαστε οικογενειακώς στην Ελλάδα. Έχουμε δύο παιδιά.
Εμπειρίες
Ανέκαθεν είχα την ελληνική υπηκοότητα από τη μητέρα μου. Ο σύζυγός μου ζει εδώ και 10 χρόνια στην Ελλάδα με Άδεια παραμονής αλλοδαπού. Βγαίνει υποτίθεται για 5 χρόνια. Στην πραγματικότητα την αλλάζει κανείς πιο συχνά διότι πάει μαζί με το διαβατήριο – αλλάζεις διαβατήριο, βγάζεις καινούργια Άδεια – για να έχει τα στοιχεία του νέου διαβατήριου. Επίσης, χάνεις πάντα 2-3 μήνες λόγω του ότι πάνω της μπαίνει η ημερομηνία έκδοσης και όχι αυτή της παραλαβής της.
Κατά συνέπεια, έχουμε αλλάξει την άδεια παραμονής του συζύγου μου – γράφω στον πληθυντικό επειδή εγώ τα τρέχω, πού να αντέξει ο Σλάβος βόρειος άνθρωπος το ελληνικό γραφειοκρατικό χάος – 4-5 φορές, δεν θυμάμαι ακριβώς. Τις περισσότερες φορές μετά την κατάθεση δικαιολογητικών, περιμέναμε 4,5-6 μήνες για να πάρουμε τα καινούργια «χαρτιά». Την άδεια την τελευταία – είναι για 10 χρόνια, αφού ο σύζυγός μου συμπλήρωσε 10 χρόνια μόνιμης διαμονής στην Ελλάδα – την περιμέναμε ήδη 5,5 μήνες, όταν ο άνδρας μου χρειάστηκε να ταξιδέψει στη Γερμανία και στη Ρωσία για να λάβει μέρος σε συνέδρια που αφορούν των χώρο των τηλεπικοινωνιών.
Δεν μπορούσε να το κάνει – δηλαδή μπορούσε, αλλά πώς-. Όταν ο αλλοδαπός καταθέτει τα δικαιολογητικά για την ανανέωση της άδειας παραμονής, παίρνει στα χέρια του ένα χαρτί. «Πιάνει» μόνο στην Ελλάδα, εκτός από μερικές εβδομάδες τον χρόνο που συνδέονται με τις περιόδους εορτών (Χριστούγεννα κ.λ.π.,), όταν «ανοίγουν τα σύνορα» και μπορεί να ταξιδέψει με τη βεβαίωση αυτή αποκλειστικά στην χώρα «προέλευσής» του και να γυρίσει πίσω. Το υπόλοιπο διάστημα μπορεί να ταξιδέψει στο εξωτερικό μόνο έως εξής: να πάει στην χώρα «προέλευσής» του και μετά να βγάλει ελληνική βίζα και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Αν πάλι θέλει να πάει σε κάποια άλλη χώρα, πρέπει και πάλι να πάει πρώτα στην πατρίδα του, να βγάλει εκεί τη βίζα για την χώρα στην οποία επιθυμεί να ταξιδέψει. Να επισκεφθεί αυτή τη χώρα και μετά να γυρίσει στην Ελλάδα, έχοντας και πάλι πάρει την ελληνική βίζα εφόσον η χώρα την οποία είχε επισκεφθεί προηγουμένως δεν ανήκει στη ζώνη του Σένγκεν.
Αν διαβάσει αυτό το κείμενο, θα με θυμηθεί εκείνος ο διευθυντής στο Υπουργείο Εσωτερικών στον οποίον πήγα κλαίγοντας και σε κατάσταση υστερίας για να με βοηθήσει να εκδοθεί επιτέλους η καινούργια άδεια του άνδρα μου. Μετά από 5,5 μήνες αναμονής, δεδομένου ότι ο σύζυγος μου έπρεπε επειγόντως να ταξιδέψει και δεν προλάβαινε με τίποτα να ακολουθήσει όλο το «σχήμα» που περιέγραψα παραπάνω – χώρια τα έξοδα - λύγησα, έπαθα κρίση. Έκλαιγα, δεν μπορούσα να αναπνεύσω, ούρλιαζα μπροστά στον κόσμο. «Και λίγο περιμένετε», μου έλεγε η μια υπάλληλος. «Άλλοι περιμένουν περισσότερο», ο άλλος. Ζητούσα τουλάχιστον να μου πουν πότε θα βγει. Άγνωστο. Δεν σου λένε τίποτα συγκεκριμένο, είσαι όμηρος μιας κατάστασης και περιμένεις. Αν τα «χαρτιά» φύγουν γρήγορα από μια υπηρεσία στην άλλη, αν εκεί τα «πιάσουν» άμεσα, αν δεν μεσολαβούν το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, οι καλοκαιρινές άδειες, οι εκλογές, μπορεί να βγουν και κάπως γρήγορα – δηλαδή μετά από τουλάχιστον 3 μήνες και βάλε.
