ΟΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΠΩΛΗΣΕΙΣ

Στο ποσό των 1,4 δισ. ευρώ έφτασε το 2010 ο τζίρος του ηλεκτρονικού εµπορίου στην Ελλάδα, σηµειώνοντας αύξηση 75% σε σχέση µε το 2009. «Παίκτες» µε αναγνωρισιµότητα βλέπουν καθηµερινά τις πωλήσεις να αυξάνονται, ενώ πληθαίνουν οι νέες ιστοσελίδες του χώρου.

Για το 2011 οι προβλέψεις είναι ότι «θα είναι µια δυνατή χρονιά». «Το ηλεκτρονικό εµπόριο αποτελεί έναν βασικό µοχλό ανάπτυξης στο εγχώριο λιανεµπόριο ως αποτέλεσµα της ανάγκης του καταναλωτή για πιο συµφέρουσες αγορές. Μάλιστα, την περίοδο των εορτών ο καταναλωτής έδειξε να εµπιστεύεται ακόµη περισσότερο τα ηλεκτρονικά µαγαζιά για αγορές», υποστηρίζει ο κ. Νίκος Βαρβαδούκας, marketing manager του ηλεκτρονικού καταστήµατος Getitnow.gr που άνοιξε τις «πύλες» του τον περασµένο Μάιο.

Πρόκειται για το πρώτο ελληνικό ηλεκτρονικό πολυκατάστηµα, το οποίο διαθέτει µια ευρεία γκάµα προϊόντων: από ηλεκτρονικά είδη, µουσική, DVD και βιβλία µέχρι γυναικεία αξεσουάρ, είδη άθλησης, είδη για το σπίτι και παιχνίδια. Παράλληλα, η λειτουργία του βασίζεταισε ορισµένες πρωτοποριακές πρακτικές, όπωςείναι η συνεχής επικοινωνία µε τον καταναλωτή, ενώ φιλοδοξεί να καταστεί ο ηγέτης στον χώρο των ηλεκτρονικών πωλήσεων στην ελληνική αγορά.

Το Getitnow. gr, που διαθέτει πάνω από 200.000 προϊόντα, αναδεικνύεται στο ταχύτερα αναπτυσσόµενο κατάστηµα για online αγορές στην Ελλάδα µε 6,7 εκατ. επισκέψεις την περασµένη χρονιά,ενώ διαθέτει 30 καταστήµατα σε όλη την Ελλάδα για την καλύτερη εξυπηρέτηση των πελατών. Επιπλέον, οικαθηµερινές του προσφορές δίνονται µε έκπτωση έως και 70%. Σε άνοδο οι e-πωλήσεις
Οι ηλεκτρονικές πωλήσεις αποτελούν το µοναδικό κανάλι του εµπορίου που βρίσκεται σε άνοδο. Παλαιότεροι «παίκτες» αναβαθµίζουν τις ιστοσελίδες τους, παραδοσιακού τύπου λιανέµποροι εισέρχονται στις on-line πωλήσεις, ενώ πληθαίνουν συνεχώς οι εταιρείες µε αµιγώς παρουσία στο ∆ιαδίκτυο, ακόµη και στις υπηρεσίες. «Η αγορά του ηλεκτρονικού εµπορίου εξελίσσεται ανοδικά την εορταστική περίοδο», υποστηρίζει ο κ. Ρόµπυ Μπουρλάς, γενικός διευθυντής των «Public» που αναπτύσσουν το οµώνυµο ηλεκτρονικό κατάστηµα. Μάλιστα, όπως δηλώνει, «από τον Σεπτέµβριο το public.gr έχει πενταπλασιάσει τις πωλήσεις του».

Κατακόρυφηάνοδο σεεπισκεψιµότητα και παραγγελίες καταγράφεικαι το Getitnow.gr, ενώανοδικές είναιοι επιδόσεις και στοηλεκτρονικό κατάστηµα δηµοπρασιών ricardo.gr. Οπως δηλώνει ο διευθύνων σύµβουλος της ιστοσελίδας κ. ∆ηµήτρης Τριτάρης, «απότον Αύγουστο βλέπουµε άνοδο κατά30% από µήνα σε µήνα», ενώ η επισκεψιµότητα έχει φτάσει το ένα εκατοµµύριο τον µήνα.

Αγοράζουν και ρούχα
Οι Ελληνες on-line καταναλωτές επεκτείνουν συνεχώς την γκάµατων προϊόντων που αγοράζουν µέσω ∆ιαδικτύου. «Τον τελευταίο ενάµιση χρόνοβλέπουµε σηµαντική άνοδο στις αγορές ρούχων», δηλώνει ο κ.Τριτάρης. Ανάλογηείναι η άποψη του κ. Κώστα Γεράρδου,επικεφαλής του Internetτης αλυσίδας «Πλαίσιο Computers» που διαθέτει το e-κατάστηµα plaisio. gr µε 100.000 επισκέπτες την ηµέρα, αλλά και ιδρυτή του ηλεκτρονικού καταστήµατος buldoza.gr που άνοιξε το καλοκαίρι και διαθέτει είδη σπιτιού και ρουχισµού. «Αρχικά εκτιµούσαµε ότι η αναλογία πωλήσεων θα ήταν 60%είδη σπιτιού και 40% ρούχα, όµωςσήµερα είναι ακριβώς αντίθετη».

Επέκταση σε νέες κατηγορίες προϊόντων σχεδιάζει το e-shop.gr, που ειδικεύεται σε πωλήσεις προϊόντων τεχνολογίας, πληροφορικής, εικόνας και ήχου. «Η επέκταση σε συναφείς κατηγορίες θα συµβάλουν σε άνοδο των πωλήσεων», δηλώνει ο κ. Απόστολος Αποστολάκης, διευθύνων σύµβουλος του e-shop.gr που έκλεισε πέρυσι µε τζίρο 128 εκατ. ευρώ, σηµειώνοντας πτώση 15%, τάση που εκδηλώθηκε και κατά τη διάρκεια των εορτών παρά τις 140.000

επισκέψεις την ηµέρα. «Οι καταναλωτέςέκαναν, λόγω κρίσης, µικρότερου ύψους παραγγελίες», δηλώνει.

ΟΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΠΩΛΗΣΕΙΣ

αποτελούν το µοναδικό κανάλι του εµπορίου στην Ελλάδα που βρίσκεται σε άνοδο


Κίνητρο για τους καταναλωτές οι φθηνότερες αγορές

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΡΟΛΟ στην αύξηση των ηλεκτρονικών πωλήσεων παίζει η εξοικονόµηση χρηµάτων. Οι τιµές σε προϊόντα και υπηρεσίες που πωλούνται µέσω ∆ιαδικτύου είναι κατά µέσο όρο 30% φθηνότερες. Οταν υπάρχουν προσφορές, το ποσοστό αυτό ξεπερνά και το 50%. Κατά έρευνα του Οικονοµικού Πανεπιστηµίου Αθηνών, το 2010οι on-line καταναλωτές ξόδεψαν κατά µέσο όρο 1.500 ευρώ για online αγορές, επηρεάζοντας θετικά τον τζίρο του ηλεκτρονικού εµπορίου,ο οποίος διαµορφώθηκε σε 1,4 δισ. ευρώ έναντι 800 εκατ. ευρώ το 2009, σηµειώνοντας αύξηση 75%, ενώ το 51% των on-line καταναλωτών αγόρασε ηλεκτρονικά πάνω από 5 φορές το πρώτο εξάµηνο του 2010. Σύµφωνα µε στελέχη της αγοράς, το 2011 θα είναι µια δυναµική χρονιά για το ηλεκτρονικό εµπόριο. «Η εκτίµησή µας είναι ότι το 2011 το ηλεκτρονικόµας κατάστηµα, το public. gr, θα αποτελεί το 5% των πωλήσεώνµας», δηλώνει ο κ. Μπουρλάς. «Το Getitnow κερδίζει γρήγορα έδαφος σε επίπεδοδηµοτικότητας και προτίµησης από τους έλληνες καταναλωτές», δηλώνει ο κ. Βαρβαδούκας.

Εξάλλου,το 12%των χρηστών του Internet,που δεν είναι e-shoppers, αναµένεται ότι θα ξεκινήσειon-line αγορές κατά τη διάρκεια του 2011. Παράγοντες της αγοράς υποστηρίζουν ότι η άνοδος του ηλεκτρονικού εµπορίου στην Ελλάδα είναι µονόδροµος. Αλλωστε, ο αριθµός των on-line αγοραστών έχει τετραπλασιαστεί µέσα στην τελευταία πενταετία και αποτελεί σήµερα το 13%του πληθυσµού, φτάνοντας σε 840.000

(σύµφωνα µε τη Focus Bari).

Στο εξωτερικό, εξάλλου, δηµοφιλήe-καταστήµατα – amazon. com, ebay. com, piximania. com,asos. com, yoox. com –καταγράφουν τζίρους εκατοντάδωνεκατοµµυρίων ευρώ.Μάλιστα, οι e-πωλήσεις κερδίζουν συνεχώς έδαφος. Είναι ενδεικτικό ότι στις ΗΠΑ οι ηλεκτρονικές πωλήσεις εκτινάχθηκαν κατά 15% στις εορτές και διαµορφώθηκαν στα 36,4 δισ. δολάρια.

Ολα θα εξαρτηθούν από την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Ολα θα εξαρτηθούν από την ιδιωτική πρωτοβουλία



Οσο πιό γρήγορα αντιληφθούν οι κυβερνώντες τί ακριβώς έχει συμβή με την ελληνική οικονομία, τόσο πιό γρήγορα θα την σώσουν. Διότι μέχρι στιγμής, δεν φαίνεται να το έχουν αντιληφθή. Η πολιτική τους δείχνει ότι προσπαθούν να διασώσουν ένα σύστημα το οποίο έχει ήδη καταρρεύσει. Και το σύστημα αυτό είναι ο ευρύτερος δημόσιος τομέας. Γιά όλα τα σημερινά δεινά αυτός ευθύνεται. Αντί λοιπόν η Κυβέρνησις να περιορίση δραστικά τον δημόσιο τομέα, ώστε να παύση να παρακωλύη τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, προσπαθεί να τον περισώση εις βάρος της ιδιωτικής επιχειρηματικής πρωτοβουλίας.



Παράλογη πολιτική



Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα της παράλογης αυτής πολιτικής είναι οι φόροι. Το ελληνικό δημόσιο έχει κατ’ ουσίαν πτωχεύσει. Η αιτία που συνέβη αυτό είναι οι υπέρογκες δαπάνες και σπατάλες του. Εν τούτοις, γιά την λογική των σοσιαλιστών και μεγάλου τμήματος του πολιτικού μας συστήματος η κύρια αιτία είναι η υστέρησις των δημοσίων εσόδων. Θεωρούν οι αμετανόητοι κρατιστές ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι πως το δημόσιο δεν εισπράττει -λόγω φοροδιαφυγής- τα έσοδα που θα έπρεπε να εισπράττη. Ενώ η πηγή του κακού δεν είναι τα έσοδα. Τα φορολογικά έσοδα είναι ούτως ή άλλως υψηλά, απλώς δεν είναι δίκαια κατανεμημένα. Το μεγάλο πρόβλημα είναι οι δαπάνες του δημοσίου, οι οποίες είναι πολύ υψηλότερες από ό,τι έπρεπε να είναι.



Ακόμη και τώρα, οι κυβερνώντες ανθίστανται στην περικοπή τους την οποία επιβάλλει η τρόϊκα. Εχουν δε διαπεράσει στην κοινή γνώμη -από κοινού με τα δημαγωγούντα μέσα ενημερώσεως- ότι το κυρίως πρόβλημα δεν είναι οι δαπάνες, αλλά τα δήθεν υστερούντα έσοδα. Μεγαλύτερος μύθος δεν υπάρχει. Αναλογισθείτε την περίπτωση μιάς ιδιωτικής επιχειρήσεως, ευρισκομένης στα πρόθυρα της πτωχεύσεως. Και σκεφθείτε η επιχείρησις αυτή να έχη υποστή λόγω κρίσεως πτώση του τζίρου της, αλλά την ίδια στιγμή να έχη λειτουργικές δαπάνες υπερδιπλάσιες από αυτές που έπρεπε να έχη. Τί πρέπει να κάνη γιά να σωθή; Να προσπαθήση να αυξήση τον τζίρο της μέσα σε μία φθίνουσα αγορά ή να μειώση δραστικά τις δαπάνες της; Προφανώς το δεύτερο.



