του ΓΕΩΡΓΙΟΥ Π. ΜΑΛΟΥΧΟΥ
Προφανώς, έχουμε χάσει εντελώς τα λογικά μας. «Η κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί σημαντικά» είπε την Κυριακή ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Κι εμείς, τον ακούμε, σα να μη συμβαίνει τίποτα. Ε, λοιπόν, συμβαίνει. Για την ακρίβεια, συμβαίνουν πολλά.
Η δήλωση Γιούνκερ είναι, θα έπρεπε να είναι, εντελώς απαράδεκτη για την Ελλάδα και την κυβέρνησή της. Ο κατά τα λοιπά λαλίστατος κ. Παπανδρέου, θα έπρεπε να θυμηθεί ότι, παρά τις φοβερές δυσκολίες, παραμένει πρωθυπουργός μιας ευρωπαικής χώρας του 21ου αιώνα, ακόμα τουλάχιστον πλήρους μέλους της Ευρωπαικής Ενωσης, της ευρωζώνης, του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ και να εγκαλέσει τον κ. Γιούνκερ. Δεν είναι νοητό μια τέτοια χώρα να αποκαλείται χώρα μειωμένης κυριαρχίας και να το αποδέχεται. Ότι κι αν χρωστάει, όπου κι αν χρωστάει, όσα κι αν χρωστάει, για όποιο λόγο κι αν τα χρωστάει.
Πρώτον, είναι αδιανόητο για την ίδια την Ε.Ε. να θεωρεί ότι στους κόλπους της μετέχει μια χώρα μειωμένης κυριαρχίας. Είναι έξω από κάθε λογική αλλά και από κάθε Συνθήκη, ιδρυτική ή άλλη. Η Ε.Ε. είναι μία ένωση ελεύθερων, κυρίαρχων και δημοκρατικών κρατών. Αν άλλαξε και δεν είναι, πρέπει να το πληροφορηθούμε. Ασφαλώς και δεν άλλαξε καταστατικά. Αλλάζει όμως πραγματικά, διολισθαίνει διαρκώς σε μια αντίληψη που ουδεμία σχέση έχει με το ευρωπαικό κεκτημένο, ούτε τους λόγους και τους τρόπους με τους οποίους πρώτα η Ε.Ο.Κ. και, στη συνέχεια, η Ε.Ε. σχηματίστηκαν. Χώρα μειωμένης κυριαρχίας σημαίνει μπανανία. Και αυτό δεν είναι Ευρώπη. Δεν έχει καμία σχέση με Ευρώπη: είναι καθεστώς κατοχής.
Δεύτερον, είναι αδιανόητο για την ίδια την Ελλάδα: τι μήνυμα εκπέμπει προς πάσα κατεύθυνση όταν η κυβέρνησή της αποδέχεται αυτή την αθλιότητα; Αθλιότητα σαφής και ξεκάθαρη: παρά τις ωραιοποιήσεις και τις σχετικοποιήσεις, Ο κ. Γιούνκερ είναι μεγάλο παιδί και ξέρει πολύ καλά και τι λέει και γιατί το λέει.
Και η μόνη απάντηση που μπορεί και πρέπει να λάβει είναι ότι πρέπει να ζητήσει συγνώμη από τη χώρα και το λαό της. Γιατί αλλιώς η Ελλάδα διαθέτει και τα θεσμικά εργαλεία στην ίδια την Ε.Ε. (λ.χ. πλήρες μπλοκάρισμα διαδικασιών όπως η επόμενη ευρωπαική Συνθήκη), αλλά και την πολιτική επικινδυνότητα να τα παίξει όλα για όλα και να τα κάνει μπάχαλο… Εκεί να δει κανείς τον κ. Γιούνκερ και τις τράπεζες που εκπροσωπεί – γιατί αυτές και μόνον αυτές εκπροσωπεί…
Τι μήνυμα λαμβάνουν, πρώτα απ΄ όλα οι πολίτες της Ελλάδας που καλούνται να σηκώσουν αυτά τα πρωτοφανή και εξαιρετικά αμφιλεγόμενα φορτία; Μας λέει ο κ. Γιούνκερ ότι είμαστε υπόδουλοι; Ε, τότε, δεν έχουμε να χάσουμε παρά τις αλυσίδες μας… Χειρότερα δεν έχει.
Αν είναι η Ελλάδα να ζυγίσει την απώλεια κυριαρχίας και την πτώχευση, οφείλει πολύ σοβαρά να σκεφτεί να επιλέξει την πτώχευση: υποτίθεται ότι όλα αυτά που γίνονται, γίνονται για να αλλάξει η χώρα. Όχι για να υποδουλωθεί. Αν είναι να διαλέξουμε μεταξύ υποτέλειας και δελτίου στα καύσιμα, προσωπικά, τουλάχιστον, διαλέγω ασυζητητί δελτίο στα καύσιμα… Και ίσως και πολλοί άλλοι Ελληνες.
Λέμε ότι τα κάνουμε όλα αυτά για το μέλλον. Όμως, μέλλον με υποτέλεια, με μειωμένη κυριαρχία, δεν είναι μέλλον. Μήπως λοιπόν τα κάνουμε απλώς για το σήμερα; Για το τώρα; Από φόβο μήπως χάσουμε ότι έμεινε από την φενάκη της καλοπέρασής μας;
Μήπως γι αυτό κληροδοτούμε στις επόμενες γενιές μια χώρα μειωμένης κυριαρχίας, απλώς και μόνο για να μην ξεβολευτούμε για τα επόμενα δύο, πέντε, δέκα χρόνια;
Μήπως όλο αυτό είναι εξίσου εγωιστικό με όλα όσα έγιναν και μας οδήγησαν εδώ; Μήπως για να αποφύγουμε το δελτίο στα καύσιμα και ότι άλλο φέρνει η πτώχευση (που είναι δε και λίαν αμφίβολο ότι θα έρθει, ή, τουλάχιστον εξίσου σίγουρο είναι ότι θα έρθει και με αυτές τις «δόσεις» και το γνωρίζουμε όλοι) θυσιάζουμε πραγματικά το μέλλον των επόμενων γενεών, για να αποφύγουμε τη δική μας ταλαιπωρία σήμερα; Αν είναι κάποιος να πληρώσει τόσο, ας πληρώσουμε εμείς, τώρα. Όχι οι γενιές που έρχονται με τη μειωμένη κυριαρχία που προκαταβολικά τους εξασφάλισε ο κ. Γιούνκερ, ο οποίος έσπευσε να συμπληρώσει ότι το χρέος θα μας κυνηγάει για χρόνια, δηλαδή και η απώλεια κυριαρχίας μαζί…
Τρίτον, τι μήνυμα στέλνουμε στον υπόλοιπο κόσμο; Σε εχθρούς και συμμάχους; Ποια χώρα πρόκειται να στηρίξει ή να συμμαχίσει με μια άλλη όταν αυτή αποδέχεται τέτοια κατηγοριοποίηση για οποιοδήποτε λόγο; Υπάρχει καμία; Ποιος θα εμπιστευτεί μια τέτοια χώρα και μια τέτοια κυβέρνηση; Για να κάνει τι; Αλλά και τι μήνυμα στέλνουμε στην Τουρκία; Τι της λέμε; Δεν της λέμε ότι έχουμε πλέον παραδοθεί πλήρως; Δεν την καλούμε να επιβάλλει τα τετελεσμένα που εδώ και χρόνια παλεύει;
Οσο κι αν το θέλει ο κ. Γιούνκερ, που κάνει τη μία αντιφατική δήλωση μετά την άλλη, όσο κι αν το επιθυμεί το Βερολίνο, που αυτό και η πολιτική του χτίζουν σήμερα τις μειωμένες κυριαρχίες στην Ευρώπη, η Ελλάδα ΔΕΝ είναι χώρα μειωμένης κυριαρχίας, παρά το χρέος της. Εχει ακόμα δύναμη, αρκεί να το αποφασίσει. Να ξεζαλιστεί από τους εκβιασμούς και να έρθει στα σύγκαλά της. Κι έχει πολλά να κάνει τότε: αντί να αποδέχεται την μειωμένη κυριαρχία, ας προστρέξει σε συμμαχίες. Ας ζητήσει λ.χ. ο κ. Παπανδρέου να πάει επίσημη επίσκεψη στην Ουάσικτον. Ας προστρέξει εκεί για να αλλάξει τα δεδομένα: έτσι κι αλλιώς, τρεις φορές μέχρι σήμερα σε αυτή την κρίση η αμερικανική παρέμβαση δεν ήταν εκείνη που μας διέσωσε, όσο ήταν δυνατό, από τη γερμανική και δήθεν «ευρωπαική» λαίλαπα;
Η τελευταία φορά που η Ελλάδα αντιμετωπίστηκε επισήμως από την πολιτική ηγεσία μιας άλλης χώρας ως χώρα μειωμένης κυριαρχίας, ήταν τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, με το ιταλικό τελεσίγραφο. Και τότε, πολλοί πίστευαν ότι δεν έπρεπε να αντιδράσει. Και δεν την περίμενε η οικονομική, αλλά η πλήρης κατάκτηση, που ήταν περίπου βέβαιη και τρομακτικά χειρότερη από αυτή που μπορεί να φέρει μια πτώχευση. Κι όμως η Ελλάδα αντέδρασε. Μάλλον, θα έκανε λάθος. Και μη βιαστεί κανείς να πει ότι δεν υπάρχει καμία σύγκριση. Ας σκεφτεί και δύο και τρεις φορές πριν το πει…
Τρίτη 5 Ιουλίου 2011
Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011
Η πίττα και ο σκύλος
Γρηγόρης Νικολόπουλος
Πιστεύω οτι δεν υπάρχει άνθρωπος στην Βουλή, στην Ελλάδα, αλλά και στον κόσμο ολόκληρο που να πιστεύει οτι το μεσοπρόθεσμο σχέδιο και ο εφαρμοστικός του νόμος, μπορούν να εφαρμοστούν. Πάντως σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην Ελλάδα και σε καμία άλλη χώρα που έχει μια στοιχειώδη Δημοκρατία και φυσικά σε καμιά περίπτωση σε ευρωπαική χώρα.
