Απομονωμένοι διεθνώς, «ψαχνόμαστε» για την επιβίωση μας

Γρηγόρης Νικολόπουλος

Eίμαστε ώς λαός και ώς Μέσα Ενημέρωσης αναγκασμένοι να ασχολούμαστε μονίμως με τα τοπικά ζητήματα, ακόμη και όταν οι διεθνείς εξελίξεις είναι κοσμοιστορικές, όπως συμβαίνει αυτή την εποχή.

Ενώ τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν αυτές τις ημέρες τη διεθνή κοινή γνώμη έχουν να κάνουν με το αν η Ευρώπη θα επιβιώσει ώς Ένωση, με το «τέλος της πολιτικής και την εκχώρηση της εξουσίας στις διεθνείς τράπεζες, με την εφαρμογή διαρκούς λιτότητας σε ολόκληρη την Ευρώπη, με τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Βόρειο Αφρική και με το αν είναι δυνατόν να ελεγχθεί αποτελεσματικά ακόμη και η «ειρηνική» πυρηνική ενέργεια, εμείς εδώ είμαστε αναγκασμένοι να ασχολούμαστε με το αν ο Παπανδρέου θα κάνει ανασχηματισμό ή αν θα πάμε σε εκλογές, με το ποιά θα έπρεπε να είναι η στάση μας έναντι των παράνομων μεταναστών, με το αν θα έπρεπε ή όχι να καταργηθεί το άσυλο και με το αν θα πρέπει ή δεν θα πρέπει να γιαουρτώνουμε τους πολιτικούς μας.

Γιατί ασχολούμαστε με αυτά; Με το άσυλο και τους μετανάστες ασχολούμαστε διότι ακόμη δεν έχουμε καταφέρει ούτε ώς συντεταγμένη πολιτεία ούτε ώς πολίτες ατομικά ο καθένας μας, να διαμορφώσει μια ξεκάθαρη θέση σχετικά με αυτά τα ζητήματα. Με το αν ο Παπανδρέου θα κάνει ή όχι εκλογές ή ανασχηματισμό, ασχολούμαστε διότι δυστυχώς πηγαίνουμε απο το κακό στο χειρότερο και η οικονομία μας εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο απο τις – λανθασμένες μέχρι στιγμής - αποφάσεις της εκάστοτε κυβέρνησης. Όσο για τα γαιουρτώματα ασχολούμαστε διότι η πολιτική ηγεσία και η δικαιοσύνη δεν έχουν ασχοληθεί με το να ερευνήσουν τις ευθύνες των πολιτικών και να τιμωρήσουν τους ενόχους. Επειδή δεν το κάνουν, η λαική αγανάκτηση οδηγεί σε προπηλακισμούς όλων των πολιτικών, αθώων και ενόχων.

Το κρίσιμο πάντως ζήτημα για εμάς σήμερα, είναι το αν η οικονομία μας θα επιβιώσει και πώς, τα επόμενα χρόνια. Και τα πράγματα δεν πηγαίνουν καθόλου καλά. Το έλλειμμα δεν συμμαζεύεται καθώς η κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει – ούτε έχει προσπαθήσει αρκετά- να μειώσει τις δαπάνες του δημοσίου, οι οποίες ευθύνονται για το έλλειμμα. Αντί να επιτεθεί στον δημόσιο τομέα που γεννά τις υπέρογκες δαπάνες και τη διαφθορά, επιτίθεται στο εισόδημα και την περιουσία του ιδιωτικού τομέα. Έτσι στερεί κάθε δυνατότητα ανάπτυξης στο μέλλον και διαιωνίζει τα ελλείμματα. Παράλληλα, υπόσχεται δια στόματος Γ. Παπακωνσταντίνου στην τρόικα λαγούς με πετραχήλια, όπως πχ αποκρατικοποιήσεις 50 δις ευρώ τα επόμενα χρόνια. Γιατί; Διότι ο κ. Παπακωντσνατίνου γνωρίζει οτι δεν θα είναι ούτε ο ίδιος υπουργός ούτε η κυβέρνηση στη θέση της μετά απο δυο χρόνια, οπότε λέει: θα κάνω εγώ τώρα αποκρατικοποιήσεις 2 δις ευρώ και τα υπόλοιπα ας τρέξουν να δούν πως θα τα κάνουν οι επόμενοι. Έτσι δεσμεύει τη χώρα για δεκαετίες, χωρίς μάλιστα να ρωτήσει τους πολίτες αν συμφωνούν. Και δεν είναι μόνο ο κ. Παπακωντσνατίνου που το κάνει αυτό, είναι τακτική αυτής της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση αυτή δεν εξελέγει για να ακολουθήσει την πολιτική που ακολουθεί. Εξελέγει για να ακολουθήσει την ακριβώς αντίθετη. Για την ακρίβεια, όλα όσα κάνει ατή τη στιγμή η κυβέρνηση Παπανδρέου τα είχε πει ώς εξαγγελίες πριν τις εκλογές ο Κ. Καραμανλής. Ο λαός καταψήφισε τον Καραμανλή και ψήφισε τον Παπανδρέου και ο Παπανδρέου κάνει αυτά που είχε πεί ο Καραμανλής οτι θα έκανε και ο λαός δεν τα ήθελε. Μια κυβέρνηση λοιπόν που δεν ακολουθεί την πολιτική που εξήγγειλε αλλά την ακριβώς αντίθετη, πρέπει να ζητήσει εκ νέου την λαική εντολή για να συνεχίσει. Αντί να το κάνει, δεσμεύει τον ελληνικό λαό και τις επόμενες κυβερνήσεις σε πολιτικές που είναι πολύ αμφίβολο αν έχουν τη λαική έγκριση.

Το ενα πρόβλημα λοιπόν είναι οτι η κυβέρνηση επιτίθεται σε λάθος στόχο για τη μείωση των δημοσίων ελλειμμάτων. Το δεύτερο πρόβλημα είναι οτι ουδείς ασχολείται με τις εξαγωγές και τη μείωση των εισαγωγών που είναι ο μόνος τρόπος να μείνουν μερικά χρήματα στη χώρα. Εφόσον δεν μπορούμε να τυπώσουμε ευρώ και δεν μας δίνουν επιδοτήσεις ή δανεικά, πρέπει να εξάγουμε για να έχουμε χρήματα. Εμείς συνεχίζουμε να εισάγουμε με αποτέλεσμα το χρήμα να τελειώνει ενώ η κυβέρνηση δεν έχει ξεκαθαρίσει την αναγκαιότητα των εξαγωγών και του περιορισμού των εισαγωγών στους Έλληνες.