Μου πρότειναν να κάνω αίτηση για συντόμευση της διαδικασίας καθώς ο ενδιαφερόμενος πρέπει να ταξιδέψει στο εξωτερικό. Βέβαια, ούτε και εδώ μου προσδιορίσανε το «πότε». Παρακάλεσα να μου πουν πού μπορώ να απευθυνθώ για να προσπαθήσω να συντομεύσω τη διαδικασία, ζητούσα την σκληροπυρηνική διευθύντρια να μιλήσει με τους συναδέλφους της στην επόμενη αρμόδια υπηρεσία. Αρνιόταν. Και τότε άρχισα να τσιρίζω. Ένας νεαρός σεκιούριτι με λυπήθηκε, μου είπε να δοκιμάσω να πάω κατευθείαν στο Υπουργείο Εξωτερικών, σε ένα συγκεκριμένο τμήμα. Εκεί με βοηθήσανε – με είδανε και τρομάξανε οι άνθρωποι. Την έκανα τη δουλειά μου, με τη βοήθεια μερικών Lexotanil.
Εκείνη τη φορά που πήγα για πολλοστή φορά να αναζητήσω την άδεια διαμονής του συζύγου μου, άκουσα και την πιο απίθανη, κωμικοτραγική, απαράδεχτη, προσβλητική για τη νοημοσύνη και – δυστυχώς - τόσο αντιπροσωπευτική για πολλούς Έλληνες «ερμηνεία» της έννοιας της ισότητας. Ενώ εξέφρασα στην υπάλληλο την απορία μου για το γιατί καταργήθηκε η ξεχωριστή υπηρεσία που έβγαζε άδειες για αλλοδαπούς συζύγους ελλήνων υπηκόων – το 1999, ο άνδρας μου την έλαβε μέσα σε μια μέρα – μια που τα δικαιολογητικά και οι διαδικασίες στην περίπτωση τους είναι πιο απλοποιημένες σε σχέση με τις υπόλοιπες περιπτώσεις αλλοδαπών, μου απάντησε: «Όχι, αυτό δεν είναι σωστό! Δεν πρέπει να υπάρχουν διακρίσεις, όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα, γιατί κάποιος πρέπει να παίρνει πιο γρήγορα την άδεια».
Τα ίδια δικαιώματα για ποιο πράγμα ακριβώς - αναρωτιέμαι; Για τις κακές, αναποτελεσματικές υπηρεσίες; Για το ανύπαρκτο κράτος; Για τη μοιρασμένη φτώχεια; Αυτό δηλαδή θα πειράξει τον μετανάστη που ταλαιπωρείται εδώ και μήνες, που έρχεται για πέμπτη φορά να μάθει για το πότε θα πάρει τα πολυπόθητα «χαρτιά» - ότι οι σύζυγοι ελλήνων θα τα παίρνουν πιο γρήγορα; Ή μήπως απλά αρκεί να αποκτήσουμε αποτελεσματικές υπηρεσίες ώστε όλες οι συναλλαγές με το δημόσιο να γίνονται στα πλαίσια κάποιου λογικού χρονικού ορίου; Όταν δεν μπορείς να εξασφαλίσεις τα ουσιώδη, την τάξη, τη λειτουργία των θεσμών, όταν τίποτα δεν δουλεύει σωστά οι συζητήσεις περί δικαιωμάτων και ισότητας προσβάλλουν και προκαλούν.