Εν τούτοις, η Κυβέρνησις προσπαθεί να κάνη κυρίως το πρώτο. Αυτό που διαρκώς ακούμε από τους κυβερνώντες είναι ότι θα αυξηθούν τα έσοδα του κράτους, είτε διά της αυξήσεως των φορολογικών συντελεστών, είτε διά της πατάξεως της φοροδιαφυγής. Ομως η αύξησις των συντελεστών φόρου, πέραν του ότι εντείνει αντί να μειώνη την φοροδιαφυγή, στραγγαλίζει την οικονομία και περιορίζει την φοροδοτική της ικανότητα. Στην πραγματικότητα η κυβερνητική πολιτική του τελευταίου έτους έχει καταστρέψει τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Η ύφεσις στην οποία έχουμε περιέλθει είναι ακριβώς αποτέλεσμα της προσπαθείας που καταβάλλει η Κυβέρνησις να διασώση τον εν πτωχεύσει δημόσιο τομέα, στρεφομένη κατά του ιδιωτικού τομέως.



Ο κύριος μοχλός



Εν τούτοις, αν κάποιος μπορεί να απεγκλωβίση σήμερα την οικονομία μας από την ύφεση, αυτός είναι η ιδιωτική επιχειρηματική πρωτοβουλία. Η ανάπτυξις μόνο από αυτήν μπορεί να προέλθη. Θέσεις εργασίας μόνο από αυτήν μπορούν να δημιουργηθούν, αφού και ως προς την παροχή απασχολήσεως ο ρόλος του δημοσίου τομέως έχει τελειώσει. Επομένως το πρώτιστο μέλημα της Κυβερνήσεως και του πολιτικού μας συστήματος θα έπρεπε να είναι η τόνωσις της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Και τέτοια τόνωσις όχι μόνον δεν επιδιώκεται, αλλά με την πολιτική που ακολουθείται τίθενται μάλλον αντικίνητρα. Οταν στην Ελλάδα ισχύουν αδικαιολόγητα υψηλοί φορολογικοί συντελεστές, οι επιχειρήσεις τελούν υπό διωγμόν και οι φορείς τους βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο των διαμορφωτών της κοινής γνώμης, τίποτε δεν μπορεί να προχωρήση.



Εχουμε κατ’ επανάληψιν γράψει ότι το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι ούτε οικονομικό, ούτε δημοσιονομικό. Γιά αμφότερα υπάρχουν λύσεις και μάλιστα όχι τόσο δύσκολες όσο πιστεύεται. Το κυρίως πρόβλημα είναι πολιτικό, αφού οι πολιτικοί μας θεωρούν ότι όλα αρχίζουν και τελειώνουν στο κράτος. Στην πραγματικότητα, κανένας δεν θέλει να περιορίση την παρεμβατικότητα του κράτους, όχι μόνο στην λειτουργία της οικονομίας, αλλά σε ολόκληρη την κοινωνία. Οι πολιτικοί νομίζουν ότι ο ρόλος του κράτους είναι να παρεμβαίνη παντού. Και τώρα που το παρεμβατικό κράτος έχει χρεωκοπήσει, αντί να συρρικνώσουν αυτό δραστικά, περιορίζουν την ιδιωτική πρωτοβουλία. Η οποία όμως είναι η μόνη που μπορεί να σώση την οικονομία.

Days of Future passed

Days of Future Passed

Τάκης Λαϊνάς
To 2011 θα είναι από τις ποιο δύσκολες χρονιές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Θα είναι ένα έτος σκληρό, απάνθρωπο. Θα αφήσει το αποτύπωμα του για πάντα. Πάνω μας και πάνω στην χώρα. Είναι το έτος του κατακερματισμού, καθώς θα μπεί μπροστά η διάλυση αυτού που γνωρίζαμε ως τώρα. Εδώ που είχαμε φθάσει ήταν η μόνη λύση.
Το ξήλωμα έχει αρχίσει το 2010 και θα συνεχιστεί αγριοτέρα το 2011 και ποιος ξέρει πότε θα ολοκληρωθεί.

Το ξήλωμα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι κοινωνικό. Καθημερινά η μία ομάδα στρέφεται εναντίον μιας άλλης και όλες μαζί εναντίον όλων. Είναι ομάδες των οποίων τα συμφέροντα θίχθηκαν θίγονται και θα αναγκαστούν να προσαρμοστούν βιαία για να επιβιώσουν και διασωθούν. Συμφέροντα και «κεκτημένα» που στην συντριπτική πλειοψηφία τους δεν ήταν αγγελικά καμωμένα. Το αντίθετο μάλιστα, χτίστικαν πάνω σε πάσης φύσεως φανερή η υπόγεια συναλλαγή. Πάνω σε πάσης φύσεως φανερή η υπόγεια δύναμη.

Είναι όμως και ξήλωμα πολιτικό που έχει επιφέρει πλήρη σύγχυση στα κομματικά επιτελεία, ντιντήδες ή παλαίμαχους όπως θάλεγε και ο Φαϊλος . Επιτελεία που αποτελούνται είτε από ενεργούς πολιτικούς είτε από ντεμέκ αρθρογράφους που δήθεν παράγουν πολιτική όπως λένε οι πολιτικοί τους αντίπαλοι. Αυτός ο κοινωνικός κατακερματισμός που ντετερμινιστικά πλέον εξαπλώνεται σαν τα κεφάλια της Λερναίας Υδρας, -για να χρησιμοποιήσουμε και έναν προσφιλή στην αριστερά όρο- καθώς η χώρα περνάει από θεραπεία σοκ, όπως αυτή που πέρασαν τα μετακομμουνιστικά κράτη και κοινωνίες που με τη σειρά της επιφέρει σοβαρούς τριγμούς και αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, αφού αλλοιώνει την φυσιογνωμία, τις αξίες , προσδοκίες και την συμπεριφορά του εκλογικού σώματος που αποτελεί τον βασικό τροφοδότη και ενισχυτή των ηγεμονικών συμπεριφορών των πολιτικών κομμάτων, όπως τις ξέραμε μέχρι σήμερα.

Τα κόμματα πλέον βαδίζουν σε μία αχαρτογράφητη περιοχή προσπαθώντας να ανιχνεύσουν τις τάσεις που διαμορφώνονται. Μάταιος κόπος γιατί ο κοινωνικός κατακερματισμός μόλις έχει ξεκινήσει και δεν κανείς δεν γνωρίζει τον χρονικό ορίζοντα του. Ενδεχομένως πολύ αργότερα και από την επιστροφή σε αναπτυξιακή τροχιά. Όπως και στον εμφύλιο, που τέλειωσε μεν εδώ και εξηνταένα χρόνια, ωστόσο όσο ζούν γεννιές που πέρασαν δια πυρός και σιδήρου παραμένει ανοικτή πληγή. Σήμερα για παράδειγμα, οι σαραντάρηδες κατηγορούν τους εξηντάρηδες ( Η γεννιά του Πολυτεχνείου που ξεπουλήθηκε είναι η προσφιλής κατηγορία), και οι εικοσάρηδες κατηγορούν όλους τους υπόλοιπους.. Και εν τω μεταξύ νέες γεννιές θα προστίθενται.