Το πιο άμεσο πρόβλημα απο όλα αυτά είναι η έλλειψη ρευστότητας. Οι τράπεζες δεν δίνουν δάνεια σε επιχειρήσεις και σε ιδιώτες με αποτέλεσμα τα μετρητά να λιγοστεύουν. Είχαμε γράψει προ καιρού εδώ στο reporter οτι το μεγαλύτερο πρόβλημα θα είναι η εξαφάνιση των μετρητών. Αυτό θα βιώσουμε σύντομα. Και αυτό είναι που μετατρέπει τη φτώχεια σε πείνα. Οι εξελίξεις δεν θα είναι καθόλου ευχάριστες τους επόμενους μήνες, η κυβέρνηση δεν μπορεί να λειτουργήσει, εναλλακτική λύση ορατή στα πολιτικά κόμματα δεν υπάρχει και οι πολιτικές εξελίξεις είναι ανησυχητικές. Η κυβερνητική πολιτική πρέπει να αλλάξει άμεσα και να προσαρμοστεί στις ανάγκες της οικονομίας. Η εφαρμογή του μνημονίου μπορεί να είναι απαραίτητη για να αποφύγουμε την πτώχευση όμως δεν επαρκεί για την επιβίωση μας. Χρειάζεται πιο ανοικτό μυαλό και περισσότερο πολιτικό θάρρος για να βγούμε απο αυτή την άθλια θέση στην οποία βρισκόμαστε.

Ο κύκλος των χαμένων

Tου Αλεξη Παπαχελα

Οπως πάνε τα πράγματα, κάποια στιγμή θα χρειασθεί να στοιχηθούμε, ως κοινωνία. Το μέλλον της χώρας για τα επόμενα 4-5 χρόνια θα είναι εξαιρετικά επίπονο και δύσκολο. Δεν υπάρχει καμία «μαγική λύση». Ακόμη κι αν σβήσουμε το σύνολο του χρέους μας, η επόμενη μέρα θα είναι φοβερά δύσκολη, με πολύ περισσότερο κόσμο να «ματώνει» σε σχέση με τα όσα ζούμε σήμερα. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι ποιον δρόμο μπορούμε να ακολουθήσουμε για να μην πονέσουμε, γιατί τέτοιος δρόμος απλώς δεν υπάρχει.

Το κεντρικό δίλημμα γύρω από το οποίο θα χρειασθεί να πάρουμε όλοι μας θέση είναι αν μας ενδιαφέρει, έπειτα από όλο τον «πόνο» και την προσπάθεια, να εξευρωπαϊσθεί πραγματικά η χώρα ή όχι. Δεν είναι απλό ερώτημα και δεν επιδέχεται μονολεκτικές απαντήσεις.

Αυτή τη στιγμή διαπιστώνεται μια μεγάλη, δυναμική και ετερόκλητη συμμαχία όσων δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στη χώρα. Το κάθε κομμάτι αυτής της συμμαχίας το κάνει για δικούς του λόγους και για να υπερασπισθεί σημαντικά συμφέροντα που απορρέουν από τη διατήρηση του στάτους κβο. Υπάρχουν, για παράδειγμα, μεγάλοι επιχειρηματίες οι οποίοι είναι πρακτικώς χρεοκοπημένοι και τους οποίους δεν θα πείραζε καθόλου να χρεοκοπήσει και η χώρα έτσι ώστε να «έλθουν στα ίσια τους» με τους υπόλοιπους. Εχουμε επαγγέλματα, συντεχνίες και συνδικαλιστές που επίσης παλεύουν με νύχια και με δόντια για να μην αλλάξει τίποτα. Είναι βολεμένοι και θεωρούν ότι ο περαιτέρω εξευρωπαϊσμός θα τους λιώσει και θα τους στερήσει τα προνόμιά τους. Πιο κάτω στα μέλη της συμμαχίας, θα βρείτε, βεβαίως, την καθυστερημένη Αριστερά της χώρας και όσους με τη βία θέλουν να μην αφήσουν να γίνει τίποτα, πουθενά. Δεν θέλουν πάρκινγκ κάτω από δημόσια γη (Θεέ και κύριε...), θέλουν το Ελληνικό εγκαταλελειμμένο και βρώμικο, αρκεί να μη θίγει τις ιδεοληψίες τους. Στην ίδια συμμαχία θα βρείτε και Mέσα Eνημέρωσης, που για ιδιαίτερους... λόγους επενδύουν στη χρεοκοπία της χώρας.

Η συμμαχία που λέει «να μείνουμε όπως είμαστε» περιέχει κι ένα μεγάλο κομμάτι του ΠΑΣΟΚ, πολλούς βουλευτές και υπουργούς. Δίπλα τους στέκεται ένα μεγάλο κομμάτι της λαϊκής Δεξιάς, που αρχίζει να σιγοψιθυρίζει μάλιστα, μαζί με το παλιό ΠΑΣΟΚ, «βρε, μπας και είναι μια λύση να πάμε στη δραχμή;».

Εδώ είναι και το «ζουμί» της ιστορίας. Πρέπει να αποφασίσουμε, και ενδεχομένως να μην αργήσει η ώρα της απόφασης, τι θέλουμε. Ισως να μην αντέχουμε να αλλάξουμε τόσο όσο απαιτούν οι περιστάσεις και να επιλέξουμε να είμαστε μια χώρα στην περιφέρεια της Ευρώπης, ενδεχομένως εκτός ευρώ, με χωματερές, ένα τριτοκοσμικό κράτος, διαφθορά και ό,τι άλλο... καλό μας κάνει να διαφέρουμε από την υπόλοιπη Ευρώπη. Δεν μπορώ να φαντασθώ πώς θα μοιάζει αυτός ο δρόμος. Φαντάζει βολικός για τους βολεμένους, αλλά είναι πραγματικά ο δρόμος προς την κόλαση.

Ο άλλος δρόμος έχει και αυτός πόνο, κόπο, αλλά αν τον βαδίσουμε συντεταγμένα και με όραμα, μπορεί να ξετυλίξει την απίστευτη δημιουργικότητα και το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Ελληνα. Χρειάζεται όμως μια ηγεσία, και δεν εννοώ μόνο πολιτική, που θα το πιστέψει, θα το εξηγήσει, δεν θα φοβηθεί και θα τολμήσει. Γύρω μου, όμως, βλέπω φοβισμένα ανθρωπάκια που το βάζουν στα πόδια μόλις αντικρίσουν το κτήνος του λαϊκισμού, υπουργούς που μας λένε πως «αν δεν δεχθείς την εφαρμογή του Mνημονίου, θα σε φάει η τρόικα» και μια κυβέρνηση που παραπαίει. Το κρίμα είναι πως αυτή η κοινωνία έχει δείξει ασύλληπτη ωριμότητα και αντοχή έως τώρα, πράγμα που δείχνει ότι ένα μεγάλο κομμάτι της καταλαβαίνει πως τα πάντα πρέπει να αλλάξουν. Για να γίνει, όμως, αυτό χρειάζεται ένας Καποδίστριας, ένας Eλευθέριος Βενιζέλος ή ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής με ένα στρατό αποφασισμένων Tαλιμπάν τεχνοκρατών δίπλα τους. Δεν φαίνονται πουθενά στον ορίζοντα, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η χώρα πάντοτε στάθηκε τυχερή και βρήκε φωτισμένες, ιστορικές ηγεσίες σε κρίσιμες στιγμές. Καμιά φορά, βέβαια, χρειάστηκε και μια καταστροφή για να τις ανακαλύψει...