Ο άνδρας μου δεν επιθυμεί να πάρει ελληνική ιθαγένεια. Έχει άλλη πατρίδα, απλώς για οικογενειακούς λόγους κατοικεί μόνιμα στην Ελλάδα. Παρ΄ όλο ταύτα, ενδιαφέρθηκα κάποια στιγμή για το αν και με ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να την πάρει. Θα έπρεπε να καταθέσει όλα τα δικαιολογητικά, να πληρώσει 1700 ευρώ και να περιμένει – ένα, δύο, τρία, τέσσερα χρόνια (το χρονικό διάστημα δεν προσδιορίζεται από την αρμόδια υπηρεσία ούτε καν στο περίπου!) την θετική ή αρνητική απόφαση. Στη δεύτερη περίπτωση, τα χρήματα δεν επιστρέφονται.
Σκέψεις και απορίες
Το πρόβλημα των μεταναστών/αλλοδαπών πρέπει να προσεγγίζεται με σοβαρότητα, υπευθυνότητα, ψυχραιμία και σφαιρικά ώστε να υπολογίζονται όλες οι πτυχές του. Βαρέθηκα εξίσου τις υστερικές δηλώσει των δήθεν «πατριωτών» όσο και τις φλυαρίες και τις γενικότητες «αριστεριζόντων» πολιτικών, κάθε λογής παραγόντων και γενικότερα συμπολιτών. Βαρέθηκα την «πολιτικοποιημένη» προσέγγισή του. Οποιαδήποτε σχετική συζήτηση χωρίς αναφορά σε νούμερα και στοιχεία – τα οποία, βέβαια, είναι πολύ αμφίβολο ότι υπάρχουν επισήμως, ή τουλάχιστον χωρίς την ένδειξη ότι πρέπει να συνυπολογίζονται, δεν έχει νόημα και εξυπηρετεί αποκλειστικά πολιτικές σκοπιμότητες. Αποτελεί έκφραση εθνικισμού το να συζητάς για τον αριθμό των μεταναστών αναλογικά με τους Έλληνες υπηκόους και να θέτεις την εργασιακή παράμετρο– πόσους μετανάστες μπορεί να «απορροφήσει» η αγορά εργασίας μιας μικρής χώρας, χωρίς βιομηχανία, με προβληματική οικονομία; Είναι ρατσιστικό να ενδιαφέρεσαι για το πόσο θα κοστίσει στο κράτος μια σχετική επιλογή – π.χ. τα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης για τους μετανάστες; Οι δε «πατριώτες» να οργανώσουν ομαδικές εκδρομές για πολιτικούς και πολίτες στα γραφεία του ΙΚΑ και άλλων ασφαλιστικών ταμείων για να διαπιστώσουν πως ένας μεγάλος αριθμός των ασφαλισμένων, χάρη στις εισφορές των οποίων οι υπερήλικοι γονείς τους παίρνουν σήμερα τη σύνταξη τους, είναι οι οικονομικοί μετανάστες.
Στην φιλολογική επιστήμη έχει επικρατήσει η άποψη ότι, όπως και τα υλικά αντικείμενα, έτσι και οι λέξεις με την χρήση, ειδικά την αλόγιστη, «φθείρονται». Χάνουν την ουσία τους, αποκτούν νέες έννοιες που μας κάνουν να ξεχάσουμε την πραγματική τους διάσταση. Κάπως έτσι, μέσα σε μερικά μόλις χρόνια, ο κάθε πιτσιρικάς που παίρνει μέρος σε μια πορεία για χαβαλέ έγινε «ήρωας» που παλεύει για ένα καλύτερο αύριο για τη νεολαία. Η κατάληψη και καταστροφή ενός σχολείου- «διαμαρτυρία» για την επικρατούσα κατάσταση στον χώρο της παιδείας. Το χάος και η ανομία βαφτίζονται «ελευθερία» και πάει λέγοντας. Η λέξη «μετανάστης» έχει γίνει και αυτή θύμα των τηλεπαραθύρων. Αναφέρεται όμως σε συγκεκριμένο σύμπλεγμα προβλημάτων που καιρός ήρθε να παραδεχτούμε, να κατονομάσουμε ένα-ένα και να αρχίσουμε να τα συζητάμε αναζητώντας φυσικά συγκεκριμένες λύσεις.