Το μεν μεσοπρόθεσμο είναι εξαιρετικά άδικο – μέχρι ανοησίας – και θα οδηγήσει σε αλματώδη αύξηση της φοροδιαφυγής, ενδεχομένως μάλιστα να δημιουργήσει και νέο κίνημα όπως το «Δεν Πληρώνω» που θα ονομάζεται κάπως σαν «Δεν Υποβάλει Κανείς Φέτος Φορολογική Δήλωση» ή «Κλείστε την Πόρτα στην Εφορία» ή κάπως έτσι.
Το ζήτημα είναι οτι : πρώτον, έσοδα απο τη φοροδιαφυγή δεν θα υπάρχουν διότι απλούστατα, δεν θα υπάρχει τζίρος και κέρδη για να υπάρξει φοροδιαφυγή, λόγω ύφεσης.
Δεύτερον, όλοι έχουν διαπιστώσει οτι πάλι την πληρώνει ο τίμιος φορολογούμενος, συνεπώς, κανείς δεν θα δηλώνει τίποτα.
Πάρτε για παράδειγμα τις πισίνες –που κανένας δεν ενοχλείται και αν φορολογηθούν. Υπάρχουν δυο ειδών πισίνες: Οι δηλωμένες και οι αδήλωτες. Όποιος λοιπόν την έχει δηλώσει, θα πληρώσει έκτακτη εισφορά. Όποιος δεν την έχει δηλώσει θα κάνει βουτιές τσάμπα.
Και δεν είναι μόνο οι πισίνες.
Όλοι οι επιπλέον φόροι μπαίνουν επι των δηλωθέντων εισοδημάτων και επι της δηλωθείσας περιουσίας. Επι των αδήλωτων, τίποτα. Όλα τα αδήλωτα, συνεχίζουν όπως είναι.
Συνεπώς ο νομοταγής στην Ελλάδα είναι το αιώνιο θύμα και νομίζω οτι για πρώτη φορά, η επιβάρρυνση είναι τόσο μεγάλη που νικά τον φόβο της παρανομίας. Όλοι θα βρούν τρόπους να φοροδιαφεύγουν. Οι επιχειρήσεις θα φύγουν στην Κύπρο, ουδείς θα ζητά και ουδείς θα κόβει απόδειξη, οι πολίτες νοιώθουν οτι δέχονται άδικη επίθεση απο το κράτος και θα αντιδράσουν γράφοντας το κράτος στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.
Συνεπώς το μεσοπρόθεσμο θα είναι μια ακόμη καραμπινάτη αποτυχία. Δεν ποντάρει στη μείωση των δαπανών, ποντάρει στην αύξηση των εσόδων και η φοροδοτική ικανότητα των (έντιμων) Ελλήνων έχει τελειώσει. Και μαζί της το μεσοπρόθεσμο και τα φορολογικά έσοδα.
Ο εφαρμοστικός νόμος απο την άλλη, είναι ένα κουρελόχαρτο. Εκχωρεί όλη τη δημόσια περιουσία στο Ταμείο δηλαδή στους ξένους πιστωτές. Για παράδειγμα, στο ίδιο οικόπεδο που ο ιδιώτης χτίζει 200 τετραγωνικά, ο αγοραστής της γής του Δημοσίου, χτίζει 1600 τετραγωνικά. Οι παραλίες – που δεν ανήκουν σε κανένα, αλλά στον λαό – πουλιούνται! Και πάρα πολλά άλλα που μπορεί ο καθένας να επισημάνει σε αυτό το κυριολεκτικά άθλιο και γελοίο κείμενο. Άθλιο γιατί είναι παράνομο και πέραν κάθε ηθικής και λογικής. Γελοίο, διότι όποιος ξένος επενδυτής το πιστέψει και τολμήσει να επενδύσει θα «φτύσει το γάλα της μάνας του» και θα φύγει τρέχοντας και μετανοιωμένος.
Γιατί; Μα γιατί απλούστατα, πές οτι πουλιέται σε έναν ξένο επιχειρηματία μια ωραία παραλία πχ η Βοιδοκοιλιά της Μεσσηνίας. Την άλλη μέρα θα είναι στη Βοιδοκοιλιά 1.000 Καλαματιανοί με φλοκάτη στρωμένη, με ελιές, γουρουνοπούλες και καλαματιανούς χορούς στη διαπασών και θα του δώσουν να καταλάβει οτι η παραλία, δεν κλείνει. Και αυτό το ξέρει πολύ καλά και ο πρωθυπουργός ο οποίος κάποτε γκρέμιζε τα συρματοπλέγματα απο τις παραλίες του Αλίμου.
To συμπέρασμα
Και για να καταλήξουμε κάπου με αυτή την κριτική, το συμπέρασμα είναι το εξής: Η Βουλή των Ελλήνων συνολικά βγάζει ένα πολύ σωστό αποτέλεσμα. Τα νομοσχέδια περνάνε και η χώρα παίρνει τα λεφτά και δεν πτωχεύει φέτος. Εξασφαλίζει και μια τριετία χρηματοδότησης. Γιατί; Διότι οι 155 ηρωικοί βουλευτές ψήφισαν «Ναι» στο μεσοπρόθεσμο, άρα μας έσωσαν. Όμως και οι υπόλοιποι που ψήφισαν «Οχι» και αυτοί μας έσωσαν. Διότι αυτοί που ψήφισαν Οχι θα είναι στην κυβέρνηση ή στην συγκυβέρνηση σε λίγα χρόνια, ή σε λίγους μήνες και τότε θα πούν στους ξένους, ότι «αυτή η σύμβαση, αυτό το πρόγραμμα, δεν έχει την έγκριση του λαού, δεν μπορώ να το στηρίξω, ποτέ εγώ δεν το συμφώνησα, η Δημοκρατία κινδυνεύει, ο λαός είναι στους δρόμους και σόρυ και πάλι σόρυ, αλλά το πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων το χαρτί αυτό και ελάτε να κάνουμε ενα καινούργιο». Το αν θα πετύχουν μια νέα διαπραγμάτευση και μια νέα δόση θα εξαρτηθεί απο το πόσο καλοί διαπραγματευτές είναι. Και απο το αν θα υπάρχει Ευρώπη τότε, διότι με τα άπληστα μυαλά της Ευρώπης σήμερα, εγώ προσωπικά πολύ αμφιβάλω αν θα επιβιώσει.
Σωστό ή λάθος, έτσι θα γίνει και ο Γερμανός ή ο Φινλανδός που νομίζουν σήμερα οτι πήραν κοψοχρονιά τη ΔΕΗ ή την παραλία της Βοιδοκοιλιάς, ή τα Ματογιάννια στη Μύκονο, θα παρακαλάνε να μας τα δώσουν πίσω και να φύγουν τρέχοντας.
Σωστά λοιπόν ψήφισε η Βουλή των Ελλήνων η οποία ξεπρόβαλε αιωρούμενη πάνω απο τις μούτζες των αγανακτισμένων, μέσα απο το άρωμα των δακρυγόνων και των καπνογόνων και υπο τον ήχο της βουβουζέλας και των ύβρεων, ήρθη στο ύψος των περιστάσεων και πήρε την μία και μοναδική σωστή απόφαση:
«Και την πίττα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο» - παροιμία άγνωστη και ακατανόητη στην Βόρεια και στην Κεντρική Ευρώπη.
Πιστεύω οτι δεν υπάρχει άνθρωπος στην Βουλή, στην Ελλάδα, αλλά και στον κόσμο ολόκληρο που να πιστεύει οτι το μεσοπρόθεσμο σχέδιο και ο εφαρμοστικός του νόμος, μπορούν να εφαρμοστούν. Πάντως σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην Ελλάδα και σε καμία άλλη χώρα που έχει μια στοιχειώδη Δημοκρατία και φυσικά σε καμιά περίπτωση σε ευρωπαική χώρα.
Το μεν μεσοπρόθεσμο είναι εξαιρετικά άδικο – μέχρι ανοησίας – και θα οδηγήσει σε αλματώδη αύξηση της φοροδιαφυγής, ενδεχομένως μάλιστα να δημιουργήσει και νέο κίνημα όπως το «Δεν Πληρώνω» που θα ονομάζεται κάπως σαν «Δεν Υποβάλει Κανείς Φέτος Φορολογική Δήλωση» ή «Κλείστε την Πόρτα στην Εφορία» ή κάπως έτσι.