Οι 15 ωφέλιμες τροφές που συνήθως αποφεύγουμε…

Οι παρακάτω τροφές υπάρχουν εν αφθονία στα ράφια κάθε super market και έχει αποδειχθεί, πως ωφελούν ιδιαίτερα τον οργανισμό μας. Τότε, γιατί τις αποφεύγουμε;
Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

Ρόδια: τέλος στα αρτηριακά προβλήματα

Δεν χρειάζεται να γυρίσετε τον κόσμο, για να βρείτε φρέσκα ρόδια. Έρευνες ισραηλιτών επιστημόνων, απέδειξαν, πως οι άνδρες, που έπιναν χυμό ροδιού κάθε μέρα για έναν χρόνο, αντιμετώπισαν δραστικά ορισμένα χρόνια αρτηριακά προβλήματα, που τους βασάνιζαν. Αυτό, οφείλεται στο θαυματουργό συστατικό «παραοξονάση», που καταπολεμά την χοληστερόλη

Πράσινο τσάι: για τον πονόδοντο-και όχι μόνο…

Εξαιρετικά πλούσιο σε πολυφαινόλες, το πράσινο τσάι, έχει αποδειχθεί, πως παίζει αντιβακτηριδιακό και αντιθρομβωτικό ρόλο και ενισχύει το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Αλλά, πέρα από όσα προαναφέρθηκαν, το πράσινο τσάι, αποτελεί και ένα πρώτης τάξεως αντίδοτο στον πονόδοντο… Ωστόσο, ενώ οι περισσότεροι από εμάς, γνωρίζουμε τις ευεργετικές του ιδιότητες, σπάνια το προτιμούμε έναντι του καφέ…


Μήλο: μια τροφή –δυναμίτης

Πάνω από 150 βιταμίνες, θρεπτικά συστατικά και ιχνοστοιχεία, βρίσκονται σε κάθε μήλο, που καταναλώνουμε! Πλούσιο επίσης και σε κερκετίνη, μια αντιοξειδωτική ουσία, που καταπολεμά τον έρπη και τα κρυώματα, το μήλο, αποτελεί μια σούπερ τροφή, που δυστυχώς δεν έχει εκτιμηθεί όσο θα έπρεπε.

Λιπαρά ψάρια: τα φυσικά γιατρικά

Ο λόγος κυρίως για τα λεγόμενα «λιπαρά» ψάρια, όπως είναι ο σολομός, οι αντσούγιες και οι σαρδέλες, τα οποία και είναι πλούσια σε Ω3 λιπαρά οξέα και θωρακίζουν την καρδιά. Ωστόσο και αυτά, λίγοι τα προτιμούν, παρόλο, που επιστημονικές έρευνες, έχουν αποδείξει, πως αποτελούν φυσικά «γιατρικά» για τον ανθρώπινο οργανισμό.


Γκρέιπφρουτ: για φαγητό με λιγότερες θερμίδες

Οι έρευνες, έχουν αποδείξει, πως η κατανάλωση ενός γκρέιπφρουτ, πριν από κάθε γεύμα, μειώνει τις θερμίδες, που προσλαμβάνουμε από το φαγητό μας καθώς μειώνει το σάκχαρο του αίματος και μας κάνει να νιώθουμε πιο χορτασμένοι. Το γκρέιπφρουτ, επίσης, ενεργοποιεί το γλυκερικό οξύ στον οργανισμό μας, ένα συστατικό, που λέγεται, πως μειώνει την κακή χοληστερίνη.

Μαϊντανός: ενάντια στην κακοσμία

Μετά από κάθε γεύμα, μασήστε λίγο φρέσκο μαϊντανό και πείτε αντίο στην ενοχλητική κακοσμία του στόματος ή στις έντονες μυρωδιές (π.χ. από σκόρδο ή κρεμμύδι). Ο μαϊντανός, είναι επίσης γνωστός και για την πλούσια περιεκτικότητά του σε βιταμίνη C, ένα φυσικό αντιοξειδωτικό, που ενισχύει το σπέρμα.


Βραστά αυγά: για τη μνήμη και τις θερμίδες…

Τα αυγά, μας παρέχουν τη γνωστή λεκιθίνη, η οποία μόλις καταναλωθεί μετατρέπεται σε χολίνη, ένα βασικό συστατικό, που ενισχύει τη μνήμη μας. Αυτή η θαυματουργή για τον εγκέφαλο τροφή, έχει την ιδιότητα και να μας χορταίνει και για τον λόγο αυτό, συνίσταται για κατανάλωση με το πρωινό μας. Έρευνες έχουν αποδείξει, πως η κατανάλωση δύο βραστών αυγών το πρωί, θα μας βοηθήσει να καταναλώσουμε περίπου 400 λιγότερες θερμίδες από το συνηθισμένο.

Τομάτες: ενάντια στον καρκίνο του προστάτη

Πλούσιες σε λυκοπένιο, οι τομάτες λέγεται, πως καταπολεμούν τον καρκίνο του προστάτη. Έρευνες, έχουν αποδείξει, πως οι άνδρες, που τρώνε τομάτες ή προϊόντα τους για 10 ή παραπάνω φορές την εβδομάδα, έχουν κατά 35% λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν καρκίνο του προστάτη.


Μαύρη σοκολάτα: η φυσική «ασπιρίνη»

Οι σοκολάτες εκείνες, που έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε κακάο (πάνω από 70%) είναι πλούσιες σε αντιοξειδωτικά. Έρευνες, έχουν αποδείξει, πως οι μαύρες σοκολάτες (υγείας), λειτουργούν ως φυσικές «ασπιρίνες» για τον οργανισμό καθώς εμποδίζουν στο αίμα τη δημιουργία θρόμβων.

Πατάτα: για έλεγχο της όρεξης

Η ψητή πατάτα, απελευθερώνει τεράστιες ποσότητες ενέργειας στον οργανισμό και αποτελεί μια τροφή κατάλληλη για την επαναφορά και το «γέμισμα» των μυών μετά από άσκηση. Οι πατάτες, αποτελούν και μια καλή λύση για έλεγχο της όρεξης ανάμεσα στα γεύματα καθώς κρατούν χαμηλά τα επίπεδα του σακχάρου.


Ελιές: το κλειδί της μακροζωίας

Απαραίτητες για την επίτευξη μακροζωίας και για την ομαλή λειτουργία της καρδιάς, οι ελιές, μπορούν να καταναλωθούν είτε ως σνακ είτε ως συστατικό του γεύματός μας. Μην ξεχνάτε, να τις καταναλώνετε μαζί με τη σαλάτα σας.

Βρώμη: για νεανικό δέρμα…

Είτε την καταναλώσετε στο μούσλι είτε στο κλασσικό «πόριτζ», η βρώμη, θα ευεργετήσει πολλαπλώς τον οργανισμό σας. Πλούσια σε μικροίνες, που μειώνουν την κακή χοληστερίνη, η βρώμη, ευεργετεί και το δέρμα μας, χαρίζοντάς του λάμψη και νεότητα…


Αμύγδαλα: το ιδανικό σνακ

Ξεχάστε τα μπισκότα και τα κέικ και αντικαταστήστε τα με μια χούφτα αμύγδαλα. Έρευνες, έχουν αποδείξει, πως όχι μόνο θα σας κάνουν να νιώσετε χορτάτοι αλλά και θα αποβάλλετε ευκολότερα τα λίπη, που φράζουν τις αρτηρίες.