Ξενοφοβικός/ ρατσιστής/ εθνικιστής δεν γεννιέσαι και δε γίνεσαι, αλλά μπορούν να σε κάνουν να γίνεις. Θυμάμαι μια πρόσφατη συζήτηση με τη μητέρα της συμμαθήτριας της κόρης μου. Αναγκάστηκε να πάρει το παιδί της από την 1η Δημοτικού και να το μεταφέρει σε άλλο σχολείο λίγες μέρες μετά το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς. Γιατί; Για το λόγο ότι η πλειοψηφία των παιδιών στην τάξη δεν ήταν ελληνόπουλα και δεν μιλούσαν ελληνικά. Όπως της εξήγησε η δασκάλα, που ζει το ίδιο σκηνικό εδώ και κάποια χρόνια, περνάνε μήνες μέχρις ότου τα παιδιά αρχίζουν να καταλαβαίνουν το μάθημα και φυσικά μένουν πίσω στην ύλη. «Πώς μπορεί να μας το κάνει το κράτος αυτό; Μας παρατάει και μας λέει στην ουσία να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας μια κατάσταση. Δεν έχω τίποτα εναντίων αυτών των παιδιών, φυσικά. Όμως τα πράγματα δεν μπορούν να λειτουργούν έτσι». Μια άλλη μητέρα αναγκάστηκε να γράψει το παιδί της σε ένα πολύ πιο μακρινό σχολείο – με δυσκολίες, καθώς δεν ανήκε στην περιοχή. Αρκετοί γονείς πάλι οδηγούνται στη λύση του ιδιωτικού σχολείου. Να μην απορούμε λοιπόν όταν βλέπουμε τον γνωστό ή τον γείτονά μας να μεταμορφώνεται ξαφνικά σε έναν οργισμένο εθνικιστή. Από τους παρατημένους στα προβλήματα τους ανθρώπους δεν περιμένεις κατανόηση και μεγαλοψυχία. Είναι πολύ εύκολο να δηλώνεις δημοκράτης και ανθρωπιστής από τη μονοκατοικία σου στα Βόρεια Προάστια. Εδώ κάτω οι άνθρωποι ταλαιπωρούνται, ξένοι και αλλοδαποί. Έλεος, παρακαλώ.
Η Ελλάδα δεν επιλέγει τους μετανάστες που έρχονται στην χώρα. Όταν ακούω σχόλια τύπου – «’Ήρθε εδώ όλη η σαβούρα» - εξοργίζομαι, αρρωσταίνω. Δεν θα εξηγήσω όλους τους λόγους για το γιατί, με προσβάλλει η ανάγκη να το κάνω. Θα αναφέρω μόνο έναν. Δηλαδή ποιοι θα μπορούσαν να έρθουν στην Ελλάδα – ο μελλοντικός Αϊνστάιν, το μεγάλο ταλέντο στο μπαλέτο που θέλει να προκόψει; Να εξηγούμεθα, δηλαδή. Για αυτονόητους λόγους η Ελλάδα ποτέ δεν ήταν και δεν θα γίνει ελκυστικός «προορισμός» για επιστήμονες και μορφωμένους νέους ανθρώπους – εδώ διώχνει έξω τα δικά της ταλέντα! Αντιθέτως, συγκεντρώνει μεγάλο ποσοστό μεταναστών με χαμηλό ή και ανύπαρκτο μορφωτικό επίπεδο, κάτι που σημαίνει πως θα χρειαστούν ακόμα μεγαλύτερες προσπάθειες ώστε τα άτομα αυτά να μπορέσουν στο μέλλον να ενταχτούν στην κοινωνία και την αγορά εργασίας.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της το πρόβλημα των μεταναστών. Πρέπει να ζητήσει βοήθεια από τους ευρωπαίους συνέταιρους της. Έπρεπε να το είχε κάνει ήδη, αλλά αυτό απαιτεί υπεύθυνη, σοβαρή κυβέρνηση που δεν θα τρέμει τη σκιά της. Τόσα χρόνια οι πολιτικοί άφησαν την κατάσταση να γίνει ανεξέλεγκτη. Μπορεί η Ελλάδα να έχει ένα κράτος αναποτελεσματικό και αναξιόπιστο, δεν είναι δίκαιο ωστόσο να πληρώνει μόνη της το γεγονός πως βρίσκεται σε μια ιδιαίτερη γεωγραφική θέση όντας η πιο κοντινή χώρα στις «ανατολικές οδούς» μετανάστευσης. Η ιδιαίτερη μορφολογία της την κάνει εύκολο στόχο του λαθρεμπορίου μεταναστών. Είναι επίσης το πιο παλιό μέλος της ΕΕ στα Βαλκάνια. Η περίπτωση της είναι διαφορετική από τις άλλες - ατυχέστατες οι συγκρίσεις με Αμερικές, Γερμανίες, Γαλλίες. Καμία σχέση όποια πτυχή του θέματος κι αν πιάσεις! Η Ελλάδα δικαιούται τη βοήθεια και την στήριξη. Τώρα βέβαια, με τόσα για τα οποία έχει να παρακαλάει, πώς να τη ζητήσει και γι΄ αυτό;