Σε αυτήν την κινούμενη άμμο λοιπόν τα κόμματα προσπαθούν ματαίως να παράξουν πολιτική. Τόσο όμως το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ αλλά και οι παραφυάδες τους ( Δημοκρατική Συμμαχία, Δημοκρατική Αριστερά) άλλου πατάνε πλέον και αλλού βρίσκονται. Με παλαιά ιδεολογικοπολιτικά εργαλεία προσπαθούν να αναλύσουν τις σαρωτικές αλλαγές που δεν έχουν κανένα προηγούμενο οπότε καθιστούν και τα πάσης φύσεως εργαλεία ανεπαρκή. Επιμένουν για παράδειγμα σε αυτό που αποκαλούν μεσαίο χώρο, όταν τόσο η κρίση όσο και οι συνέπειες της έχουν δια παντός διαρρήξει και ανεξίτηλα επηρεάσει κάθε κοινωνική τάξη και ομάδα κάθετα και οριζόντια.

Στο ΛΑΟΣ, ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και ΚΚΕ δεν θα αναφερθώ γιατί κατά την άποψη μου μπορεί να παράγουν σκέψεις, άλλοτε προς δημιουργική συζήτηση και άλλοτε προς άτακτη αποφυγή, αλλά δεν παύουν να είναι περιμετρικές συνιστώσες με περισσότερο παρεμβατικές παρά ηγεμονικές τάσεις.

ΠΑΣΟΚ λοιπόν και ΝΔ, εκτεθειμένοι και ευάλωτοι πλέον πολιτικοί σχηματισμοί, δεν μπορούν να αντιληφθούν, την ανάγκη ρήξης με το παρελθόν τους, γιαυτό και κάθε τρεις και λίγο βλέπουμε αγωνιώδεις επιθανάτιους σπασμούς είτε παλαιοσοσιαλιστικών είτε λαϊκοδεξιών δοξασιών, εκφρασμένες από πάσης φύσεως και φυσιογνωμίας πολιτικά στελέχη που γυρίζουν σαν τους ανεμοδείκτες μέχρι να κοπάσει η θύελλα που έχει ξεσπάσει. Αμ δε...

Σιγά σιγά και στη χώρα μας, όπως άλλωστε γινόταν πάντα, θα έρθει με μεγάλη καθυστέρηση και η συζήτηση της εκ βάρθρων επαναδιατύπωσης των ιδεολογιών. Είναι αναπόφευκτο γιατί δεν μπορείς να χαράξεις πολιτική χωρίς σαφή προσανατολισμό. Προσανατολισμό όμως που θα αφορά τις γεννιές που έρχονται και όπως είναι δαιμορφώνονται συνειδησιακά και συμπεριφορικά υπό τις τρέχουσες συνθήκες και όχι τις γεννιές που φεύγουν και παραμένουν αγκιλωμένες σε Days of a Future Passed (Mέρες Περασμένου Μέλλοντος) όπως λένε και οι Moody Blues.

Ας ετοιμαστούμε λοιπόν να δούμε και τον κατακερματισμό των πολιτικών κομμάτων, για έναν απλό λόγο. Γιατί δεν ξέρουν πια από που θα αντλήσουν την δύναμη που ως τώρα αντλούσαν. Οι πάλαι ποτέ συμπαγείς και κραταιές δεξαμενές τους μεταβάλλονται σε δεκάδες αλουμινένια τενεκεδάκια. Όλα ξεκίνησαν να αλλάζουν ραγδαία και το ποτάμι ξεχύνεται ορμητικά προς το 2011 και τα ακόμματα δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να ξεφύγουν

και οι παράδεισοι πτωχεύουν....

Αυτές τις χρονιάρες μέρες που μαζί με τις ευχές και τη χαλάρωση συνοδεύονται από απολογισμούς και σχέδια για το μέλλον ας ανατρέξουμε σε μερικούς αριθμούς, ίσως αποκαλυπτικούς...

Η περασμένη χρονιά, το 2009, για την οποία πλέον έχει εδραιωθεί η πεποίθηση ότι ήταν η χρονιά της κατάρευσης, η μητέρα της κρίσης, 5,6 εκατομμύρια ελληνικά νοικοκυριά που αριθμούν 8,3 εκατομμύρια φορολογούμενους, δήλωσαν στην εφορία συνολικά εισοδήματα 98 δισ. ευρώ.

Την ίδια χρονιά 4,5 εκατομμύρια νοικοκυριά δήλωσαν ότι έχουν στην κυριότητα τους 15,4 εκατομμύρια ακίνητα (περίπου 4 τίτλους ιδιοκτησίας κατοικιών, εξοχικών, καταστημάτων, οικοπέδων, κατά μέσο όρο) συνολικής αντικειμενικής αξίας 323 δισ. ευρώ. Με τους πιό συντηρητικούς υπολογισμούς η εμπορική αξία της ακίνητης περιουσίας των Ελλήνων υπερβαίνει τα 400 δισ. ευρώ.

Προχωρώντας, ανακαλύπτουμε κι άλλα στοιχεία. 8.200 συμπολίτες μας είναι ιδιοκτήτες πολυτελών σκαφών αλλά εμφανίζονται στο όνομα off shore εταιριών και 3.500 ιδιοκτήτες ακινήτων μεγάλης αξίας που επίσης εμφανίζονται να ανήκουν σε off shore εταιρίες ενώ σε όλη την επικράτεια υπάρχουν 125.000 πισίνες, οι μισές από τις οποίες κοσμούν βίλες στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη κά και πολυτελή εξοχικά.

Την ίδια χρονιά οι καταθέσεις των Ελλήνων (νοικοκυριών και επιχειρήσεων) στις τράπεζες ξεπερνούσαν τα 230 δισ. ευρώ. Ομως το 2010 φυγαδεύτηκαν στο εξωτερικό πάνω από 20 δισ. ευρώ.