Δαμάσκηνα: κατά του καρκίνου του εντέρου

Αναμείξτε τα με γάλα και γιαούρτι, και θα δημιουργήσετε ένα ποτό πλούσιο σε αντιοξειδωτικά και λοιπά θρεπτικά συστατικά. Τα σάκχαρα, που εμπεριέχονται στα δαμάσκηνα, διευκολύνουν τις λειτουργίες του εντέρου ενώ η συχνή κατανάλωσή τους καταπολεμά και τον καρκίνο του εντέρου.


Τσίλι: όσο πιο καυτό τόσο πιο δραστικό…Πρόκειται για μια τροφή, που σίγουρα, θα ενεργοποιήσει τον μεταβολισμό σας: όσο πιο καυτό το τσίλι, τόσο πιο γρήγορα τα αποτελέσματα…

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΥΛΙΤΖ

Οι άνδρες έχουν την τάση να είναι άπιστοι ακόμα και με τις πιο όμορφες γυναίκες. Πάρτε για παράδειγμα το σούπερ μοντέλο Κρίστι Μπρίνκλεϊ, το διαζύγιο της οποίας απασχόλησε στο πρόσφατο παρελθόν τα αμερικανικά μίντια. Αυτό που εξέπλιξε τους 'κοινωνικούς σχολιαστές' στις ΗΠΑ ήταν η ακατανόητη απιστία του πρώην συζύγου του μοντέλου, του αρχιτέκτονα Πίτερ Κουκ, με μια ασήμαντη 18άχρονη πωλήτρια. Ο Κουκ πέρναγε ονειρεμένη ζωή σε πολυτελή σπίτια και κότερα, και οι προσωπικοί του λογαριασμοί ήταν πολλές φορές πληρωμένοι από την ίδια την Μπρίνκλεϊ, η περιουσία της οποίας υπολογίζεται στα 80 εκατ. δολάρια. Ορισμένοι είπαν ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι τρελός για να απατήσει μια από τις πιο πλούσιες και σέξι γυναίκες της Αμερικής. Όμως, πρόκειται απλώς για το 'φαινόμενο Κούλιτζ'.

Το 'φαινόμενο Κούλιτζ' παρατηρήθηκε για πρώτη φορά σε ποντίκια στη δεκαετία του 1950. Οι ερευνητές έβαλαν ένα αρσενικό ποντίκι στο κλουβί μαζί με 4-5 θηλυκά που βρίσκονταν σε οίστρο, και δεν άργησαν να καταγράψουν μια φρενίτιδα συνουσιών. Σταδιακά βέβαια, η επιθυμία του αρσενικού ποντικιού για σεξ μειωνόταν και μετά από δύο μέρες, εξανεμίστηκε εντελώς, παρότι τα θηλυκά ποντίκια συνέχιζαν να στέλνουν μηνύματα 'διαθεσιμότητας'. Οι ερευνητές υπέθεσαν ότι το αρσενικό ποντίκι είχε εξαντληθεί αλλά όταν πρόσθεσαν στο κλουβί καινούργια θηλυκά, παρατήρησαν με μεγάλη έκπληξη ότι το αρσενικό ποντίκι ξαναβρήκε το ερωτικό του σφρίγος. Άρχισε ένας δεύτερος κύκλος σεξουαλικής φρενίτιδας αλλά μόνο με τα καινούργια θηλυκά. Το αρσενικό ποντίκι θυμόταν ποια θηλυκά είχε 'εξυπηρετήσει' και τα απέφευγε συστηματικά. Το πείραμα επαναλήφθηκε πολλές φορές και πάντα το αρσενικά ποντίκια έκαναν σεξ μόνο με τα νεοεισερχόμενα στο κλουβί θηλυκά. Το φαινόμενο αυτό, δηλαδή το αρσενικό να αποφεύγει τα θηλυκά με τα οποία έχει ήδη κάνει σεξ και να αναζητά καινούργια, ισχύει σε πολλά είδη ζώων, π.χ. φίδια, ακρίδες, κριάρια, ταύρους κλπ. και βαπτίστηκε 'φαινόμενο Κούλιτζ' από ένα περιστατικό σχετικά με τον Κάλβιν Κούλιτζ, τον 30ό πρόεδρο των ΗΠΑ.
Στη δεκαετία του 1920, ο Αμερικανός πρόεδρος Κούλιτζ είχε επισκέφθηκε μαζί με τη γυναίκα του μια κρατική φάρμα. Το ζεύγος είχε ξεναγηθεί χωριστά, με μια μικρή χρονική διαφορά. Όταν η κυρία Κούλιτζ πέρασε μπροστά από ένα κοτέτσι ρώτησε τον ξεναγό αν ο κόκορας εκτελεί τα 'καθήκοντά' του καθημερινά. «Πολλές φορές την ημέρα, κυρία» ήταν η απάντηση του ξεναγού. «Παρακαλώ, πείτε το αυτό στον κύριο Κούλιτζ», είπε η πρώτη κυρία των ΗΠΑ. Σε λίγο πέρασε κι ο πρόεδρος από το ίδιο σημείο, και ο ξεναγός του μετέφερε τα λόγια της συζύγου του. Αφού σκέφτηκε λίγο ο Αμερικανός πρόεδρος ρώτησε: «Με την ίδια κότα κάθε φορά;» «Όχι, με άλλη κότα κάθε φορά, κύριε», απάντησε ο ξεναγός. «Παρακαλώ, πείτε το αυτό στην κυρία Κούλιτζ», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος.
Οι βιολόγοι πιστεύουν ότι το φαινόμενο Κούλιτζ εμφανίστηκε πριν από εκατομμύρια χρόνια όταν τα αρσενικά θηλαστικά ανέπτυξαν μια στρατηγική να γονιμοποιούν όσο το δυνατόν περισσότερα θηλυκά. Η στρατηγική αυτή ρυθμίζεται υποσυνείδητα από ένα αρχαίο μέρος του εγκεφάλου, το λιμπικό σύστημα όπου ανήκει ο υποθάλαμος ο οποίος συμμετέχει σε πολλές βασικές λειτουργίες όπως είναι ο έλεγχος της πείνας, της δίψας, του ύπνου, της θερμοκρασίας, του σεξ, της μνήμης και των συναισθημάτων. Πολλοί πιστεύουν πως όχι μόνο τα αρσενικά ζώα αλλά και ο άνδρας διαθέτει αυτόν τον πρωτόγονο προγραμματισμό, και μάλιστα σε σημαντικό βαθμό.
Πράγματι, ο άνδρας, ακόμα και αν είναι ευχαριστημένος με τη μόνιμη σχέση του, εκδηλώνει συχνά την επιθυμία για καινούργιο ερωτικό ταίρι. Αντίθετα, οι γυναίκες είναι πιο δεκτικές στο να κάνουν σεξ με τον ίδιο άνδρα για μεγάλο χρονικό διάστημα ή ακόμα και για ολόκληρη τη ζωή τους. Όμως στον άντρα παρατηρείται μια ραγδαία μείωση της τεστοστερόνης, όταν ο ερωτικός σύντροφος παραμένει ο ίδιος επί μακρόν. Αυτός είναι ο λόγος που η επιθυμία του άντρα για σεξ στη διάρκεια του γάμου πέφτει σημαντικά ενώ της γυναίκας παραμένει σε σαφώς υψηλότερα επίπεδα, λένε ορισμένοι ψυχολόγοι.
Οι έρευνες δείχνουν ότι το σεξ με την ίδια γυναίκα, μετά από μια χρονική περίοδο, δεν προκαλεί στον άνδρα σημαντική έκκριση ντοπαμίνης η οποία είναι μια βασική ορμόνη της ευχαρίστησης. Ύστερα από μερικά χρόνια γάμου, η ντοπαμίνη μπορεί να ανέβει σημαντικά μόνο όταν ο άντρας βρει καινούργια γυναίκα, κι ας είναι λιγότερο εμφανίσιμη από τη σύζυγο. Συχνά μάλιστα, όταν η σύζυγος ανακαλύψει με ποια γυναίκα την απατούσε ο άντρας της, δυσκολεύεται να πιστέψει ότι είναι τόσο κακόγουστος. Αυτό συμβαίνει διότι η ποικιλία για τον άντρα είναι από μόνη της ένα δυνατό αφροδισιακό. Δυστυχώς, η αντρική βιολογία κάνει τη μόνιμη σύντροφο να μοιάζει με βραστό κουνουπίδι και τη νέα με μπριζόλα στα κάρβουνα, ακόμα και όταν αντικειμενικά ισχύει το αντίστροφο.
Βέβαια, η επιθυμία για ανανέωση δεν υπάρχει μόνο στις ερωτικές σχέσεις, αλλά σ' ολόκληρο το εύρος ζωής, και αναφέρεται στην ψυχολογία με τον όρο 'νεοφιλία'. Πραγματικά, τίποτα δεν 'καθαρίζει' περισσότερο το μυαλό από το καινούργιο. Όλοι θέλουμε να κάνουμε ταξίδια, οι γυναίκες αρέσκονται ιδιαίτερα να αλλάζουν την εμφάνισή τους και τα παιδιά θέλουν καινούργια παιγνίδια. Έτσι και ο άνδρας, ως μεγάλο παιδί, νιώθει έντονα την επιθυμία για αλλαγή ερωτικού συντρόφου ρυθμισμένος από το 'φαινόμενο Κούλιτζ' το οποίο μπορεί να διαλύσει ακόμα και τον καλύτερο γάμο.