Δεν θα τοποθετηθώ γενικώς και αορίστως υπέρ του να δοθεί η ελληνική υπηκοότητα στους μετανάστες. Σε ποιους θα δοθεί; Με ποιες προϋποθέσεις; Πόσα είναι αυτά τα άτομα; Μπορεί το κράτος να εξασφαλίσει αυτή τη διαδικασία ακόμα και στο «γραφειοκρατικό» επίπεδο της; Είμαστε έτοιμοι να παραχωρήσουμε σ΄ αυτούς τους ανθρώπους πολιτικά δικαιώματα; ‘Η θα φτιάξουμε μια κατηγορία ημι-πολιτών με περιορισμένα δικαιώματα (όπως λόγου χάριν έχει γίνει στις χώρες της Βαλτικής); Θα δεχτούμε αύριο ένα αλβανικό ή μουσουλμανικό κόμμα στη βουλή μια που κάποια στιγμή θα αποκτήσουμε εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες πολίτες αλβανικής καταγωγής ή μουσουλμάνους; Θα διεκδικούν θέσεις στο Δημόσιο μέσω των διαγωνισμών του ΑΣΕΠ όπως όλοι οι υπόλοιποι πολίτες; Αυτά μ΄ ενδιαφέρουν, η ουσία. Είναι απάνθρωπο το να δίνεις υποσχέσεις που δεν μπορείς να τηρήσεις σε ανθρώπους που κυνηγήθηκαν, ταλαιπωρήθηκαν και εξακολουθούν να ταλαιπωρούνται και κάποιοι απ΄ αυτούς να πεινάνε. Είναι ανεύθυνο να συμπεριφέρεσαι δημαγωγικά, παίζοντας το χαρτί της μετανάστευσης, στους πολίτες σου. Είναι επικίνδυνο να κάνεις τις όποιες επιλογές προτού σκεφτείς τις πολιτικές τους επιπτώσεις. Ας γίνουμε, επιτέλους, σοβαροί!
Η Ηλέκτρα Κανέστρι είναι fashion writer στο Έψιλον της Ελευθεροτυπίας και στη Vogue.
Καταστροφική η παραμονή στην Ευροζώνη.
Ο οικονομικός αναλυτής Ντέσμοντ Λάχμαν Ο οικονομικός αναλυτής Ντέσμοντ Λάχμαν
Η συνεχιζόμενη παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη είναι καταστροφική για την χώρα, δηλώνει σε αποκλειστική συνέντευξή του στο newstime.gr ο οικονομικός αναλυτής Ντέσμοντ Λάχμαν. Ο κ. Λάχμαν έγινε πρόσφατα γνωστός στην Ελλάδα μετά το άρθρο του στους Financial Times με το οποίο πρότεινε στην χώρα μας να εγκαταλείψει την ευρωζώνη και να επαναδιαπραγματευθεί το χρέος. Η συνεχιζόμενη παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη εξυπηρετεί τις Βρυξέλλες και τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες αλλά όχι την Ελλάδα, τονίζει. Γι’ αυτό η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα συνδράμει την Ελλάδα στην χρηματοδότηση των ελλειμμάτων-διαιωνίζοντας όμως με αυτό τον τρόπο της αγωνία της Ελλάδας και απλά καθυστερώντας το αναπόφευκτο.
Αποκλειστική συνέντευξη του οικονομικού αναλυτή Ντέσμοντ Λάχμαν στον Τάκη Μίχα για το newstime.gr
Ερ.) Πως κρίνετε την σημερινή κατάσταση της Ελλάδας;
Απ.) Δραματική. Όμως πιστεύω ότι η Ελλάδα θα λάβει βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση καταλαβαίνει τις επιπτώσεις που θα έχει για όλη την ευρωζώνη μια τυχόν αποτυχία της Ελλάδας. Όπως ακριβώς οι Ευρωπαίοι ενισχύουν την Λετονία και δεν της επιτρέπουν να χρεοκοπήσει γιατί φοβούνται να γίνουν ντόμινο συμπαρασύροντας και τις άλλες χώρες της Ανατολική Ευρώπη, έτσι λοιπόν θα ενισχύσουν την Ελλάδα επειδή φοβούνται ότι θα συμπαρασύρει και άλλες χώρες όπως την Ιρλανδία την Πορτογαλία την Ισπανία.