Κι όμως το 2009 από τα 8,3 εκατομμύρια φορολογουμένων, τα 5,3 εκατομμύρια ή ποσοστό 64% δεν πλήρωσε ούτε ένα ευρώ φόρο καθώς δήλωσαν ετήσιο εισόδημα κάτω από το αφορολόγητο όριο των 12.000 ευρώ. Ανάμεσα σ΄ αυτούς ξεχωρίζουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι έμποροι και εισοδηματίες όπου το ποσοστό "φορολογικής ασυλίας" ξεπερνούσε - πρό κρίσης - το 70%.Για να την ιστορία, το 2009, μόνο 33.788 Ελληνες δήλωσαν ετήσιο εισόδημα πάνω από 100.000 ευρώ. Κι από αυτούς οι περισσότεροι είναι μισθωτοί, στελέχη επιχειρήσεων.

Με αυτούς τους αριθμούς η Ελλάδα μοιάζει σαν το μεγαλύτερο φορολογικό παράδεισο στον κόσμο.

Καμμιά φορά όμως και οι παράδεισοι πτωχεύουν....

Καλή χρονιά..


Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=375539&dt=30/12/2010#ixzz19dBX1Z8T

Ο Κώστας Σημίτης που δεν «απαξιώνεται»

του Άρη Δαβαράκη 27/12/2010


Τον είδα πριν λίγα βράδια σε γνωστό κεντρικό «restaurant-bar» με την σύζυγό του Δάφνη και φιλικό τους ζευγάρι, να τρώνε ελαφρά, να πίνουν το κρασάκι τους, να κουβεντιάζουν μεταξύ τους σαν μια κανονική παρέα, χαμογελαστή και χαλαρή. Κοίταξα γύρω να δω που έχουν αράξει οι bodyguards αλλά δεν μπόρεσα να εντοπίσω κανέναν. Όταν χτύπησε το κινητό μου, λίγο αργότερα, και βγήκα έξω στο δρόμο για να μιλήσω, δεν υπήρχαν ούτε φρουροί, ούτε μαύρες λιμουζίνες, ούτε συνοδοί, ούτε ασφάλεια. Ξαναμπήκα σε πέντε λεπτάκια και η καλή ατμόσφαιρα στην παρέα του πρώην πρωθυπουργού, συνέχιζε να είναι φανερή. Μια καλή αύρα αναδυόταν από το τραπεζάκι όπου καθόντουσαν διακριτικά σε μια γωνία, τα δυο ζευγάρια των Αθηναίων αστών. Ένας κανονικός άνθρωπος είχε βγει με φίλους και τη γυναίκα του για λίγη κουβέντα και τη χαρά της παρέας. Μη με ρωτήσετε γιατί, δεν θα ξέρω να σας απαντήσω, αλλά μου άρεσε αυτή η εικόνα και το μυαλό μου την κατέγραψε χωρίς σχόλια και συνειρμούς.


Δεν τον έχω ψηφίσει ποτέ. Κακώς ίσως, αλλά ήταν ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και εγώ με το ΠΑΣΟΚ μέχρι πρόσφατα είχα ένα μεγάλο κόλλημα που μόνο με τη βοήθεια του ψυχοθεραπευτή μου κατάφερα να το ξεπεράσω. Ας μην το αναλύσουμε καλύτερα, δεν είναι της παρούσης. Το ενδιαφέρον (ψυχαναλυτικά ίσως), είναι πως δεν έχω καταγράψει τον Σημίτη ως ΠΑΣΟΚ (όπως εξάλλου και τον Γιώργο Α. Παπανδρέου). Τους θεωρώ και τους δύο αστούς που ανήκουν σε αυτή την οικονομικό-πολιτική τάξη που έμαθα, από τα παιδικά μου χρόνια κιόλας, να συμπαθώ και να ταυτίζομαι μαζί της. Άνθρωποι κανονικοί, ευγενικοί, με ανοχή προς τους άλλους, σχετικά αυστηροί με τους εαυτούς τους, συμμέτοχοι στην κοινωνία, ενημερωμένοι, καλλιεργημένοι (όχι απαραιτήτως και βαθιά μορφωμένοι), αυτοί που διαβάζουν βιβλία και βλέπουν σινεμά και καλό θέατρο, ακούνε καλή μουσική, μιλάνε μία ή δυο ξένες γλώσσες τουλάχιστον και μπορούν να σταθούν σε οποιαδήποτε παρέα, ελληνική ή ανάμικτη, κουβεντιάζοντας για πολιτική, τέχνη, οικονομία, τεχνολογία, διεθνείς εξελίξεις ή μπίζνες, να γελάσουν, να διηγηθούν – και, ανάλογα με την ηλικία τους βέβαια – να φλερτάρουν ακατάπαυστα με κάποιον η με κάποιαν στο απέναντι τραπέζι, ή και με το γκαρσόνι ή τη γκαρσόνα.

Την επόμενη μέρα, μέσω Ναυτεμπορικής, έφτασα, δια της τεθλασμένης στο άρθρο του Κώστα Σημίτη που γράφτηκε για Το Βήμα της Κυριακής 26 Δεκεμβρίου. Το διάβασα προσεκτικά : Ένα σοβαρό καλογραμμένο κείμενο με θέσεις και απόψεις ενός Καθηγητή. Εάν Το Βήμα δεν σημείωνε στο τέλος του άρθρου του εμφατικά, με πλάγια μαύρα γράμματα, την φράση «Ο κ. Κώστας Σημίτης είναι πρώην πρωθυπουργός», ούτε που θα σου περνούσε από το μυαλό πως αυτός ο άνθρωπος κυβέρνησε την Ελλάδα για περισσότερα από 8 χρόνια (σπάζοντας το ρεκόρ της «συνεχούς πρωθυπουργίας» που κατείχε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής της ΕΡΕ, με την προ-χουντική και περιβόητη «οκταετία» του). Ο Σημίτης πήρε τη σκυτάλη από το χέρι του ίδιου του Ανδρέα Παπανδρέου όταν νοσηλευόταν στο Ωνάσειο, οδήγησε το ΠΑΣΟΚ σε δύο εκλογικές νίκες το 96 και το 2000, και στην διάρκεια της θητείας του η Ελλάδα, με την «δημιουργική λογιστική» της έστω, έμοιαζε παγκοσμίως «αναγεννημένη». Μπήκαμε στην ζώνη του Ευρώ στη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, προετοιμάσαμε, με σκληρή δουλειά, Ολυμπιακούς Αγώνες «θριαμβευτικούς», βελτιώσαμε διεθνώς και ανατρεπτικά την εικόνα μας σαν τουριστικός προορισμός και ζήσαμε (με δανεικά βέβαια, πλαστικό χρήμα, λαμογιά και ανεξέλεγκτη παρανομία σε ό,τι αφορά τις μίζες, τα λαδώματα, το μαύρο χρήμα και το «ξέπλυμά» του) σε ένα βιοτικό επίπεδο που ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα ζήσει ο μέσος Έλληνας. Το 2004 το ΠΑΣΟΚ, ξέροντας ότι μετά από οκτώ χρόνια (και κάτι μήνες) πρωθυπουργίας ο Σημίτης δεν είχε πιθανότητες να επανεκλεγεί, κυριολεκτικά τον έδιωξε και πανηγυρικά τον αντικατέστησε με τον σημερινό πρωθυπουργό.