Ο μόνος Μάνος*.

της Ρέας Βιτάλη 23/03/2011


* Στέφανος Μάνος

Κάποτε, πριν πολλά χρόνια, ένα γραφείο ταξιδιών ονόματι Μάνος, διαφήμιζε τις υπηρεσίες του με το σλόγκαν «Μόνος ή Μάνος;». Προ ημερών παρακολουθούσα στην τηλεόραση μια συνομιλία των Στέφανου Μάνου, Παπαντωνίου και Δούκα. Για μια ακόμα φορά, στα λόγια του Μάνου χάρηκα λόγο έντιμο, ξεκάθαρο, πρακτικό, ειλικρινή… Χρόνια και χρόνια ο ίδιος…Πόσο μόνος πρέπει να ένιωθε σε μια πολιτική σκηνή με τζούφια βεγγαλικά και θεατρινισμούς φθηνών μπουλουκιών και ψεύδη, ψεύδη, ψεύδη; Mόνος ή Μάνος; O μόνος Μάνος.

Tον παρακολουθούσα να βγάζει από το σακάκι του, εκείνα τα γνώριμα αντικείμενα (σαν mentalist) για να «δείξει», με τον τρόπο που έχει επιλέξει τα τελευταία χρόνια παραστατικά τα λόγια του. Να βοηθήσει τη ματιά μας να εμπεδώσει την αλήθεια. Οπαδός της αλήθειας και της πρακτικής μονίμως…Γι αυτή την έρμη πρακτική σεργιάνισε τα κόμματα. Ο πολιτικός πιο πολύ από το να κολλάει σε ταμπέλες οφείλει να μπορεί να φέρει σε πέρας ένα έργο. Το έργο πληρώνεται να υπηρετήσει. Εύκολο πράγμα οι φωνές στην αντιπολίτευση. Αντιδημοφιλές αλλά έντιμο να προσπερνάς ταμπέλες όταν η προτεραιότητά σου είναι ότι η χώρα χάνεται.Τι να σου λέει το «είναι Πασόκ ή ΝΔ; ». Η χώρα χάνονταν και αυτός δεν είχε βαρεθεί να το λέει. Ακόμα και όταν σέρναμε χορούς και πανηγύρια και η ατμόσφαιρα μύριζε «ψητό». Όταν δήλωναν ότι το χρηματιστήριο θα φτάσει στα ουράνια.

Χάζευα στη συζήτηση το γνώριμο χαμόγελο του Παπαντωνίου. Από μάγουλο σε μάγουλο «Προτεραιότητα της κυβέρνησης πρέπει να είναι η ανάκαμψη και ανάπτυξη της οικονομίας και αυτό μπορεί να γίνει 1. Με πωλήσεις δημόσιας γης 2.Με άνοιγμα στην ιδιωτική οικονομία 3. Με κατάργηση γραφειοκρατίας και μεγάλη μείωση φορολογίας». Τελείωσε τα λόγια του με ικανοποίηση αριστούχου μαθητή που είπε άριστα το μάθημα και ξένοιασε. Εκεί ανάλαβε ο Μάνος «Συμφωνώ απόλυτα. Πείτε όμως και τα επόμενα. Για να είμαστε σαφείς. Αν γίνουν αυτά κ. Παπαντωνίου θα απολυθεί πολύς κόσμος. Να το ξέρουν! Μιλάμε για βραχυπρόθεσμη περίοδο. Δεν θα πηδήξουμε από την μια εποχή στην άλλη. Πρέπει να τα λέμε οι πολιτικοί. Γιατί σταματάτε; Δεν λένε τίποτα καθαρό και αυτό είναι εξοργιστικό. 10 ευρώ χρηματοδοτείτε η ψήφος στην Ελλάδα (τα χρήματα που πάνε στα κόμματα), 0,70 λεπτά στην Γερμανία». Άλλη μια ταμπακιέρα! Άκρα του τάφου σιωπή από το πλατύ χαμόγελο…

Γράφω αυτό το κείμενο για έναν πολιτικό που τίμησε την αλήθεια ανέκαθεν. Που με περίσσια ελληνική ευκολία τον χρίζαμε γραφικό. Που σατιρίσαμε τους ταύρους του (σήμα του κόμματός του). Που τον «χαζεύαμε» και ενίοτε τον φουμάραμε στην πολιτική μας σκηνή σαν περίεργο τραβέλι. Που δεν μπλέχτηκε σε σκάνδαλα και το όνομά του παρέμεινε καθαρό. Που είχε επάγγελμα στο βιογραφικό του. Και δεν βόλεψε ή μετέδωσε σε κανένα μέλος της οικογενείας του το μεράκι της πολιτικής. Που όσες φορές του δόθηκε η ευκαιρία της εξουσίας υπήρξε αποτελεσματικός (η Πλάκα καλή ώρα). Και για κάτι ακόμα που τιμώ ιδιαίτερα…Δεν ήταν ο μόνος που έλεγε την αλήθεια. Αλλά είναι ο μόνος που η ματιά του δεν έχει ίχνος χαιρεκακίας όταν δηλώνει ότι τα έλεγα χρόνια…Θαρρείς δεν θέλει να χρονοτριβήσει ούτε καν γι΄αυτό…Καθώς η μόνη του έννοια είναι «τώρα τι κάνουμε».