Ερ.) Αυτό βοηθάει την Ελλάδα;
Απ.) Όχι! Το αντίθετο! Διότι τα μέτρα περιορισμού των δαπανών που θα ζητήσει η ΕΚΤ η το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα οδηγήσουν σε μια τεράστια ύφεση την χώρα και την περαιτέρω συρρίκνωση της φορολογικής βάσης. Η απώλεια της ζήτησης που αντιπροσωπεύει η μείωση των δαπανών κατά 10% θα έχει τεράστιες επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία. Όταν μια χώρα έχει ένα έλλειμμα 13% και βρίσκεται εντός ενός συστήματος σταθερών ισοτιμιών όπως το ευρώ μπορεί μεν να το διορθώσει αλλά αυτό θα σημάνει μείωση του ΑΕΠ κατά 15% με 20% για πολλά χρόνια στο μέλλον. Και δεν πιστεύω ότι αυτό αποτελεί μια βιώσιμη εξέλιξη, το πολιτικό σύστημα δεν πρόκειται να το ανεχθεί.
Ερ.) Η κυβέρνηση πιστεύει ότι μπορεί να λύσει εν μέρει το πρόβλημα του ελλείμματος καταπολεμώντας την διαφθορά και τις σπατάλες στο δημόσιο τομέα. Εσείς τι πιστεύετε;
Απ.) Αυτά είναι σωστά μέτρα αλλά δεν αφορούν την ρίζα του προβλήματος που είναι η μείωση των ιδιωτικών και δημόσιων δαπανών που θα επιφέρουν τα μέτρα που θα ζητήσει η ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Ανεξάρτητα από το αν τα χρήματα που ξοδεύει κάποιος είναι αποτέλεσμα της διαφθοράς ή τίμιας συναλλαγής το γεγονός είναι ότι τα ξοδεύει δημιουργώντας ζήτηση.
Ερ.) Πιστεύετε λοιπόν ότι είναι καλύτερο για την Ελλάδα να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη και να επαναδιαπραγματευθεί το χρέος;
Απ.) Ποτέ μου δεν υποστήριξα ότι η επιλογή της Ελλάδας να εγκαταλείψει την ευρωζώνη είναι εύκολη. Αυτό το οποίο υποστηρίζω είναι ότι αυτό είναι αναπόφευκτο στο τέλος. Και στο βαθμό που αυτό είναι αναπόφευκτο γιατί επιθυμεί η Ελλάδα να περάσει από την κόλαση των δυο τριών ετών αποπληθωρισμού που απλά θα κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την ανάκαμψη της οικονομίας; Δεν λέω ότι είναι εύκολη επιλογή. Λέω απλά ότι η έξοδος από το ευρώ είναι καλύτερο από το να προσπαθήσεις να κάνεις αυτό που σου λέει η Ευρώπη η το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στο τέλος να αποτύχεις.
Ερ.) Θα είναι καλύτερη η κατάσταση για την Ελλάδα εκτός Ευρω;
Απ.) Θα είναι λιγότερο άσχημη. Μπορείτε να πάρετε το παράδειγμα της Σουηδίας με το οποίο είχα προσωπικά ασχοληθεί. Το 1992 η Σουηδία αντιμετώπιζε τα ίδια προβλήματα με αυτά που αντιμετωπίζει η Ελλάδα σήμερα. Η Σουηδία έκανε τότε υποτίμηση κατά 30% του νομίσματος οι εξαγωγές αυξήθηκαν και όταν αναγκάσθηκαν να περιορίσουν τις δαπάνες κατά 8%, οι εξαγωγές υποκατέστησαν αυτή την μείωση της ζήτησης. Το πρόβλημα είναι ότι αν η Ελλάδα παραμένοντας στο ευρώ περιορίσει τις δαπάνες, από πού θα προέλθει η ζήτηση;
Ερ.) Η σημερινή κατάσταση της Ελλάδας ήταν νομοτελειακά προδιαγεγραμμένη από τότε που υιοθέτησε το Ευρώ;
Απ.) Όχι. Όταν η Ελλάδα έγινε μέλος της Ευρωζώνης το 2001 δεν έπαιξε σύμφωνα με τους κανόνες. Από τότε μέχρι σήμερα άφησε τον προϋπολογισμό της να είναι εκτός ελέγχου ..αν τηρούσε τους κανόνες θα έπρεπε να κρατεί το έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ και να είχε λάβει τα αναγκαία μέτρα για την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της. Από την στιγμή που η Ελλάδα συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο για τόσα χρόνια, τότε σήμερα δεν έχει εύκολες επιλογές.