Το ζήτημα είναι οτι : πρώτον, έσοδα απο τη φοροδιαφυγή δεν θα υπάρχουν διότι απλούστατα, δεν θα υπάρχει τζίρος και κέρδη για να υπάρξει φοροδιαφυγή, λόγω ύφεσης.
Δεύτερον, όλοι έχουν διαπιστώσει οτι πάλι την πληρώνει ο τίμιος φορολογούμενος, συνεπώς, κανείς δεν θα δηλώνει τίποτα.
Πάρτε για παράδειγμα τις πισίνες –που κανένας δεν ενοχλείται και αν φορολογηθούν. Υπάρχουν δυο ειδών πισίνες: Οι δηλωμένες και οι αδήλωτες. Όποιος λοιπόν την έχει δηλώσει, θα πληρώσει έκτακτη εισφορά. Όποιος δεν την έχει δηλώσει θα κάνει βουτιές τσάμπα.
Και δεν είναι μόνο οι πισίνες.
Όλοι οι επιπλέον φόροι μπαίνουν επι των δηλωθέντων εισοδημάτων και επι της δηλωθείσας περιουσίας. Επι των αδήλωτων, τίποτα. Όλα τα αδήλωτα, συνεχίζουν όπως είναι.
Συνεπώς ο νομοταγής στην Ελλάδα είναι το αιώνιο θύμα και νομίζω οτι για πρώτη φορά, η επιβάρρυνση είναι τόσο μεγάλη που νικά τον φόβο της παρανομίας. Όλοι θα βρούν τρόπους να φοροδιαφεύγουν. Οι επιχειρήσεις θα φύγουν στην Κύπρο, ουδείς θα ζητά και ουδείς θα κόβει απόδειξη, οι πολίτες νοιώθουν οτι δέχονται άδικη επίθεση απο το κράτος και θα αντιδράσουν γράφοντας το κράτος στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.
Συνεπώς το μεσοπρόθεσμο θα είναι μια ακόμη καραμπινάτη αποτυχία. Δεν ποντάρει στη μείωση των δαπανών, ποντάρει στην αύξηση των εσόδων και η φοροδοτική ικανότητα των (έντιμων) Ελλήνων έχει τελειώσει. Και μαζί της το μεσοπρόθεσμο και τα φορολογικά έσοδα.
Ο εφαρμοστικός νόμος απο την άλλη, είναι ένα κουρελόχαρτο. Εκχωρεί όλη τη δημόσια περιουσία στο Ταμείο δηλαδή στους ξένους πιστωτές. Για παράδειγμα, στο ίδιο οικόπεδο που ο ιδιώτης χτίζει 200 τετραγωνικά, ο αγοραστής της γής του Δημοσίου, χτίζει 1600 τετραγωνικά. Οι παραλίες – που δεν ανήκουν σε κανένα, αλλά στον λαό – πουλιούνται! Και πάρα πολλά άλλα που μπορεί ο καθένας να επισημάνει σε αυτό το κυριολεκτικά άθλιο και γελοίο κείμενο. Άθλιο γιατί είναι παράνομο και πέραν κάθε ηθικής και λογικής. Γελοίο, διότι όποιος ξένος επενδυτής το πιστέψει και τολμήσει να επενδύσει θα «φτύσει το γάλα της μάνας του» και θα φύγει τρέχοντας και μετανοιωμένος.
Γιατί; Μα γιατί απλούστατα, πές οτι πουλιέται σε έναν ξένο επιχειρηματία μια ωραία παραλία πχ η Βοιδοκοιλιά της Μεσσηνίας. Την άλλη μέρα θα είναι στη Βοιδοκοιλιά 1.000 Καλαματιανοί με φλοκάτη στρωμένη, με ελιές, γουρουνοπούλες και καλαματιανούς χορούς στη διαπασών και θα του δώσουν να καταλάβει οτι η παραλία, δεν κλείνει. Και αυτό το ξέρει πολύ καλά και ο πρωθυπουργός ο οποίος κάποτε γκρέμιζε τα συρματοπλέγματα απο τις παραλίες του Αλίμου.
To συμπέρασμα
Και για να καταλήξουμε κάπου με αυτή την κριτική, το συμπέρασμα είναι το εξής: Η Βουλή των Ελλήνων συνολικά βγάζει ένα πολύ σωστό αποτέλεσμα. Τα νομοσχέδια περνάνε και η χώρα παίρνει τα λεφτά και δεν πτωχεύει φέτος. Εξασφαλίζει και μια τριετία χρηματοδότησης. Γιατί; Διότι οι 155 ηρωικοί βουλευτές ψήφισαν «Ναι» στο μεσοπρόθεσμο, άρα μας έσωσαν. Όμως και οι υπόλοιποι που ψήφισαν «Οχι» και αυτοί μας έσωσαν. Διότι αυτοί που ψήφισαν Οχι θα είναι στην κυβέρνηση ή στην συγκυβέρνηση σε λίγα χρόνια, ή σε λίγους μήνες και τότε θα πούν στους ξένους, ότι «αυτή η σύμβαση, αυτό το πρόγραμμα, δεν έχει την έγκριση του λαού, δεν μπορώ να το στηρίξω, ποτέ εγώ δεν το συμφώνησα, η Δημοκρατία κινδυνεύει, ο λαός είναι στους δρόμους και σόρυ και πάλι σόρυ, αλλά το πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων το χαρτί αυτό και ελάτε να κάνουμε ενα καινούργιο». Το αν θα πετύχουν μια νέα διαπραγμάτευση και μια νέα δόση θα εξαρτηθεί απο το πόσο καλοί διαπραγματευτές είναι. Και απο το αν θα υπάρχει Ευρώπη τότε, διότι με τα άπληστα μυαλά της Ευρώπης σήμερα, εγώ προσωπικά πολύ αμφιβάλω αν θα επιβιώσει.
Σωστό ή λάθος, έτσι θα γίνει και ο Γερμανός ή ο Φινλανδός που νομίζουν σήμερα οτι πήραν κοψοχρονιά τη ΔΕΗ ή την παραλία της Βοιδοκοιλιάς, ή τα Ματογιάννια στη Μύκονο, θα παρακαλάνε να μας τα δώσουν πίσω και να φύγουν τρέχοντας.
Σωστά λοιπόν ψήφισε η Βουλή των Ελλήνων η οποία ξεπρόβαλε αιωρούμενη πάνω απο τις μούτζες των αγανακτισμένων, μέσα απο το άρωμα των δακρυγόνων και των καπνογόνων και υπο τον ήχο της βουβουζέλας και των ύβρεων, ήρθη στο ύψος των περιστάσεων και πήρε την μία και μοναδική σωστή απόφαση:
«Και την πίττα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο» - παροιμία άγνωστη και ακατανόητη στην Βόρεια και στην Κεντρική Ευρώπη.
Κυριακή 3 Ιουλίου 2011
Restaurant Business Plan Mentor Profile:
Our mentor has over 14 years experience in the restaurant and hospitality industry. He gained experience in the restaurant business as an employee and learned very important inside information about running a restaurant.
One of the most important things to remember is "...It is not difficult to open a restaurant and be busy, it is difficult to open a restaurant business and be profitable!"
BusinessPlanWorld.com - Tutorial Topics:
Navigating the MS Excel Tabs
About What will be covered in this tutorial:
Navigating the MS Excel Tabs
About the Start Up Costs
Startup Costs and Balance Sheet Relationship
Project Costs and Owners Investment
About the Balance Sheet
Disclose everything do not hide any debt
About the cashflow
About Financial Leading Indicators
About Sales to Debt Ratio
Where to find financial leading indicators
How to edit the Cashflow
How to use Paste Link in MS Excel
The Cashflow and Income Statement relationship
How to generate your income statement
How to forecast income statement Y1 and Y2
Tips on changing the spreadsheets
-------------------------
For more information visit:
http://www.businessplanworld.com
Our mentor has over 14 years experience in the restaurant and hospitality industry. He gained experience in the restaurant business as an employee and learned very important inside information about running a restaurant.
One of the most important things to remember is "...It is not difficult to open a restaurant and be busy, it is difficult to open a restaurant business and be profitable!"
BusinessPlanWorld.com - Tutorial Topics:
Navigating the MS Excel Tabs
About What will be covered in this tutorial:
Navigating the MS Excel Tabs
About the Start Up Costs
Startup Costs and Balance Sheet Relationship
Project Costs and Owners Investment
About the Balance Sheet
Disclose everything do not hide any debt
About the cashflow
About Financial Leading Indicators
About Sales to Debt Ratio
Where to find financial leading indicators
How to edit the Cashflow
How to use Paste Link in MS Excel
The Cashflow and Income Statement relationship
How to generate your income statement
How to forecast income statement Y1 and Y2
Tips on changing the spreadsheets
-------------------------
For more information visit:
http://www.businessplanworld.com
Ενα άλλο «Σχέδιο Β» για Ευρώπη και Ελλάδα.