Δεν έχω την επικίνδυνα ανυποψίαστη άποψη να μπερδεύω πολιτικούς αρχηγούς με πατρικές φιγούρες αλλά οι έντιμοι γονείς είναι αυτοί που δεν ακυρώνουν περιόδους των παιδιών τους…Πόσο αυστηρά να κρίνεις τη συμμετοχή σε ένα γλέντι; Μπορεί και νάναι μισανθρωπισμός να μην τρέξεις στην πίστα καθώς χεράκια πολιτικά κυρίως σε προσκαλούν στο χορό….Αλλά οφείλεις τουλάχιστον να διδάξεις στο παιδί να πλύνει τα πιάτα μετά το γλέντι, να καθαρίσει τον τόπο. Και μάλιστα αδιαμαρτύρητα... Αρκεί να πιάσεις τη σκούπα πρώτος εσύ, να καθαρίσεις μαζί του.

Τελικά…Μόνος ή Μάνος…Ο μόνος Μάνος.

Υ.Γ Υπάρχει βέβαια και η κατηγορία ανθρώπων που δεν πήγε ποτέ στο πάρτι. Όχι γιατί δεν τον κάλεσαν…Περιέργως σε τούτη τη χώρα είναι η πιο αδικημένη κατηγορία και έπιασε και την σκούπα πρώτη και καλλίτερη….Κάτι σαν «και κερατάς και δαρμένος»…. Αλλά…Αυτό είναι άλλο κείμενο ή μάλλον άλλο ανέκδοτο…

Ο μύθος του Έλληνα «κηφήνα»

Πάνος Πικραμένος

«Σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι για αυτό που είστε. Πρόκειται για μια τακτική κοινωνικής παθολογίας, η οποία δεν περιορίζεται μόνο στην Ελλάδα…» λέει η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ναόμι Κλάιν, σε συνέντευξή της, για τα οικονομικά μέτρα, την τρόικα και τα όσα συμβαίνουν τελευταία στη χώρα μας.

H Αμερικανίδα δημοσιογράφος, στο βιβλίο της «Το Δόγμα του Σοκ», περιγράφει λεπτομερώς τις τεχνικές του «καπιταλισμού της καταστροφής», όπως η ίδια τον ονομάζει, που χρησιμοποιούνται από νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις σε πολλές χώρες του κόσμου, για τον πειθαναγκασμό των πολιτών να δεχθούν μεταρρυθμίσεις ενάντια στα συμφέροντά τους.

Με άμεσο στόχο τις ιδιωτικοποιήσεις, την απορύθμιση του κρατικού τομέα και τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών, μία κατά μέτωπο επίθεση κατά της συλλογικής συνείδησης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και στην Ελλάδα.

Πανίσχυροι επικοινωνιακοί μηχανισμοί έχουν εξαπολύσει μία γιγάντια προπαγανδιστική εκστρατεία και βομβαρδίζουν τον πολίτη με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, επιδιώκοντας να του επιβάλλουν την άποψη, ότι είναι αυτός που έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την οικονομική κρίση.

Χρησιμοποιώντας πολύ συχνά ψευδή στοιχεία και εκμεταλλευόμενοι τα -δυστυχώς υπαρκτά- παθογενή στοιχεία του ελληνικού δημόσιου και οικονομικού βίου, προσπαθούν να εκμηδενίσουν την αυτοεκτίμησή του, ώστε να τον πείσουν να δεχθεί τα μέτρα της τρόικας και το νεοφιλελεύθερο μοντέλο ως «μονόδρομο» και υποχρεωτική λύση.

Ψέμα 1ο: οι Έλληνες εργάζονται λιγότερο

Πρόκειται για ένα στερεότυπο, πολύ διαδεδομένο στη Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη, το οποίο όμως δεν επιβεβαιώνεται από τα επίσημα στοιχεία της Ε.Ε..
Αντίθετα, σύμφωνα με άρθρο της «Wall Street Journal» (14-2-2011), οι Έλληνες βρίσκονται στην πρώτη θέση της κατάταξης στην Ε.Ε., εργαζόμενοι κατά μέσο όρο 42 ώρες την εβδομάδα, και ακολουθούν οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι με 39 ώρες την εβδομάδα.

Λιγότερο απ' όλους, εργάζονται οι Ολλανδοί με 31 ώρες, ενώ οι Γερμανοί δουλεύουν 36 ώρες την εβδομάδα.

Όμως, πρέπει να σημειωθεί ότι οι Έλληνες παράγουν λιγότερο από 18,5 ευρώ κάθε ώρα εργασίας, οι Ισπανοί 24,4 ευρώ και οι Πορτογάλοι 13,8 ευρώ, ενώ οι Ολλανδοί παράγουν 39,5 ευρώ και οι Γερμανοί 38,7.

«… Ένας Έλληνας υπάλληλος με την ίδια εκπαίδευση με έναν Γερμανό θα είναι λιγότερο παραγωγικός, εξαιτίας της ανώτερης τεχνολογίας που έχει ο Γερμανός και των υποδομών» σημειώνει η εφημερίδα.

Ψέμα 2ο: οι Έλληνες βγαίνουν νωρίς στη σύνταξη

Έρευνα του Ο.Ο.Σ.Α., που δόθηκε στη δημοσιότητα τον Ιούνιο του 2010, αποδεικνύει ότι στην πραγματικότητα οι Έλληνες βγαίνουν αργότερα στη σύνταξη από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Έτσι, ενώ ο νόμος επέτρεπε μέχρι πρότινος τη σύνταξη στα 58 χρόνια για την Ελλάδα, και το όριο ήταν τα 60 για τη Γαλλία και τα 65 για τη Γερμανία, την Αγγλία, την Ιταλία, την Ισπανία και την Αυστρία, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.

Οι Γάλλοι βγαίνουν στη σύνταξη νωρίτερα, κατά μέσον όρο στην ηλικία των 58,7 ετών, οι Αυστριακοί παρά την αυστηρή νομοθεσία τους στα 58,9, οι Ιταλοί στα 60,8, οι Ισπανοί στα 61,4 και οι Γερμανοί στα 62,1, αναφέρει ο Ο.Ο.Σ.Α. μετά από επεξεργασία των στατιστικών στοιχείων που αφορούν στην πραγματική έξοδο από την εργασία.