Στο πρόσφατο άρθρο του λοιπόν ο Κώστας Σημίτης που, δεν είναι τυχαίο, μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερα χωρίς να τον φτύνει ή να τον πλακώνει στο ξύλο κανείς (ή να τον «διώχνει» ο κάθε διπλανός πελάτης, όπως συνέβη στο bar-restaurant “17”, με τον Κώστα Καραμανλή, που δεν πρόλαβε να φάει την αγαπημένη του τσιπούρα πριν φύγει άρον-άρον με την παρέα του, μετά από λεκτική επίθεση που υπέστη από την «κυρία του διπλανού τραπεζιού»), γράφει μεταξύ άλλων : «Η Ελλάδα… χρειάζεται να βελτιώσει την αξιοπιστία της και την εμπιστοσύνη των εταίρων της. Να στραφεί και σε άλλες κατευθύνσεις με συνεννοήσεις και προτάσεις, να συμβάλει σε σχέδια και πρωτοβουλίες για την αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης σε όλη την Ένωση, σε σχέδια γεφύρωσης της απόστασης μεταξύ Βορρά και Νότου». Ψύχραιμα και μειλίχια «τα χώνει» στην κυβέρνηση κανονικότητα (με συγχωρείτε για την έκφραση «τα χώνει», δεν βρίσκω όμως δυστυχώς καταλληλότερη) . Όπως σημειώνει, πιο ευγενικά και δημοσιογραφικά από μένα και η Ναυτεμπορική, ο πρώην πρωθυπουργός - που τον είδα και σε πολύ καλή φόρμα πρέπει να σας πω! - ασκεί ξεκάθαρα «κριτική στην πολιτική που έχει ακολουθηθεί από την κυβέρνηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο», τονίζοντας ότι «η Ελλάδα λόγω της οικονομικής κατάστασής της έχει εγκλωβιστεί στη συζήτηση για τη χρεοκοπία και τους μηχανισμούς σωτηρίας της».

Παρόλο που περνούσαμε και εμείς πολύ καλά, φύγαμε νωρίτερα από την παρέα Σημίτη, γύρω στις μιάμιση. Τα δυό ζευγάρια συνέχιζαν την κουβέντα τους που ήταν ζωηρή και (πάντα θετικά και «ευγενικά») φορτισμένη. Δεν ήταν παρέα, ο διακριτικός Κώστας Σημίτης, με κάποιον αυλοκόλακα, ήταν παρέα με ένα ζευγάρι που προφανώς διαφωνούσε σε πολλά μαζί του – δηλαδή με πραγματικούς φίλους του.

Θέλησα να σας μεταφέρω αυτήν την καθαρά υποκειμενική «εικόνα» και να σας διασυνδέσω και με το άρθρο του «Βήματος» γιατί αφού «σκεφτόμαστε διαφορετικά» εδώ στο protagon.gr ( και σας αρέσει αυτό απ’ ότι μαθαίνουμε!), γιατί να μην σκεφτεί κανείς και το ενδεχόμενο να μας φανεί πολύ χρήσιμος ο κ. Κώστας Σημίτης μέσα στο δύσκολο 2011; Είναι ένα πρόσωπο που δεν έχει φθαρεί, δεν έχει δημιουργήσει εχθρότητες, έχει τον σεβασμό της μεγαλύτερης πλειοψηφίας των Ελλήνων και, μαζί με διάφορα άλλα ονόματα που ακούγονται, δικαιωματικά και αξιοκρατικά συγκαταλέγεται στις αυτονόητες «εφεδρείες» που διαθέτουμε – αν η κυβέρνηση του Γ.Α.Π αποφασίσει κάποια στιγμή πώς δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα…

Ξένοι πελάτες.

Γρηγόρης Νικολόπουλος

Για όλους όσους ασχολούνται συστηματικά με τα οικονομικά, για όλους όσους ξεκάθαρα πιστεύουν ότι η Ελλάδα πρέπει να ανήκει στη Δύση και συγκεκριμένα στην Ευρώπη, για όλους όσους πιστεύουν ότι τα πράγματα έπρεπε να αλλάξουν και να εκσυγχρονιστούμε, οι σημερινές εξελίξεις είναι ευκαιρία για ένα καλύτερο μέλλον. Ο περιορισμός του δημοσίου τομέα, οι αποκρατικοποιήσεις, το άνοιγμα των αγορών, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, η αύξηση του ανταγωνισμού, η αύξηση της παραγωγικότητας, η πάταξη της φοροδιαφυγής, ο περιορισμός της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας, είναι μερικά από αυτά, που αφορούν την οικονομία και που θεωρούσαμε ότι είναι πλέον καιρός να γίνουν.

Το ερώτημα είναι : Μπορεί η χώρα να ανταπεξέλθει στις νέες συνθήκες μετά από αυτές τις αλλαγές; Και δεν εννοώ να μπορεί να ανταπεξέλθει με μικρό κόστος, αλλά αν μπορεί να ορθοποδήσει κάποια στιγμή, ακόμη και αν δεχτούμε ότι θα πληρώσει τεράστιο κόστος.