Γιώργος ∆ουράκης
Το δεινό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα αποδεικνύει σαφέστατα αυτό που µας διδάσκει επίµονα η ιστορική εµπειρία: η αντιµετώπιση της οικονοµικής ύφεσης µε περιοριστική δηµοσιονοµική πολιτική αποτελεί ανεπίτρεπτο λάθος. Η βίαιη δηµοσιονοµική προσαρµογή σε µια χώρα που εισέρχεται στην κρίση µε υψηλό δηµόσιο χρέος την οδηγεί αναπόφευκτα σε έναν φαύλο κύκλο ύφεσης, ανεργίας και χρέους. Είναι χαρακτηριστικό ότι παρά τις αιµατηρές θυσίες το ΑΕΠ µειώθηκε συνολικά κατά 10%, η ανεργία εκτοξεύθηκε στο 16% και το δηµόσιο χρέοςστο 150% του ΑΕΠ. Αλλά οι εµπνευστές της τραγικής αυτήςπολιτικής δεν φαίνεται να πτοούνται. Αντί να αλλάξουν ρότα, εµµένουνστην ίδια αδιέξοδη πολιτική. Ακόµη µεγαλύτερη µείωση δαπανών, ακόµη µεγαλύτερη αύξηση φόρων. Και όποιος αντέξει.
Οι φωστήρες της τρόικας διατείνονται ότι µόνον έτσι µπορεί να µειωθεί το έλλειµµα και παράλληλα να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών εξαγωγών, από τις οποίες αναµένεται να ξεκινήσει η πολυπόθητη ανάκαµψη. Πρόκειταιγια την επισήµως διακηρυγµένη στρατηγική της «εσωτερικής υποτίµησης», που επιχειρεί να ανακτήσει τη χαµένη ανταγωνιστικότητα µε µείωση µισθών και τιµών (δηλαδή µέσω ύφεσης), µια και η χώρα δενδιαθέτει εθνικό νόµισµα για να το υποτιµήσει. Υπάρχει όµως µια ανυπέρβλητη αντίφαση. Ακόµη και αν «πετύχει» η εν λόγω στρατηγική, αντιβαίνει ευθέως στη στρατηγική µείωσης του χρέους. Εχοντας συνάψει ένα δεδοµένο ονοµαστικό χρέος στο παρελθόν, το κράτος διαπιστώνει ότι οι προκαθορισµένες δόσεις αποπληρωµής του γίνονται ολοένα και πιο δυσβάστακτες, επειδή µειώνονται τα φορολογικά έσοδα. Είναι ο ίδιος γολγοθάς που βιώνει ο κάτοχος ενός στεγαστικού δανείου που µειώνεται το εισόδηµά του. Σε συνθήκες ύφεσης, το πραγµατικό κόστος εξυπηρέτησης του χρέους διογκώνεται.
Στο ζοφερό αυτό δηµοσιονοµικό τοπίο ήρθαν να προστεθούν η πρόσφατη αύξηση επιτοκίου τηςΕΚΤ και η απειλή ότι θα πάψει να αγοράζει ή να δέχεται ως εγγύηση ελληνικά κρατικά οµόλογα. Το ενδεχόµενο αυτό ισοδυναµεί µε καταδίκη της χώρας σε ισόβια ύφεση και αργό θάνατο. Αυξάνει κατακόρυφα το κόστος παραµονής µας στην ευρωζώνη και το καθιστά άµεσα συγκρίσιµο µε το κόστος αποχώρησης. Τις τροµακτικές επιπτώσεις που φοβόµασταν ότιθα υποστούµεαν εγκαταλείψουµε το ευρώ, πιθανόν να τις υποστούµε και παραµένοντας στο ευρώ. Πράγµατι, η πολιτική της ατέρµονης λιτότητας, κατά τα πρότυπα των χωρών της Βαλτικής, διαµορφώνει ήδη και στην Ελλάδα συνθήκες Μεγάλης Υφεσης. ∆ιότι τι άλλο µπορεί να σηµαίνει η δραστική µείωση των εισοδηµάτων τη στιγµή που το ΑΕΠ βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση ή η έναρξη απολύσεων και στον δηµόσιο τοµέα όταν η ανεργία είναι ήδη στο 16%; Πέραν τούτου, τυχόν εφαρµογή ακόµη πιο σφικτής νοµισµατικής πολιτικής χωρίς γενναία δηµοσιονοµικά ανταλλάγµατα (ευρωοµόλογο, διαγραφήµέρους του χρέους, κατάργηση εθνικής συµµετοχής στην απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, επεκτατική δηµοσιονοµική πολιτική στις πλεονασµατικές χώρες, επενδύσεις σε ανανεώσιµες πηγές ενέργειας και άλλα έργα υποδοµής µε χρηµατοδότηση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων) θα σηµαίνει ότι το Βερολίνο _ εµµέσως, πλην σαφώς _ µας δείχνει την έξοδο. Επειδή η συµµετοχή µας στο κλαµπ του ευρώ δεν εξαρτάται µόνο από εµάς, πρέπει να είµαστε έτοιµοι για κάθε ενδεχόµενο.
Ούτως ή άλλως, η Ευρώπη εµφανίζεται πιο διαιρεµένη από ποτέ και το µέλλον της διαγράφεται δυσοίωνο. Η δε ευρωζώνη µοιάζει µε θεσµική Βαβέλ. Η ΕΚΤ, αντί να συνεργάζεται µε τιςκυβερνήσεις, συγκρούεται µαζί τους και τις απειλεί, λειτουργώντας ως αιχµή του δόρατος των αγορών και πληρεξούσιος της χρηµατοοικονοµικής ολιγαρχίας. Αλλά το χειρότερο απ’ όλα είναι το υφιστάµενο µείγµα µακροοικονοµικής πολιτικής. Μοιάζει µε την αλήστου µνήµης πολιτική που προκάλεσε τη Μεγάλη Υφεση της αµερικανικής οικονοµίας την περίοδο 1929-1933. Κακώς χαρακτηρίζεται νεοφιλελεύθερη. Είναι κάτι πολύ χειρότερο: ένα εκρηκτικό µείγµα οικονοµικής άγνοιας και ηθικών προκαταλήψεων, το οποίο παραπέµπει στην προ διαφωτισµούεποχή και πολύ εύστοχα ο Κρούγκµαν αποκάλεσε «µακροοικονοµικό Μεσαίωνα». Πνευµατικόςπατέρας της, ο ανεκδιήγητος αµερικανός τραπεζίτης Αντριου Μέλον, υπουργός Οικονοµικών της κυβέρνησης Χούβερ.
Από επίδοξος εξολοθρευτής των ελλειµµάτων και τωνχρεών για την ανάκτησητης εµπιστοσύνης των αγορών µετατράπηκε σε εξολοθρευτή τηςαµερικανικής κοινωνίας, αφήνοντας την αγορά ελεύθερη να ρευστοποιήσειτα πάντα(ανθρώπους, γη, πάγιες εγκαταστάσεις, κεφαλαιουχικό εξοπλισµό).
Οι παρωχηµένες ηθικολογικές αντιλήψεις του Μέλον και η πολιτική του πόνου και της καµένης γης δεν ταιριάζουν στην Ευρώπη. Οι πόλεµοι της αέναης λιτότητας είναι εντελώς περιττοί. ∆εν δικαιολογούνται µε βάση την οικονοµική λογική, αφού αυξάνουν την ύφεση, την ανεργία και το χρέος. Αυτό που χρειάζεται επειγόντως η ευρωζώνη είναι µια επεκτατική νοµισµατική και δηµοσιονοµική πολιτική. Ενα µακρόπνοο «Σχέδιο Β», ένα Σύµφωνο Πλήρους Απασχόλησης και Ανάπτυξης που θα δίνει ελπίδα και προοπτική. Σε ένα µακροοικονοµικό περιβάλλον όπου απόλυτη και δεδηλωµένη προτεραιότητα θα είναιη πλήρης απασχόληση, τα χρέη ευκόλως καθίστανται βιώσιµα, µε ή χωρίς αναδιάρθρωση. Αυτό τουλάχιστον δείχνει η ιστορική εµπειρία. Το τεράστιο χρέος δεν εµπόδισε καθόλου τη Γερµανία, τον µεγαλύτερο µπαταχτσή του 20ού αιώνα, να µεταβληθεί στο γνωστό αναπτυξιακό θαύµα της µεταπολεµικής Ευρώπης. Με την κοινωνία σε απόγνωση και τους πολίτες στις πλατείες, η «Νέα Συµφωνία» είναι θέµα χρόνου. ∆ενείναι απλώς εφικτή, αλλά αναπόφευκτη.
Ας ελπίσουµε ότι θα είναι και δηµοκρατική...
Ο κ. Γιώργος ∆ουράκης είναι επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Οικονοµίας στο Τµήµα Πολιτικών Επιστηµών του ΑΠΘ.
Το δεινό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα αποδεικνύει σαφέστατα αυτό που µας διδάσκει επίµονα η ιστορική εµπειρία: η αντιµετώπιση της οικονοµικής ύφεσης µε περιοριστική δηµοσιονοµική πολιτική αποτελεί ανεπίτρεπτο λάθος. Η βίαιη δηµοσιονοµική προσαρµογή σε µια χώρα που εισέρχεται στην κρίση µε υψηλό δηµόσιο χρέος την οδηγεί αναπόφευκτα σε έναν φαύλο κύκλο ύφεσης, ανεργίας και χρέους. Είναι χαρακτηριστικό ότι παρά τις αιµατηρές θυσίες το ΑΕΠ µειώθηκε συνολικά κατά 10%, η ανεργία εκτοξεύθηκε στο 16% και το δηµόσιο χρέοςστο 150% του ΑΕΠ. Αλλά οι εµπνευστές της τραγικής αυτήςπολιτικής δεν φαίνεται να πτοούνται. Αντί να αλλάξουν ρότα, εµµένουνστην ίδια αδιέξοδη πολιτική. Ακόµη µεγαλύτερη µείωση δαπανών, ακόµη µεγαλύτερη αύξηση φόρων. Και όποιος αντέξει.