Οι Έλληνες, παρά το χαμηλό όριο των 58 ετών που προέβλεπε ο νόμος, βγαίνουν στη σύνταξη στα 62,4 χρόνια τους, δηλαδή 4,4 χρόνια παραπάνω από το νόμιμο όριο, αργότερα ακόμη και από τους Γερμανούς.

Ψέμα 3ο: το υπεράριθμο των δημοσίων υπαλλήλων

Ενώ ορισμένα δημοσιεύματα μιλούσαν για αριθμούς δημοσίων υπαλλήλων της τάξεως των… εκατομμυρίων, η «Έκθεση Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής», σε κείμενο εργασίας με τίτλο «The size and performance of public sector activities in Europe», αποδεικνύει ότι η Ελλάδα είναι μεταξύ των χωρών με τους λιγότερους δημοσίους υπαλλήλους στην Ε.Ε..

Στον πίνακα όπου καταγράφεται το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων επί του συνόλου των εργαζομένων κάθε χώρας, η Ελλάδα βρίσκεται στη 14η θέση μεταξύ των 17 κρατών που εξετάζονται στην έρευνα, με ποσοστό 11,4%.

Στις πρώτες θέσεις φιγουράρουν οι «προηγμένες» Σουηδία (30%) και Δανία (29%). Αλλά η Ελλάδα υπολείπεται πολύ και από τη Γαλλία (21,2%) και τη Μεγάλη Βρετανία (17,8%) και ξεπερνά μόνο την Ιρλανδία (11,0%), την Ολλανδία (10,7%) και τη Γερμανία (10,2%). Όπως σημειώνεται στη μελέτη, η θέση της Ελλάδας στην κατάταξη αυτή παραμένει σταθερή τις τελευταίες δεκαετίες.

Η απογραφή του 2010 απέδειξε ότι στην Ελλάδα υπηρετούν 768.009 δημόσιοι υπάλληλοι, συμπεριλαμβάνοντας τους μόνιμους υπάλληλους, τους δικαστικούς και τους δημόσιους λειτουργούς (625.738), τους υπαλλήλους ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (53.833), τους υπαλλήλους ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου (44.811), τους συμβασιούχους έργου (14.345), τους αιρετούς (12.609) και άλλες πιο ολιγάριθμες κατηγορίες.

Η κυβέρνηση, οι «μόνιμοι» επικριτές του δημόσιου τομέα και οι λάτρεις του μνημονίου απέφυγαν να τοποθετηθούν και να σχολιάσουν το αποτέλεσμα.

Οι δε αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων απορροφούν το 11,1% του Α.Ε.Π., τοποθετώντας την Ελλάδα στις τελευταίες θέσεις της κατάταξης, με πρώτη τη Δανία (18,1%) και δεύτερη την Ισπανία (17,5%).

Ορθώς λοιπόν, η ΑΔΕΔΥ κάνει λόγο για «συστηματική και χρόνια παραποίηση, διαστρέβλωση της πραγματικότητας με τα περί ενάμισι, δύο, ακόμη και δυόμισι εκατομμύρια δημοσίων υπαλλήλων».

Στόχος το σύστημα αξιών της κοινωνίας

Βραχυπρόθεσμος στόχος αυτής της προπαγανδιστικής εκστρατείας είναι να τροφοδοτηθούν οι χρηματοπιστωτικές αγορές, που βουλιάζουν από την παγκόσμια «φούσκα», με χρήματα από τη φορολογία και όχι από τους «έχοντες και κατέχοντες», δηλαδή τις τράπεζες και τους μεγαλοκεφαλαιούχους.

Η μακροπρόθεσμη όμως επιδίωξη αυτής της επίθεσης, που δεν περιορίζεται στο οικονομικό σύστημα και τα εργασιακά, είναι να πλήξει το σύστημα αξιών της ελληνικής κοινωνίας. Μύθοι, Σύμβολα και Αξίες, Ιστορία, Θεσμοί και Παραδόσεις, απαραίτητα συστατικά κάθε ανθρώπινης συλλογικότητας, πρέπει να απαξιωθούν και να αντικατασταθούν από άλλα.

Έτσι μόνο μπορεί να διαμορφωθεί ένα νέο είδος συνείδησης και σκέψης, ένα διαφορετικό σύστημα αξιών και τελικά ένας διαφορετικός πολιτισμός, προς όφελος της οικονομίας της αγοράς, των «ομάδων συμφερόντων» που λυμαίνονται τον δημόσιο πλούτο και τελικά της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας.

*τα στατιστικά και οικονομικά στοιχεία προέρχονται από εκθέσεις της Ε.Ε. και του Ο.Ο.Σ.Α., τις εφημερίδες «Wall Street Journal», «Stuttgarter Zeitung», «Έθνος» και «Ελευθεροτυπία». Η συνέντευξη της Ναόμι Κλάιν δημοσιεύτηκε στο «Βήμα».

Kαινούργιο Σύνταγμα;

Tου Χρηστου Γιανναρα

Δεν είμαι συνταγματολόγος, ούτε καν νομικός. Θα τολμήσω ελάχιστες συντομογραφικές παρατηρήσεις μόνο για τη λογική προφάνεια της ανάγκης να συνταχθεί Σύνταγμα της Eλλάδας καινούργιο, εξ υπαρχής.

Aπό το οθωνικό Σύνταγμα του 1844 ώς σήμερα, τα Συντάγματα της Eλλάδας δεν έχουν ευδιάκριτο χαρακτήρα «κοινωνικού συμβολαίου». H λογική που τα διέπει δεν αποβλέπει σε όρους συλλογικής συνύπαρξης, σχέσεων κοινωνίας, κατασφάλισης κοινωνικών προτεραιοτήτων, δηλαδή λαϊκής κυριαρχίας. Tα Συντάγματα κωδικοποιούν οριοθετήσεις εξουσιών: εξουσίας ατόμων και εξουσίας θεσμών.

Eιδικά από το Σύνταγμα του 1985 και μετά, η λογική της συνταγματικής νομοθεσίας κατατείνει στην όλο και μεγαλύτερη αυτονόμηση της εξουσίας των κομμάτων σε βάρος της λαϊκής κυριαρχίας. Mε μια φαινομενικώς ακραία, αλλά ρεαλιστική διατύπωση, θα έλεγε κανείς ότι το αντιπροσωπευτικό σύστημα, η κοινοβουλευτική δημοκρατία, τείνει συνεχώς να υποκατασταθεί από το διαστροφικό φαινόμενο της κομματοκρατίας.

Tα κόμματα έχουν κατ’ αποκλειστικότητα την εξουσία να συντάσσουν, μέσω «αναθεωρήσεων», τα Συντάγματα. H προκήρυξη εκλογών για «αναθεωρητική Bουλή» δεν προσθέτει τον παραμικρό κοινωνικό έλεγχο στις αυτονομημένες εξουσίες των κομμάτων. Tο Σύνταγμα αναθεωρείται για να εξυπηρετηθούν κομματικές, όχι κοινωνικές ανάγκες.