Απάντηση φυσικά στο ερώτημα δεν έχω, εκτός από την πεποίθηση ότι μια χώρα τόσο παλιά, που έχει αντέξει τόσα πολλά, τελικά θα επιβιώσει. Πώς και σε ποιό επίπεδο είναι άγνωστο. Το ζήτημα είναι ότι όλες αυτές οι στρεβλώσεις που υπήρχαν - και υπάρχουν ακόμη - όλα αυτά που θεωρούμε ότι πρέπει να αλλάξουν υπήρχαν για κάποιο λόγο. Όχι μόνο επειδή οι πολιτικές ηγεσίες από την επανάσταση του '21 και μετά ήταν ανίκανες και διεφθαρμένες, όχι μόνο επειδή ο λαός ήταν αγράμματος και εξίσου διεφθαρμένος με τις κυβερνήσεις, αλλά και επειδή αυτή η χώρα αυτού του μεγέθους, μετά από 400 χρόνια τουρκοκρατίας, δεν είχε τα φόντα, τις υποδομές, την κουλτούρα για να επιβιώσει σε ένα πολύ πιο σύγχρονο δυτικό κόσμο. Και πάλι καλά πήγαμε μέχρι εδώ δεδομένων των συνθηκών διότι αν το καλοσκεφτεί κανείς η Ελλάδα έκανε πολλά και μεγάλα άλματα στην νεότερη ιστορία της. Το μεγάλο κράτος έπαιρνε τα λεφτά (επιδοτήσεις και δανεικά) από το εξωτερικό και τα μοίραζε ( με άδικο φυσικά και ρουσφετολογικό τρόπο σε όλους, λιγότερο ή περισσότερο). Αυτό τελείωσε.

Το ερώτημα είναι τι κάνουμε τώρα.

Για να επιβιώσουμε τώρα - ως λαός και πολίτες και όχι ως δημόσιος τομέας - πρέπει να γίνουμε παραγωγοί και εξαγωγείς. Πρέπει επίσης να μεταναστεύσουμε. Αυτά τα δυο μας μένουν να κάνουμε. Και αυτό διότι μην έχοντας δικό μας νόμισμα, δεν μπορούμε να τυπώσουμε ή να υποτιμήσουμε. Για να έχουμε περισσότερα ευρώ στην τσέπη μας πρέπει να τα πάρουμε από τους άλλους και εφόσον οι άλλοι ούτε μας δανείζουν ούτε μας χαρίζουν ευρώ, εμείς πρέπει να τους πουλάμε προιόντα και υπηρεσίες για να παίρνουμε τα ευρώ τους. Μπαίνουμε δηλαδή σε μια νέα - πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα εποχή - στην οποία εμείς πρέπει να παράγουμε και να πουλάμε στο εξωτερικό, πράγμα το οποίο δεν γνωρίζουμε πως γίνεται. Δεν το γνωρίζουμε διότι επί δεκαετίες δεν χρειαζόταν να το κάνουμε, αφού ζούσαμε με δανεικά και επιδοτήσεις. Για να το πετύχουμε πρέπει κατ' αρχήν να νιώσουμε την ανάγκη. Αυτό δεν θα αργήσει καθώς η ύφεση είναι καραμπινάτη και τα ρημάζει όλα. Καθώς όλα καταρρέουν θα γίνουμε φθηνότεροι. Οι αμοιβές θα πέφτουν διαρκώς. Οι τιμές των προιόντων και των υπηρεσιών μας επίσης θα αρχίσουν να πέφτουν ελλείψει ζήτησης - παρά την αύξηση των φόρων. Έτσι θα υλοποιηθεί αυτή η περίφημη "εσωτερική υποτίμηση". Στη διαδικασία φυσικά θα έχουμε θύματα. Επιχειρήσεις θα κλείνουν κατά χιλιάδες, εργαζόμενοι θα μένουν στο δρόμο κατά δεκάδες χιλιάδες, η ανεργία θα φτάσει σε επίπεδο ιστορικού ρεκόρ, η φτώχεια το ίδιο, οι κοινωνικές εκρήξεις θα είναι αναπόφευκτες καθώς ο λαός αντέχει τη φτώχεια, αλλά δεν θα αντέξει την πείνα αν η ύφεση βαθύνει τόσο πολύ.

Και εδώ μπαίνει το θέμα της μετανάστευσης, καθώς δουλειές δεν θα υπάρχουν. Οι νεότεροι και πιο μορφωμένοι θα φεύγουν στο εξωτερικό αναζητώντας δουλειές και ταυτόχρονα για τους ηλικιωμένους και τους λιγότερο μορφωμένους ή για αυτούς που λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων ή αντικειμένου δεν μπορούν να φύγουν εκτός Ελλάδος θα υπάρχει η εσωτερική μετανάστευση, δηλαδή η επιστροφή στο χωριό με στόχο την επιβίωση.

Αυτά θα γίνουν όχι λόγω του μνημονίου, αλλά είτε το εφαρμόσουμε είτε όχι, είτε μείνουμε στο ευρώ είτε γυρίσουμε στη δραχμή. Η μόνη περίπτωση να μην γίνουν σε τόσο μεγάλη έκταση είναι να αρχίσουν οι ξένοι πιστωτές να μας δανείζουν από φέτος, πράγμα το οποίο δεν φαίνεται ότι μπορεί να συμβεί.

Η άλλη περίπτωση είναι να συμβεί ένα θαύμα - πράγμα το οποίο σε αυτή τη μαγική χώρα που εφηύρε τον από μηχανής Θεό- δεν αποκλείεται. Η εξεύρεση π.χ. αξιοποιήσιμων κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο και η εκμετάλλευση του από την Ελλάδα είναι ένα τέτοιο θαύμα. Η αλλαγή "εταίρων" και η υποτέλεια μας στους αμερικανούς αντί για τους ευρωπαίους με αντάλλαγμα αμερικανικές βάσεις είναι ένα άλλο τέτοιο θαύμα. Η εξυγίανση του δημοσίου τομέα και ο εντοπισμός των "λεφτών που υπάρχουν" είναι ένα άλλο θαύμα και ίσως κάποιοι φίλοι μπορούν να ελπίζουν και σε άλλα θαύματα. Μέχρι όμως να δούμε το θαύμα, πορευόμαστε με τη σκληρή πραγματικότητα.

Το άλλο το οποίο πρέπει να γνωρίζουμε και να είμαστε σίγουροι για αυτό, είναι ότι το κράτος δεν μπορεί να μας βοηθήσει. Ούτε επιδοτήσεις μπορεί να δώσει, ούτε ανάπτυξη να δημιουργήσει, ούτε στο δημόσιο να μας προσλάβει. Ο καθένας πλέον είναι μόνος του και πρέπει να φτιάξει την τύχη του, ακόμη κι αν δεν ξέρει πώς. Θα μάθει στην πορεία. Ο στόχος μόνο είναι γνωστός: Ξένοι πελάτες. Μόνο από το εξωτερικό μπορούμε πλέον να πληρωθούμε.