Οι φωστήρες της τρόικας διατείνονται ότι µόνον έτσι µπορεί να µειωθεί το έλλειµµα και παράλληλα να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών εξαγωγών, από τις οποίες αναµένεται να ξεκινήσει η πολυπόθητη ανάκαµψη. Πρόκειταιγια την επισήµως διακηρυγµένη στρατηγική της «εσωτερικής υποτίµησης», που επιχειρεί να ανακτήσει τη χαµένη ανταγωνιστικότητα µε µείωση µισθών και τιµών (δηλαδή µέσω ύφεσης), µια και η χώρα δενδιαθέτει εθνικό νόµισµα για να το υποτιµήσει. Υπάρχει όµως µια ανυπέρβλητη αντίφαση. Ακόµη και αν «πετύχει» η εν λόγω στρατηγική, αντιβαίνει ευθέως στη στρατηγική µείωσης του χρέους. Εχοντας συνάψει ένα δεδοµένο ονοµαστικό χρέος στο παρελθόν, το κράτος διαπιστώνει ότι οι προκαθορισµένες δόσεις αποπληρωµής του γίνονται ολοένα και πιο δυσβάστακτες, επειδή µειώνονται τα φορολογικά έσοδα. Είναι ο ίδιος γολγοθάς που βιώνει ο κάτοχος ενός στεγαστικού δανείου που µειώνεται το εισόδηµά του. Σε συνθήκες ύφεσης, το πραγµατικό κόστος εξυπηρέτησης του χρέους διογκώνεται.
Στο ζοφερό αυτό δηµοσιονοµικό τοπίο ήρθαν να προστεθούν η πρόσφατη αύξηση επιτοκίου τηςΕΚΤ και η απειλή ότι θα πάψει να αγοράζει ή να δέχεται ως εγγύηση ελληνικά κρατικά οµόλογα. Το ενδεχόµενο αυτό ισοδυναµεί µε καταδίκη της χώρας σε ισόβια ύφεση και αργό θάνατο. Αυξάνει κατακόρυφα το κόστος παραµονής µας στην ευρωζώνη και το καθιστά άµεσα συγκρίσιµο µε το κόστος αποχώρησης. Τις τροµακτικές επιπτώσεις που φοβόµασταν ότιθα υποστούµεαν εγκαταλείψουµε το ευρώ, πιθανόν να τις υποστούµε και παραµένοντας στο ευρώ. Πράγµατι, η πολιτική της ατέρµονης λιτότητας, κατά τα πρότυπα των χωρών της Βαλτικής, διαµορφώνει ήδη και στην Ελλάδα συνθήκες Μεγάλης Υφεσης. ∆ιότι τι άλλο µπορεί να σηµαίνει η δραστική µείωση των εισοδηµάτων τη στιγµή που το ΑΕΠ βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση ή η έναρξη απολύσεων και στον δηµόσιο τοµέα όταν η ανεργία είναι ήδη στο 16%; Πέραν τούτου, τυχόν εφαρµογή ακόµη πιο σφικτής νοµισµατικής πολιτικής χωρίς γενναία δηµοσιονοµικά ανταλλάγµατα (ευρωοµόλογο, διαγραφήµέρους του χρέους, κατάργηση εθνικής συµµετοχής στην απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, επεκτατική δηµοσιονοµική πολιτική στις πλεονασµατικές χώρες, επενδύσεις σε ανανεώσιµες πηγές ενέργειας και άλλα έργα υποδοµής µε χρηµατοδότηση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων) θα σηµαίνει ότι το Βερολίνο _ εµµέσως, πλην σαφώς _ µας δείχνει την έξοδο. Επειδή η συµµετοχή µας στο κλαµπ του ευρώ δεν εξαρτάται µόνο από εµάς, πρέπει να είµαστε έτοιµοι για κάθε ενδεχόµενο.
Ούτως ή άλλως, η Ευρώπη εµφανίζεται πιο διαιρεµένη από ποτέ και το µέλλον της διαγράφεται δυσοίωνο. Η δε ευρωζώνη µοιάζει µε θεσµική Βαβέλ. Η ΕΚΤ, αντί να συνεργάζεται µε τιςκυβερνήσεις, συγκρούεται µαζί τους και τις απειλεί, λειτουργώντας ως αιχµή του δόρατος των αγορών και πληρεξούσιος της χρηµατοοικονοµικής ολιγαρχίας. Αλλά το χειρότερο απ’ όλα είναι το υφιστάµενο µείγµα µακροοικονοµικής πολιτικής. Μοιάζει µε την αλήστου µνήµης πολιτική που προκάλεσε τη Μεγάλη Υφεση της αµερικανικής οικονοµίας την περίοδο 1929-1933. Κακώς χαρακτηρίζεται νεοφιλελεύθερη. Είναι κάτι πολύ χειρότερο: ένα εκρηκτικό µείγµα οικονοµικής άγνοιας και ηθικών προκαταλήψεων, το οποίο παραπέµπει στην προ διαφωτισµούεποχή και πολύ εύστοχα ο Κρούγκµαν αποκάλεσε «µακροοικονοµικό Μεσαίωνα». Πνευµατικόςπατέρας της, ο ανεκδιήγητος αµερικανός τραπεζίτης Αντριου Μέλον, υπουργός Οικονοµικών της κυβέρνησης Χούβερ.
Από επίδοξος εξολοθρευτής των ελλειµµάτων και τωνχρεών για την ανάκτησητης εµπιστοσύνης των αγορών µετατράπηκε σε εξολοθρευτή τηςαµερικανικής κοινωνίας, αφήνοντας την αγορά ελεύθερη να ρευστοποιήσειτα πάντα(ανθρώπους, γη, πάγιες εγκαταστάσεις, κεφαλαιουχικό εξοπλισµό).
Οι παρωχηµένες ηθικολογικές αντιλήψεις του Μέλον και η πολιτική του πόνου και της καµένης γης δεν ταιριάζουν στην Ευρώπη. Οι πόλεµοι της αέναης λιτότητας είναι εντελώς περιττοί. ∆εν δικαιολογούνται µε βάση την οικονοµική λογική, αφού αυξάνουν την ύφεση, την ανεργία και το χρέος. Αυτό που χρειάζεται επειγόντως η ευρωζώνη είναι µια επεκτατική νοµισµατική και δηµοσιονοµική πολιτική. Ενα µακρόπνοο «Σχέδιο Β», ένα Σύµφωνο Πλήρους Απασχόλησης και Ανάπτυξης που θα δίνει ελπίδα και προοπτική. Σε ένα µακροοικονοµικό περιβάλλον όπου απόλυτη και δεδηλωµένη προτεραιότητα θα είναιη πλήρης απασχόληση, τα χρέη ευκόλως καθίστανται βιώσιµα, µε ή χωρίς αναδιάρθρωση. Αυτό τουλάχιστον δείχνει η ιστορική εµπειρία. Το τεράστιο χρέος δεν εµπόδισε καθόλου τη Γερµανία, τον µεγαλύτερο µπαταχτσή του 20ού αιώνα, να µεταβληθεί στο γνωστό αναπτυξιακό θαύµα της µεταπολεµικής Ευρώπης. Με την κοινωνία σε απόγνωση και τους πολίτες στις πλατείες, η «Νέα Συµφωνία» είναι θέµα χρόνου. ∆ενείναι απλώς εφικτή, αλλά αναπόφευκτη.
Ας ελπίσουµε ότι θα είναι και δηµοκρατική...
Ο κ. Γιώργος ∆ουράκης είναι επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Οικονοµίας στο Τµήµα Πολιτικών Επιστηµών του ΑΠΘ.
Σάββατο 2 Ιουλίου 2011
«Τέλειωσε το πάρτι!»
του Τάκη Μίχα 30/06/201
Πρόσφατα στην αγγλόφωνη Καθημερινή δημοσιεύτηκε μια επιστολή του Έλληνα επιχειρηματία της Silicon Valley Αλέξ Χριστόφορου. Η επιστολή αυτή παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον διότι δείχνει πώς στην Ελλάδα οι νέοι γεννιούνται γέροι-με τους «κουκουλοφόρους» και τον Α.Τσίπρα να αποτελούν το πιο γερασμένο τμήμα της κοινωνίας μας. Ακολουθεί η επιστολή(σε δικη μου μετάφραση):
«Ζω στην Silicon Valey και βλέποντας όλα αυτά που συμβαίνουν εδώ δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως οι νεαροί Έλληνες θα μπορέσουν ποτέ να γίνουν ανταγωνιστικοί. Οι άνθρωποι εδώ στον Άγιο Φραγκίσκο είναι έξυπνοι, περίεργοι και αναλαμβάνουν ρίσκα. Αγκαλιάζουν την αποτυχία ως ένα παράσημο και ανυπομονούν να αντιμετωπίσουν προκλήσεις και πρόβλημα με μια αίσθηση δημιουργικότητας και σαφήνειας που δεν έχει καμιά σχέση με χρήματα η κοινωνική θέση, αλλά απλά επειδή αγαπούν την δουλειά τους και επιθυμούν την βελτίωση των αξιών και των στόχων της εταιρείας.