Ερ.) Ένα τελευταίο σχόλιο;
Απ.) Να θυμόσαστε πάντοτε ότι η βοήθεια που σας προσφέρει η ΕΚΤ η το ΔΝΤ για να εμποδίσει την έξοδο σας από την ευρωζώνη δεν θα οφείλεται στο γεγονός ότι τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα η Ελλάδα. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η βιωσιμότητα της ευρωζώνης και η αποφυγή των αλυσιδωτών επιπτώσεων και σε άλλες χώρες που μετά την αποχώρηση της Ελλάδας θα βρεθούν στο μικροσκόπιο των αγορών. Η βοήθεια θα είναι για το καλό της ευρωζώνης και για το κακό της Ελλάδας.
Η συνεχιζόμενη παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη είναι καταστροφική για την χώρα, δηλώνει σε αποκλειστική συνέντευξή του στο newstime.gr ο οικονομικός αναλυτής Ντέσμοντ Λάχμαν. Ο κ. Λάχμαν έγινε πρόσφατα γνωστός στην Ελλάδα μετά το άρθρο του στους Financial Times με το οποίο πρότεινε στην χώρα μας να εγκαταλείψει την ευρωζώνη και να επαναδιαπραγματευθεί το χρέος. Η συνεχιζόμενη παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη εξυπηρετεί τις Βρυξέλλες και τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες αλλά όχι την Ελλάδα, τονίζει. Γι’ αυτό η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα συνδράμει την Ελλάδα στην χρηματοδότηση των ελλειμμάτων-διαιωνίζοντας όμως με αυτό τον τρόπο της αγωνία της Ελλάδας και απλά καθυστερώντας το αναπόφευκτο.
Αποκλειστική συνέντευξη του οικονομικού αναλυτή Ντέσμοντ Λάχμαν στον Τάκη Μίχα για το newstime.gr
Ερ.) Πως κρίνετε την σημερινή κατάσταση της Ελλάδας;
Απ.) Δραματική. Όμως πιστεύω ότι η Ελλάδα θα λάβει βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση καταλαβαίνει τις επιπτώσεις που θα έχει για όλη την ευρωζώνη μια τυχόν αποτυχία της Ελλάδας. Όπως ακριβώς οι Ευρωπαίοι ενισχύουν την Λετονία και δεν της επιτρέπουν να χρεοκοπήσει γιατί φοβούνται να γίνουν ντόμινο συμπαρασύροντας και τις άλλες χώρες της Ανατολική Ευρώπη, έτσι λοιπόν θα ενισχύσουν την Ελλάδα επειδή φοβούνται ότι θα συμπαρασύρει και άλλες χώρες όπως την Ιρλανδία την Πορτογαλία την Ισπανία.
Ερ.) Αυτό βοηθάει την Ελλάδα;
Απ.) Όχι! Το αντίθετο! Διότι τα μέτρα περιορισμού των δαπανών που θα ζητήσει η ΕΚΤ η το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα οδηγήσουν σε μια τεράστια ύφεση την χώρα και την περαιτέρω συρρίκνωση της φορολογικής βάσης. Η απώλεια της ζήτησης που αντιπροσωπεύει η μείωση των δαπανών κατά 10% θα έχει τεράστιες επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία. Όταν μια χώρα έχει ένα έλλειμμα 13% και βρίσκεται εντός ενός συστήματος σταθερών ισοτιμιών όπως το ευρώ μπορεί μεν να το διορθώσει αλλά αυτό θα σημάνει μείωση του ΑΕΠ κατά 15% με 20% για πολλά χρόνια στο μέλλον. Και δεν πιστεύω ότι αυτό αποτελεί μια βιώσιμη εξέλιξη, το πολιτικό σύστημα δεν πρόκειται να το ανεχθεί.