Ο ακήρυχτος πόλεμος στην επιχειρηματικότητα.

Tου Αλεξη Παπαχελα

Οσο και να μειώσουμε τα ελλείμματα, όσο και αν περιορίσουμε τη σπατάλη και τη διαφθορά, δεν πρόκειται να βγούμε από το τούνελ αν δεν αλλάξουμε μυαλά. Τι χρειαζόμαστε επειγόντως; Δουλειές, νέες επιχειρήσεις, ανάπτυξη. Για να απελευθερωθεί το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Ελληνα πρέπει, όμως, να σταματήσει ένας ακήρυχτος, ύπουλος, αλλά αποτελεσματικός πόλεμος εναντίον της επιχειρηματικότητος. Δεν θα είναι εύκολο, γιατί δύο γενιές μεγάλωσαν δαιμονοποιώντας το κέρδος, έστω και το υγιές και μη κρατικοδίαιτο.

Βασικό ανασχετικό ρόλο παίζει το κράτος, από τους υπαλλήλους των υπουργείων έως την τελευταία υπηρεσία της πολεοδομίας ή της αρχαιολογίας. Η συντριπτική τους πλειονότητα είναι προσηλωμένη σε ένα πράγμα: πώς θα κάνουν όσο πιο δύσκολη γίνεται τη ζωή ενός επενδυτή ή επιχειρηματία. Οι νόμοι μας εξυπηρετούν απόλυτα όποιον δημόσιο υπάλληλο θέλει να τορπιλίσει μια επένδυση, γιατί είναι περίπλοκοι, ασαφείς και επικαλυπτόμενοι. Ρωτήστε οιονδήποτε επενδυτή τι έχει τραβήξει και γιατί συχνά καταλήγει στο συμπέρασμα πως η καλύτερη δουλειά στην Ελλάδα είναι μια αντιπροσωπεία ή κάτι που δεν έχει ρίσκο ή παραγωγή. Θα μου πείτε πώς θα πείσουμε εφοριακούς, στελέχη της πολεοδομίας, αρχαιολόγους κ.λπ. κ.λπ. να αρχίσουν να βλέπουν θετικά το επιχειρείν όταν έχουν μειωθεί δραματικά οι αποδοχές τους και δεν βλέπουν και με το καλύτερο μάτι κάποιον που «πάει για να βγάλει φράγκα». Χωρίς φράγκα, όμως, και δημιουργία πλούτου είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι τα παιδιά τους και τα παιδιά μας θα ζήσουν σε μια Ελλάδα περασμένων δεκαετιών. Οι πολιτικοί οφείλουν άμεσα να απλοποιήσουν τις διαδικασίες και να περιορίσουν τη δυνατότητα κάθε μικρού δυνάστη στο Δημόσιο να μπλοκάρει αδιακρίτως κάθε επένδυση. Αλλά οφείλουν, όσο γίνεται, να εκπαιδεύσουν τους υπαλλήλους του κράτους ώστε να μη βλέπουν τον επιχειρηματία ως εχθρό ή ως «αγελάδα» για άρμεγμα.

Σημαντικό, υπ’ αυτήν την έννοια, είναι να αλλάξουν μυαλά και ορισμένοι στη Δικαιοσύνη, που μπερδεύουν τις προσωπικές τους εμμονές και ιδεολογικές προτιμήσεις με την εφαρμογή του νόμου. Βεβαίως, η Πολιτεία έχει υποχρέωση να κάνει χωροταξικά σχέδια και ό, τι άλλο χρειάζεται, αλλά και η Δικαιοσύνη πρέπει να ζυγίσει την ισορροπία μεταξύ της προστασίας του πελαργού έναντι της προστασίας θέσεων εργασίας.

Μυαλά θα έπρεπε να αλλάξουμε και εμείς, στα μέσα ενημέρωσης, που έχουμε υιοθετήσει ευκολόπεπτες καραμέλες, κλισέ και αρνητικά στερεότυπα για τους επιχειρηματίες. Είναι απίστευτο πόσο εύκολα ένας δημοσιογράφος υιοθετεί μια καταγγελία εναντίον μιας εταιρείας χωρίς καν να την εξακριβώσει, γιατί θεωρεί ότι το δίκιο αποκλείεται ποτέ να είναι με την πλευρά του επιχειρηματία. Τα μέσα ενημέρωσης έχουν τεράστια ευθύνη για το κτήνος του λαϊκισμού, που το εξέθρεψαν, το χάιδεψαν και το χαϊδεύουν ακόμη.

Tούτων λεχθέντων, πρέπει, βέβαια, να πούμε ότι κι ένα μεγάλο κομμάτι του ιδιωτικού τομέα έδωσε κάθε δυνατή λαβή για να δημιουργηθούν αρνητικά στερεότυπα. Είναι εξοργιστικό να βλέπεις τράπεζες που χρηματοδότησαν θνησιγενείς, άρρωστες «επενδύσεις» να προσπαθούν να τις κρατήσουν ζωντανές, πρώτον, επειδή οι ιδιοκτήτες είναι κολλητοί τους και, δεύτερον, για να καλύψουν τυχόν δικές τους σοβαρές εμπλοκές. Σε βγάζει από τα ρούχα σου να ξέρεις πόσα δισ. ευρώ είναι παρκαρισμένα ασφαλώς στην Ελβετία από όσους κατάκλεψαν το ελληνικό Δημόσιο με την πειρατεία του ΟΠΑΠ επί χρόνια, τις αμυντικές δαπάνες για «πατριωτικούς» σκοπούς, τις προμήθειες στα νοσοκομεία ή τις κομπίνες στις ασφαλιστικές εταιρείες με τη συγκάλυψη πολλών πολιτικών. Μακάρι να βρεθούν και να πληρώσουν όλοι αυτοί οι νεόπλουτοι κύριοι, που λεηλάτησαν την Ελλάδα και βοήθησαν στο να δαιμονοποιηθεί το κέρδος και να δοξαστεί η λαμογιά.

Το ζητούμενο, όμως, είναι να πάρει τα πάνω του το δυναμικό και υγιές κομμάτι της επιχειρηματικότητας, που σήμερα ασφυκτιά και πληρώνει τα σπασμένα άλλων. Μόνον έτσι θα έχουμε ανάπτυξη και δουλειές. Για να γίνει αυτό, όμως, πρέπει να σταματήσει άμεσα ο μεγάλος, ακήρυχτος πόλεμος στην ελληνική επιχειρηματικότητα.