Οι νεαροί Έλληνες λατρεύουν το ΙΚΑ και την «σύνταξη». Θέλουν να έχουν την ασφάλεια της «αποζημίωσης» και την κυβερνητική προστασία που τους επιτρέπει να φοβερίζουν τους εργοδότες τους κάθε φορά που τους ζητάται να δουλέψουν σκληρότερα και να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο στην επαγγελματική τους καριέρα. Η «παρέα» βρίσκεται σε πρώτη μοίρα σε σχέση με την δουλειά και μια νύχτα στα «μπουζούκια» είναι πιο σημαντική από ένα φρέσκο ξεκίνημα νωρίς το επόμενο πρωινό.
Είναι καιρός να ξεχάσουν την ασφάλεια. Είναι καιρός οι κυβερνήσεις να δημιουργήσουν τους μηχανισμούς που θα επιτρέπουν σε μια εταιρία να αυξομειώνει το προσωπικό της ανάλογα με τις περιπτώσεις-στη βάση πάντοτε σωστών αξιολογήσεων και αξιοκρατίας… πιστέψτε με μια καινούργια εταιρεία με το σωστό μάνατζμεντ πολύ γρήγορα θα πάει στην κορυφή. Διευκολύνετε την δημιουργία και το κλείσιμο των επιχειρήσεων. Το ΙΚΑ και ο ΦΜΥ θα πρέπει να εξαφανιστούν ...μια για πάντα!
Αν θέλετε δουλειές δώστε στις εταιρείες ελεύθερη ροή ρευστών. Η ρευστότητα είναι το κλειδί για την επιτυχία κάθε νέας επιχείρησης. Οι πληρωμές στο ΙΚΑ σκοτώνουν την ρευστότητα, οι αποζημιώσεις σκοτώνουν την ρευστότητα, ο 13ος και ο 14ος μισθός σκοτώνουν την ρευστότητα και αφαιρώντας από μια εταιρία την δυνατότητα να αποτύχει με ομαλό τρόπο καταστρέφει κανείς αυτούς που αναλαμβάνουν ρίσκο και καταστρέφει την παραγωγή ιδεών.
Δεν υπάρχει ούτε υπήρξε ποτέ μια «σίγουρη» θέση εργασίας. Αυτό είναι ένα ψέμα με το οποίο τρέφουμε τους Έλληνες τα τελευταία 20 έτη. Το πάρτι τέλειωσε, ο λογαριασμός θα πρέπει να πληρωθεί και τώρα ήρθε η ώρα να αλλάξουμε δραστικά την ψυχολογία μας αν θέλουμε να ανταγωνισθούμε τους πρωτοπόρους νέους που γεμίζουν τις επιχειρήσεις εδώ. Τα νέα παιδιά εδώ είναι έτοιμα να αλλάξουν τον κόσμο-αλλα με ένα τρόπο τον οποίο οι Έλληνες δεν έχουν καν αρχίσει καν να καταλαβαίνουν...και αυτό δεν έχει να κάνει με χρήματα και μισθό αλλά με το πάθος τους να κατασκευάζουν προϊόντα.
Αντίθετα εμείς στην Ελλάδα το μόνο πάθος που έχουμε είναι να καταστρέφουμε προϊόντα.»
Αλέξ Χριστόφορου
Πρόσφατα στην αγγλόφωνη Καθημερινή δημοσιεύτηκε μια επιστολή του Έλληνα επιχειρηματία της Silicon Valley Αλέξ Χριστόφορου. Η επιστολή αυτή παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον διότι δείχνει πώς στην Ελλάδα οι νέοι γεννιούνται γέροι-με τους «κουκουλοφόρους» και τον Α.Τσίπρα να αποτελούν το πιο γερασμένο τμήμα της κοινωνίας μας. Ακολουθεί η επιστολή(σε δικη μου μετάφραση):
«Ζω στην Silicon Valey και βλέποντας όλα αυτά που συμβαίνουν εδώ δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως οι νεαροί Έλληνες θα μπορέσουν ποτέ να γίνουν ανταγωνιστικοί. Οι άνθρωποι εδώ στον Άγιο Φραγκίσκο είναι έξυπνοι, περίεργοι και αναλαμβάνουν ρίσκα. Αγκαλιάζουν την αποτυχία ως ένα παράσημο και ανυπομονούν να αντιμετωπίσουν προκλήσεις και πρόβλημα με μια αίσθηση δημιουργικότητας και σαφήνειας που δεν έχει καμιά σχέση με χρήματα η κοινωνική θέση, αλλά απλά επειδή αγαπούν την δουλειά τους και επιθυμούν την βελτίωση των αξιών και των στόχων της εταιρείας.
Οι νεαροί Έλληνες λατρεύουν το ΙΚΑ και την «σύνταξη». Θέλουν να έχουν την ασφάλεια της «αποζημίωσης» και την κυβερνητική προστασία που τους επιτρέπει να φοβερίζουν τους εργοδότες τους κάθε φορά που τους ζητάται να δουλέψουν σκληρότερα και να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο στην επαγγελματική τους καριέρα. Η «παρέα» βρίσκεται σε πρώτη μοίρα σε σχέση με την δουλειά και μια νύχτα στα «μπουζούκια» είναι πιο σημαντική από ένα φρέσκο ξεκίνημα νωρίς το επόμενο πρωινό.
Είναι καιρός να ξεχάσουν την ασφάλεια. Είναι καιρός οι κυβερνήσεις να δημιουργήσουν τους μηχανισμούς που θα επιτρέπουν σε μια εταιρία να αυξομειώνει το προσωπικό της ανάλογα με τις περιπτώσεις-στη βάση πάντοτε σωστών αξιολογήσεων και αξιοκρατίας… πιστέψτε με μια καινούργια εταιρεία με το σωστό μάνατζμεντ πολύ γρήγορα θα πάει στην κορυφή. Διευκολύνετε την δημιουργία και το κλείσιμο των επιχειρήσεων. Το ΙΚΑ και ο ΦΜΥ θα πρέπει να εξαφανιστούν ...μια για πάντα!
Αν θέλετε δουλειές δώστε στις εταιρείες ελεύθερη ροή ρευστών. Η ρευστότητα είναι το κλειδί για την επιτυχία κάθε νέας επιχείρησης. Οι πληρωμές στο ΙΚΑ σκοτώνουν την ρευστότητα, οι αποζημιώσεις σκοτώνουν την ρευστότητα, ο 13ος και ο 14ος μισθός σκοτώνουν την ρευστότητα και αφαιρώντας από μια εταιρία την δυνατότητα να αποτύχει με ομαλό τρόπο καταστρέφει κανείς αυτούς που αναλαμβάνουν ρίσκο και καταστρέφει την παραγωγή ιδεών.
Δεν υπάρχει ούτε υπήρξε ποτέ μια «σίγουρη» θέση εργασίας. Αυτό είναι ένα ψέμα με το οποίο τρέφουμε τους Έλληνες τα τελευταία 20 έτη. Το πάρτι τέλειωσε, ο λογαριασμός θα πρέπει να πληρωθεί και τώρα ήρθε η ώρα να αλλάξουμε δραστικά την ψυχολογία μας αν θέλουμε να ανταγωνισθούμε τους πρωτοπόρους νέους που γεμίζουν τις επιχειρήσεις εδώ. Τα νέα παιδιά εδώ είναι έτοιμα να αλλάξουν τον κόσμο-αλλα με ένα τρόπο τον οποίο οι Έλληνες δεν έχουν καν αρχίσει καν να καταλαβαίνουν...και αυτό δεν έχει να κάνει με χρήματα και μισθό αλλά με το πάθος τους να κατασκευάζουν προϊόντα.
Αντίθετα εμείς στην Ελλάδα το μόνο πάθος που έχουμε είναι να καταστρέφουμε προϊόντα.»
Αλέξ Χριστόφορου
Ανάπτυξη.
Ποια είναι τα αναντίρρητα ανταγωνιστικά μας πλεονεκτήματα σαν τόπος ,πάνω στα οποία πρέπει να σχεδιάσουμε την μελλοντική αναπτυξιακή μας πορεία .
Σίγουρα είναι α) Το κλίμα μας β)Η γη και η θάλασσα μας γ)Η γεωγραφική μας θέση δ) Οι άνθρωποι μας και ε) Ο πολιτισμός και η ιστορία μας.
Ποιες είναι λοιπόν οι αναπτυξιακές μας προοπτικές που θα πρέπει μα πατήσουν πάνω σ αυτά τα αναμφισβήτητα πλεονεκτήματα
Λόγω κλίματος ,
μπορούμε κατ αρχήν να αναπτυχθούμε όσο λίγα κράτη του πλανήτη στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δηλαδή σε φωτοβολταϊκά , αιολικά πάρκα αλλά και σε εκμετάλλευση της βιομάζας μας.Επενδύοντας σε παραγωγή ενέργειας αλλά και σε δίκτυα διανομής της που θα διασυνδεθούν με την υπόλοιπη Ευρώπη μεταβαλλόμαστε αυτόματα στην χώρα ενεργειακό τροφοδότη ανανεώσιμης ενέργειας όλης της Ενωσης.