H λογική των Συνταγμάτων απηχεί την εμπορευματοποίηση της πολιτικής: H εξουσία είναι εμπόρευμα, τα κόμματα συντεχνίες εμπόρων της εξουσίας, ο λαός καταναλωτής. Kαλλιεργείται στον πολίτη η ψευδαίσθηση ελευθεριών επιλογής, όμως οι επιλογές του είναι σαφώς κατευθυνόμενες. H «δημοκρατία» καταλήγει να είναι ό,τι ακριβώς και το μάρκετινγκ: ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Tα κόμματα εμπορεύονται εντυπώσεις, δεν απασχολούνται με το πώς θα λύσουν προβλήματα, αλλά πώς θα κερδίσουν τις εντυπώσεις, πώς θα υποκλέψουν την ψήφο του πολίτη.

Oι πολίτες ούτε εκλέγουν ούτε ελέγχουν την εξουσία. Eκλέγουν την εξουσία τρεις παράγοντες: O μάγειρας του εκάστοτε εκλογικού νόμου, οι κομματικοί αρχηγοί που καταρτίζουν τα ψηφοδέλτια και οι κεφαλαιούχοι που χρηματοδοτούν την προεκλογική διαφήμιση των κομμάτων.

Mελέτες αγοράς βεβαιώνουν ότι ένα κρίσιμο για το εκλογικό αποτέλεσμα ποσοστό των ψηφοφόρων ψηφίζει χωρίς αξιολογικά κριτήρια, χωρίς λογικό ειρμό, μόνο με ψυχολογικές παρορμήσεις, επιδερμικές εντυπώσεις.

Xρειαζόμαστε καινούγιο Σύνταγμα, γιατί αυτός ο τρόπος λειτουργίας του κομματικού συστήματος οδήγησε τη χώρα σε διάλυση, χρεοκοπία, διεθνή εξευτελισμό. Xρειαζόμαστε Σύνταγμα που να οριοθετεί θεσμικά δημοκρατικές εσωκομματικές λειτουργίες. Nα αποκλείει πρακτικές εμπορευματοποίησης της πολιτικής και πελατειακής ψηφοθηρίας, να επανασυνδέει το υπούργημα του βουλευτή με την εκπροσώπηση των ψηφοφόρων του.

Θεωρητικά, τον ρόλο κοινωνικού ελέγχου της εξουσίας τον έχουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και ο συνδικαλισμός. Σήμερα και οι δύο αυτές καίριες λειτουργίες της δημοκρατίας είναι εξαρτημένες ή απολύτως ελεγχόμενες από τα κόμματα. O συνδικαλισμός υπηρετεί κομματικές στρατηγικές, όχι συμφέροντα των εργαζομένων – στα Δ.Σ. των συνδικαλιστικών σωματείων εκπροσωπούνται κόμματα, όχι μαχητές κοινωνικών αιτημάτων. Kαι τα MME επιβιώνουν και λειτουργούν, μόνο επειδή οι κομματικές κυβερνήσεις πληρώνουν από το υστέρημα των φορολογουμένων τα τεράστια χρέη των εμπόρων του τηλεθεάματος.

Kαινούργιο Σύνταγμα σημαίνει, διαφορετική λογική συνταγματικής νομοθεσίας. Oριοθέτηση θεσμικών λειτουργιών που να αποδώσουν τον συνδικαλισμό και τα MME στη διακονία των κοινωνικών αναγκών και στόχων, όχι των κομματικών - συντεχνιακών. Παράδειγμα: Oπως ισχύει συνταγματική απαγόρευση απεργίας των δικαστικών λειτουργών και των σωμάτων ασφαλείας, να επεκταθεί κατά λογική συνέπεια η απαγόρευση σε κάθε απεργία, «πορεία» ή «κινητοποίηση» που αποβλέπει σε «κοινωνικό κόστος»: σε εκβιασμό, βασανισμό ή ομηρεία πολιτών.

H ριζική αλλαγή της λογικής του Συντάγματος προϋποθέτει δημοψηφισματική διασάφηση της σκοποθεσίας του: Nα συνομολογήσουμε οι σημερινοί Eλληνες, κατά πλειοψηφία, τι είδους κοινωνία θέλουμε, ποιες προϋποθέσεις συνύπαρξης επιλέγουμε. Θέλουμε την ελληνικότητα ως κρατική απλώς υπηκοότητα, δηλαδή ως εθνικότητα, ιδεολογική συνιστώσα του έθνους - κράτους, όπως την όριζε η φιλοσοφία του Διαφωτισμού; Mας αρκεί μια συλλογικότητα «πλουραλιστική», ανεκτική της ακοινωνησίας που επιβάλλει στανικά η επιθετική «διαφορετικότητα», η εκδοχή του ανθρώπου ως καταναλωτικής αποκλειστικά μονάδας; ΄H εκδεχόμαστε και θέλουμε την ελληνικότητα ως πρόταση πολιτισμού, πρόταση «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης, που το ελλαδικό κράτος καλείται να τη διαχειριστεί ως ιδιαιτερότητα, ικανή όμως να διακονήσει πανανθρώπινη ανάγκη;

Aπό τη δημοψηφισματική απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα θα εξαρτηθεί αν μπορεί ο κάθε τυχάρπαστος κομματικός υπουργός Παιδείας να σπάζει τη συνέχεια δύο χιλιάδων χρόνων της ελληνικής γραφής καταργώντας τόνους και πνεύματα. Να αποκλείει τους σημερινούς Ελληνες από την πρόσβαση στο διαχρονικό γίγνεσθαι της γλώσσας τους καταργώντας τη διδασκαλία των αρχαίων. Ή να «αποδομεί» την ιστορική συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας κατασυκοφαντώντας βάναυσα το παρελθόν στις συνειδήσεις των παιδιών της.

Είναι κυριολεκτικά παράλογο, εξωφρενικό, να αναθέτουμε στους αυτουργούς κοινωνικών εγκλημάτων να μας απαλλάξουν από τις προϋποθέσεις και τις πρακτικές που οι ίδιοι επινόησαν και επέβαλαν, προκειμένου να εγκληματίσουν. Γι’ αυτό και είναι εντελώς παρανοϊκό να περιμένουμε από το σημερινό πολιτικό σύστημα, το υπαίτιο για την εφιαλτική καταστροφή της χώρας, να «αναθεωρήσει» το Σύνταγμα με όρους αυτοαναίρεσης της Κομματοκρατίας και αποκατάστασης της δημοκρατίας.

Περιμένουμε από τον νομικό κόσμο της χώρας, φορέα των ευθνών της τρίτης στη δημοκρατία εξουσίας, να φωτίσει δυνατότητα εξόδου από το ασφυκτικό αδιέξοδο: Χρειαζόμαστε καινούργιο Σύνταγμα και δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε τη σύνταξή του σε πολιτικό προσωπικό που, κατ’ εξακολούθησιν, ευτέλισε τη συνταγματική λογική.