Ερ.) Η κυβέρνηση πιστεύει ότι μπορεί να λύσει εν μέρει το πρόβλημα του ελλείμματος καταπολεμώντας την διαφθορά και τις σπατάλες στο δημόσιο τομέα. Εσείς τι πιστεύετε;
Απ.) Αυτά είναι σωστά μέτρα αλλά δεν αφορούν την ρίζα του προβλήματος που είναι η μείωση των ιδιωτικών και δημόσιων δαπανών που θα επιφέρουν τα μέτρα που θα ζητήσει η ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Ανεξάρτητα από το αν τα χρήματα που ξοδεύει κάποιος είναι αποτέλεσμα της διαφθοράς ή τίμιας συναλλαγής το γεγονός είναι ότι τα ξοδεύει δημιουργώντας ζήτηση.
Ερ.) Πιστεύετε λοιπόν ότι είναι καλύτερο για την Ελλάδα να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη και να επαναδιαπραγματευθεί το χρέος;
Απ.) Ποτέ μου δεν υποστήριξα ότι η επιλογή της Ελλάδας να εγκαταλείψει την ευρωζώνη είναι εύκολη. Αυτό το οποίο υποστηρίζω είναι ότι αυτό είναι αναπόφευκτο στο τέλος. Και στο βαθμό που αυτό είναι αναπόφευκτο γιατί επιθυμεί η Ελλάδα να περάσει από την κόλαση των δυο τριών ετών αποπληθωρισμού που απλά θα κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την ανάκαμψη της οικονομίας; Δεν λέω ότι είναι εύκολη επιλογή. Λέω απλά ότι η έξοδος από το ευρώ είναι καλύτερο από το να προσπαθήσεις να κάνεις αυτό που σου λέει η Ευρώπη η το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στο τέλος να αποτύχεις.
Ερ.) Θα είναι καλύτερη η κατάσταση για την Ελλάδα εκτός Ευρω;
Απ.) Θα είναι λιγότερο άσχημη. Μπορείτε να πάρετε το παράδειγμα της Σουηδίας με το οποίο είχα προσωπικά ασχοληθεί. Το 1992 η Σουηδία αντιμετώπιζε τα ίδια προβλήματα με αυτά που αντιμετωπίζει η Ελλάδα σήμερα. Η Σουηδία έκανε τότε υποτίμηση κατά 30% του νομίσματος οι εξαγωγές αυξήθηκαν και όταν αναγκάσθηκαν να περιορίσουν τις δαπάνες κατά 8%, οι εξαγωγές υποκατέστησαν αυτή την μείωση της ζήτησης. Το πρόβλημα είναι ότι αν η Ελλάδα παραμένοντας στο ευρώ περιορίσει τις δαπάνες, από πού θα προέλθει η ζήτηση;
Ερ.) Η σημερινή κατάσταση της Ελλάδας ήταν νομοτελειακά προδιαγεγραμμένη από τότε που υιοθέτησε το Ευρώ;
Απ.) Όχι. Όταν η Ελλάδα έγινε μέλος της Ευρωζώνης το 2001 δεν έπαιξε σύμφωνα με τους κανόνες. Από τότε μέχρι σήμερα άφησε τον προϋπολογισμό της να είναι εκτός ελέγχου ..αν τηρούσε τους κανόνες θα έπρεπε να κρατεί το έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ και να είχε λάβει τα αναγκαία μέτρα για την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της. Από την στιγμή που η Ελλάδα συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο για τόσα χρόνια, τότε σήμερα δεν έχει εύκολες επιλογές.
Ερ.) Ένα τελευταίο σχόλιο;
Απ.) Να θυμόσαστε πάντοτε ότι η βοήθεια που σας προσφέρει η ΕΚΤ η το ΔΝΤ για να εμποδίσει την έξοδο σας από την ευρωζώνη δεν θα οφείλεται στο γεγονός ότι τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα η Ελλάδα. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η βιωσιμότητα της ευρωζώνης και η αποφυγή των αλυσιδωτών επιπτώσεων και σε άλλες χώρες που μετά την αποχώρηση της Ελλάδας θα βρεθούν στο μικροσκόπιο των αγορών. Η βοήθεια θα είναι για το καλό της ευρωζώνης και για το κακό της Ελλάδας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)