Μπορούμε να παράγουμε υπέρ πρώιμα λαχανικά και φρούτα με χαμηλό κόστος παραγωγής υιοθετώντας σύγχρονες μεθόδους επιχειρηματικής γεωργίας (Θερμοκήπια ,υδροπονία κλπ).
Μπορούμε να επεκτείνουμε την τουριστική μας περίοδο σε όλη την διάρκεια του χρόνου.
Μπορούμε να αναπτύξουμε υπηρεσίες υγείας και "ευ ζην" γενικότερα.
Η γη μας
έχει μερικά από τα ωραιότερα "οικόπεδα" του πλανήτη. Οικόπεδα αμύθητης αξίας που η αξιοποίηση του 1/3 από αυτά -κατά τα πρότυπα ανάπτυξης των μεσογειακών ακτών Γαλλίας - Ιταλίας - μπορεί να μηδενίσει κυριολεκτικά το δημόσιο χρέος μας σε λίγα χρόνια μόνο.
Η θάλασσα μας
Αιώνιος αιμοδότης πλούτου για τους Ελληνες. Σήμερα με την μεγαλύτερη ναυτιλία του κόσμου σε δικά μας χέρια πρέπει να στοχεύσουμε κατ αρχάς στην αξιοποίηση του τεράστιου εγκατεστημένου ναυπηγοεπισκευαστικού δυναμικού μας. Επισκευές του ελληνόκτητου στόλου ,νέα πλοία επιβατικά ,πολεμικά αλλά και μικρότερα σκάφη αναψυχής πρέπει να αρχίσουν να "βγαίνουν" από τα ναυπηγία μας.
Χρειαζόμαστε ακόμα επενδύσεις σε λιμάνια , τουριστικές μαρίνες υψηλών προδιαγραφών αλλά και παραγωγικές ιχθυοκαλλιέργειες.
Ακολουθεί η παραγωγή Υδρογόνου από το θαλασσινό νερό που έρχεται σαν τεχνολογία στα επόμενα χρόνια.
Η γεωγραφική μας θέση
έχει τεράστια πλεονεκτήματα και μπορεί να μας μετατρέψει σε συγκοινωνιακό κόμβο που θα συνδέσει Ασία και Αφρική με την Δυτική και Κεντρική Ευρώπη. Χρειάζεται αξιοποίηση του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης αντίστοιχα ,δημιουργία μεγάλων τερματικών σταθμών και διασύνδεση τους σιδηροδρομικά με Γερμανία και Δούναβη αντίστοιχα.
Η διασύνδεση επίσης Σμύρνης-Βόλου με σταθερή θαλάσσια συγκοινωνία θα εκμεταλλευτεί την εξαγωγική έκρηξη της Τουρκίας .
Τα αεροδρόμια μας επίσης έχουν δυνατότητες να μετατραπούν σε Hubs συνδέοντας τις πτήσεις από Ευρώπη σε Μέση Ανατολή.
Οι άνθρωποι μας
είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας. Υπάρχει σε μεγάλους αριθμούς υψηλής ποιότητας επιστημονικό δυναμικό .
Σίγουρα είναι α) Το κλίμα μας β)Η γη και η θάλασσα μας γ)Η γεωγραφική μας θέση δ) Οι άνθρωποι μας και ε) Ο πολιτισμός και η ιστορία μας.
Ποιες είναι λοιπόν οι αναπτυξιακές μας προοπτικές που θα πρέπει μα πατήσουν πάνω σ αυτά τα αναμφισβήτητα πλεονεκτήματα
Λόγω κλίματος ,
μπορούμε κατ αρχήν να αναπτυχθούμε όσο λίγα κράτη του πλανήτη στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δηλαδή σε φωτοβολταϊκά , αιολικά πάρκα αλλά και σε εκμετάλλευση της βιομάζας μας.Επενδύοντας σε παραγωγή ενέργειας αλλά και σε δίκτυα διανομής της που θα διασυνδεθούν με την υπόλοιπη Ευρώπη μεταβαλλόμαστε αυτόματα στην χώρα ενεργειακό τροφοδότη ανανεώσιμης ενέργειας όλης της Ενωσης.
Μπορούμε να παράγουμε υπέρ πρώιμα λαχανικά και φρούτα με χαμηλό κόστος παραγωγής υιοθετώντας σύγχρονες μεθόδους επιχειρηματικής γεωργίας (Θερμοκήπια ,υδροπονία κλπ).
Μπορούμε να επεκτείνουμε την τουριστική μας περίοδο σε όλη την διάρκεια του χρόνου.
Μπορούμε να αναπτύξουμε υπηρεσίες υγείας και "ευ ζην" γενικότερα.
Η γη μας
έχει μερικά από τα ωραιότερα "οικόπεδα" του πλανήτη. Οικόπεδα αμύθητης αξίας που η αξιοποίηση του 1/3 από αυτά -κατά τα πρότυπα ανάπτυξης των μεσογειακών ακτών Γαλλίας - Ιταλίας - μπορεί να μηδενίσει κυριολεκτικά το δημόσιο χρέος μας σε λίγα χρόνια μόνο.
Η θάλασσα μας
Αιώνιος αιμοδότης πλούτου για τους Ελληνες. Σήμερα με την μεγαλύτερη ναυτιλία του κόσμου σε δικά μας χέρια πρέπει να στοχεύσουμε κατ αρχάς στην αξιοποίηση του τεράστιου εγκατεστημένου ναυπηγοεπισκευαστικού δυναμικού μας. Επισκευές του ελληνόκτητου στόλου ,νέα πλοία επιβατικά ,πολεμικά αλλά και μικρότερα σκάφη αναψυχής πρέπει να αρχίσουν να "βγαίνουν" από τα ναυπηγία μας.
Χρειαζόμαστε ακόμα επενδύσεις σε λιμάνια , τουριστικές μαρίνες υψηλών προδιαγραφών αλλά και παραγωγικές ιχθυοκαλλιέργειες.
Ακολουθεί η παραγωγή Υδρογόνου από το θαλασσινό νερό που έρχεται σαν τεχνολογία στα επόμενα χρόνια.
Η γεωγραφική μας θέση
έχει τεράστια πλεονεκτήματα και μπορεί να μας μετατρέψει σε συγκοινωνιακό κόμβο που θα συνδέσει Ασία και Αφρική με την Δυτική και Κεντρική Ευρώπη. Χρειάζεται αξιοποίηση του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης αντίστοιχα ,δημιουργία μεγάλων τερματικών σταθμών και διασύνδεση τους σιδηροδρομικά με Γερμανία και Δούναβη αντίστοιχα.
Η διασύνδεση επίσης Σμύρνης-Βόλου με σταθερή θαλάσσια συγκοινωνία θα εκμεταλλευτεί την εξαγωγική έκρηξη της Τουρκίας .
Τα αεροδρόμια μας επίσης έχουν δυνατότητες να μετατραπούν σε Hubs συνδέοντας τις πτήσεις από Ευρώπη σε Μέση Ανατολή.
Οι άνθρωποι μας
είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας. Υπάρχει σε μεγάλους αριθμούς υψηλής ποιότητας επιστημονικό δυναμικό .
I am Greek!
της Ρέας Βιτάλη 30/06/201,
ΝαναναναναΝΑναναΝαναναΝα…Απορώ πώς δεν σιχάθηκα το σκοπό. Το θυμάμαι από τα πρώτα μου ταξίδια στο εξωτερικό. Θάμουν 10, 11 ετών και απαντώντας στην ερώτηση «Where are you from?», «I am Greek», αυτόματα σχεδόν άρχιζαν το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά». Με κυνήγησε ο άτιμος σκοπός τραγουδισμένος από σερβιτόρους σε εστιατόρια, γονδολιέρηδες σε γόνδολα, ταξιτζήδες στη Νέα Υόρκη, πλανόδιους οργανοπαίχτες έως ντίρλα Ιάπωνες σε μπαρ καραόκε... Α ναι είχαμε και το άλλο…Greece? Ωνάσης! Και δώστου εγώ να μιλάω για τη ζωή του Τέλη λες και τον είχα κουμπαροξάδελφο. Το Ωνάσης έσερνε τσαπαρί το ΟΗ! Κάλλας. Μαρία Κάλλας! Και τελείωνε η ξενάγηση με ένα Ζοrba the Greek οπότε πλακώναμε το τραγούδι και πάλι. Βεβαίως υπήρχε και αναφορά στους αρχαίους ημών προγόνους, πολλές φορές με ολόκληρες απαγγελίες στην αρχαία ελληνική οπότε εγώ κοίταζα ως ξένη το ξένο…
Τα χρόνια πέρασαν, ήρθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και άρχισαν ξανά τα όργανα με τα Παιδιά του Πειραιά συνδυασμένα με το πρόσωπο της Μελίνας Μερκούρη. «I am Greek!», «Ohhh Melina Merkouri NananananaNAnanaNA»…To Μερκούρη έσερνε τα Ελγίνεια και δώστου εγώ να τραβάω μια ανάλυση για τα μάρμαρα, τύφλα νάχε ο Φειδίας. Μέχρι που έσκασε στο σκηνικό η Δήμητρα Λιάνη. Κι ήταν στα νιάτα της μ’ ένα μαλλί αφάνα, δυο στήθη μπαλόνια και έναν Ανδρέα μες΄στα μέλια. Και είχα τον κάθε ευρωλιγούρη να κάνει μια χαρακτηριστική κίνηση ένδειξης μεγάλου στήθους και να λέει «Οhhhh Dimitra». Aλλά ήμουν και γω νέα και ετοιμοπόλεμη, είχα και μια γλωσσάρα να! σε ετοιμότητα…Ααααα ήταν και το άλλο…Εκείνα τα χρόνια είχε αυτοκτονήσει ένας άγγλος πολιτικός και έσκασε στο πεζοδρόμιο με ζαρτιέρες…Αυτό περίμενα! Θεός σχωρές την ψυχούλα του και τη ζαρτιέρα του…Μ΄ έσωσε! «Οι Έλληνες δεν ξοδεύουμε ζωή σε υποκρισίες και απωθημένα. Αλήθεια τι έχετε να πείτε για τον πολιτικό σας που…». Και ήρθε η Ολυμπιάδα!
Θρίαμβος. I am Greek και gamo kai derno!!! Και δώστου συγχαρητήρια για την Ολυμπιάδα. Kαι σήκωσα τα μάτια στον ουρανό και θαρρώ πώς μ΄έφτυναν όλοι οι αρχαίοι μη και με ματιάσει η ανθρωπότητα. Και καμάρωνα και κορδωνόμουν ωσάν Γιάννα αυτοπροσώπως, έστω χωρίς παγιέτα. Και έβρεχε πρωτιές σε όλα. Και πρωταθλήματα ποδοσφαιρικά και μπάσκετ και καλλιστεία και Εurovision… Μωρέ Πλανητάρχες ήμασταν! Ομφαλός της ανθρωπότητας. Ι am Greek ρε μαλάκα!
Τι τάθελα; Που νάξερα τι με περίμενε; Μέρες σε ταξίδι… «I am Greek». Tι δεν άκουσα! Κάθε έντιμο, κάθε άτιμο, κάθε δίκιο, κάθε άδικο, κάθε δήθεν ανυποψίαστο και υποψιασμένο, κάθε γελοίο, κάθε κομπλεξικό, κάθε «μα φάγατε τόσα λεφτά;»… Και δεν είμαι νέα πια. Και δεν έχω μια γλωσσάρα να! Και πονάω και λυπάμαι και ντρέπομαι και θυμώνω και πνίγομαι….Κόμπος η γλώσσα. Τι να σου λέω τώρα ρε φίλε; Μπερδεμένα τα συναισθήματα. Και σιωπώ και σιωπώ και σιωπώ….Δεν έχω φλυαρήσει πιο πολύ σιωπώντας στη ζωή μου…Και έχει κολλήσει και το γαμημένο το μυαλό σε μια σκηνή…Εκείνη του Ζορμπά. Που χορεύει μια ζειμπεκιά ενώ γύρω του τα πάντα καταστρέφονται… Και κλαίω. Και δυναμώνει η μουσική στο μυαλό. Να σου πω κάτι στ΄αφτί; Δεν της αξίζουμε τούτης της Πεντάμορφης πατρίδας…
Ταράμ, ταραραράμ, ταράμ, ταραραράμ….Πιάσε με από τον ώμο…Ο ρυθμός γίνεται όλο και πιο γρήγορος…Μη πέσεις. Θ΄αντέξεις.
Υ.Γ Στην τελευταία σκηνή υπάρχει και ένας αμερικάνος που καταλαβαίνει και δεν καταλαβαίνει....Μια χαρά ο ρόλος να τον υποδυθεί ο Παπουτσής αν και τον διεκδικούν τόσοι και τόσοι....
ΝαναναναναΝΑναναΝαναναΝα…Απορώ πώς δεν σιχάθηκα το σκοπό. Το θυμάμαι από τα πρώτα μου ταξίδια στο εξωτερικό. Θάμουν 10, 11 ετών και απαντώντας στην ερώτηση «Where are you from?», «I am Greek», αυτόματα σχεδόν άρχιζαν το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά». Με κυνήγησε ο άτιμος σκοπός τραγουδισμένος από σερβιτόρους σε εστιατόρια, γονδολιέρηδες σε γόνδολα, ταξιτζήδες στη Νέα Υόρκη, πλανόδιους οργανοπαίχτες έως ντίρλα Ιάπωνες σε μπαρ καραόκε... Α ναι είχαμε και το άλλο…Greece? Ωνάσης! Και δώστου εγώ να μιλάω για τη ζωή του Τέλη λες και τον είχα κουμπαροξάδελφο. Το Ωνάσης έσερνε τσαπαρί το ΟΗ! Κάλλας. Μαρία Κάλλας! Και τελείωνε η ξενάγηση με ένα Ζοrba the Greek οπότε πλακώναμε το τραγούδι και πάλι. Βεβαίως υπήρχε και αναφορά στους αρχαίους ημών προγόνους, πολλές φορές με ολόκληρες απαγγελίες στην αρχαία ελληνική οπότε εγώ κοίταζα ως ξένη το ξένο…
Τα χρόνια πέρασαν, ήρθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και άρχισαν ξανά τα όργανα με τα Παιδιά του Πειραιά συνδυασμένα με το πρόσωπο της Μελίνας Μερκούρη. «I am Greek!», «Ohhh Melina Merkouri NananananaNAnanaNA»…To Μερκούρη έσερνε τα Ελγίνεια και δώστου εγώ να τραβάω μια ανάλυση για τα μάρμαρα, τύφλα νάχε ο Φειδίας. Μέχρι που έσκασε στο σκηνικό η Δήμητρα Λιάνη. Κι ήταν στα νιάτα της μ’ ένα μαλλί αφάνα, δυο στήθη μπαλόνια και έναν Ανδρέα μες΄στα μέλια. Και είχα τον κάθε ευρωλιγούρη να κάνει μια χαρακτηριστική κίνηση ένδειξης μεγάλου στήθους και να λέει «Οhhhh Dimitra». Aλλά ήμουν και γω νέα και ετοιμοπόλεμη, είχα και μια γλωσσάρα να! σε ετοιμότητα…Ααααα ήταν και το άλλο…Εκείνα τα χρόνια είχε αυτοκτονήσει ένας άγγλος πολιτικός και έσκασε στο πεζοδρόμιο με ζαρτιέρες…Αυτό περίμενα! Θεός σχωρές την ψυχούλα του και τη ζαρτιέρα του…Μ΄ έσωσε! «Οι Έλληνες δεν ξοδεύουμε ζωή σε υποκρισίες και απωθημένα. Αλήθεια τι έχετε να πείτε για τον πολιτικό σας που…». Και ήρθε η Ολυμπιάδα!
Θρίαμβος. I am Greek και gamo kai derno!!! Και δώστου συγχαρητήρια για την Ολυμπιάδα. Kαι σήκωσα τα μάτια στον ουρανό και θαρρώ πώς μ΄έφτυναν όλοι οι αρχαίοι μη και με ματιάσει η ανθρωπότητα. Και καμάρωνα και κορδωνόμουν ωσάν Γιάννα αυτοπροσώπως, έστω χωρίς παγιέτα. Και έβρεχε πρωτιές σε όλα. Και πρωταθλήματα ποδοσφαιρικά και μπάσκετ και καλλιστεία και Εurovision… Μωρέ Πλανητάρχες ήμασταν! Ομφαλός της ανθρωπότητας. Ι am Greek ρε μαλάκα!
Τι τάθελα; Που νάξερα τι με περίμενε; Μέρες σε ταξίδι… «I am Greek». Tι δεν άκουσα! Κάθε έντιμο, κάθε άτιμο, κάθε δίκιο, κάθε άδικο, κάθε δήθεν ανυποψίαστο και υποψιασμένο, κάθε γελοίο, κάθε κομπλεξικό, κάθε «μα φάγατε τόσα λεφτά;»… Και δεν είμαι νέα πια. Και δεν έχω μια γλωσσάρα να! Και πονάω και λυπάμαι και ντρέπομαι και θυμώνω και πνίγομαι….Κόμπος η γλώσσα. Τι να σου λέω τώρα ρε φίλε; Μπερδεμένα τα συναισθήματα. Και σιωπώ και σιωπώ και σιωπώ….Δεν έχω φλυαρήσει πιο πολύ σιωπώντας στη ζωή μου…Και έχει κολλήσει και το γαμημένο το μυαλό σε μια σκηνή…Εκείνη του Ζορμπά. Που χορεύει μια ζειμπεκιά ενώ γύρω του τα πάντα καταστρέφονται… Και κλαίω. Και δυναμώνει η μουσική στο μυαλό. Να σου πω κάτι στ΄αφτί; Δεν της αξίζουμε τούτης της Πεντάμορφης πατρίδας…
Ταράμ, ταραραράμ, ταράμ, ταραραράμ….Πιάσε με από τον ώμο…Ο ρυθμός γίνεται όλο και πιο γρήγορος…Μη πέσεις. Θ΄αντέξεις.
Υ.Γ Στην τελευταία σκηνή υπάρχει και ένας αμερικάνος που καταλαβαίνει και δεν καταλαβαίνει....Μια χαρά ο ρόλος να τον υποδυθεί ο Παπουτσής αν και τον διεκδικούν τόσοι και τόσοι....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)